Monastique Feuilleton deel 2; De geschiedenis van het drankje

Monastique 1943Vervolg op deel 1

Waar begin je met zoeken? Dat doe je met Google. Er was eigenlijk weinig te vinden. Via Google afbeeldingen vond ik alleen een afbeelding van een miniatuurflesje bij een miniatuurflesjesverzamelaar.
Ik vond een passage uit augustus 2008 op een kookblog: “Als ge vroeger naar Sluis of Hulst ging, dan dronken daar de Belse madams een ‘Monastiekske’. Bols is er al lang mee gestopt, maar begin dit jaar kwamen we in een Zeeuws-Vlaams café een fles met een restje tegen. Voor mijn maman dus!”
Via Google Books vond ik een advertentie uit 1943 in het Amerikaanse Life Magazine. De likeur werd in Amerika verkocht tijdens de oorlog. In die jaren werd het geproduceerd in Argentinië. Daar bezat Bols sinds 1935 een fabriek. In 1995 werd deze verkocht aan Allied Domecq.
Ik vond geen goede afbeelding van de fles en deed daarvoor een oproep op Twitter. Dat was in de zomer van 2012. Lees verder

Monastique Feuilleton deel 1; Hoe het begon

Bernardine1970Drank en verhalen. Het blijft een prachtige combinatie. Meer dan  30 jaar geleden begon ik te werken in de horeca. Belgische gasten dronken na het eten vaak een ‘Monastiekske’ en ik serveerde dat braaf zonder het zelf ooit geproefd te hebben. Ik had geen idee dat het vooral hier in de regio werd gedronken. Het was een likeur van Bols die we in kleine likeurglaasjes serveerden.
In 1993 startte ik na 10 jaar in de horeca gewerkt te hebben mijn winkel. En uiteraard stond er Monastique op de plank. Het heette dan wel geen Monastique maar iedereen noemde het wel Monastique. Helaas werd het drankje door Bols enkele jaren later gesaneerd. Vervolgens werd de Bernardine, zoals het drankje officieel heette, nog een paar jaar onder het ‘Bootz’ label uitgebracht maar ook dat werd toch zeker ruim 10 jaar geleden gestopt.
En dat was jammer. Lees verder

Dorpse Roddels

Het is halverwege de jaren tachtig. Ik was zeventien en runde een café in het dorp van mijn jeugd. De eigenaar van dat café was officieel mijn werkgever maar ik runde het café zelfstandig en afgezien van evenementen ook alleen.
Het was altijd volle bak. Er werd gekaart, gedart, we speelden mexicaantje aan de bar. Ik had erwtensoep in de winter, de slager maakte saté voor me en trok die vacuum zodat ik ze in de magnetron kon opwarmen.
Er traden bandjes op. Ik herinner me nog het optreden in een volle tent van Rob Hoeke. Rob Hoeke miste door een ongeval enkele vingers maar was nog steeds een begenadigd blues pianospeler. Hij arriveerde ‘s middags al. Ik had een piano gehuurd, die stond al gereed. Rob, met een katoenen band door zijn grijze haren duidelijk blijven hangen in de sixties, deed de klep van de piano open. Die viel dicht. Ik riep vanachter de bar “Oei! Pas op voor je vingers!” De stamgast die op dat moment aan de bar zat kwam niet meer bij en ik begreep niet wat er nu zo grappig was aan wat ik zei.
Maar goed, dat café dus. Het ging goed.
Mijn vader verbouwde van al mijn spaarcenten de bovenverdieping en ik ging er ook wonen. Inmiddels was ik achttien. Toen ging het mis.
De eigenaar had ons gestimuleerd te gaan verbouwen, wat ik daarin investeerde zou worden omgezet in aandelen. Er was een aanvraag voor een ‘handlichting’ in gang gezet. Destijds was je pas op je 21e volwassen en zo zou het nog meer mijn zaak worden, hij zou eigenaar blijven van het pand. Ik had inmiddels de benodigde papieren gehaald zodat het cafébedrijf zelf op mijn naam zou komen. Lees verder

Durf te Doen

Ik droomde vannacht over een boekpresentatie. Het was een klein onooglijk boekje in heel vies groen. De kaft was verkeerd geplakt, viel bijna uit elkaar, en alle tekst stond ondersteboven. Het ergste was nog wel dat terwijl ik me kapot schaamde mensen uit beleefdheid wel klapten. De hypocrieten.
Gisteravond laat verstuurde ik het manuscript naar de uitgever. Anderhalf jaar later dan de bedoeling was. Er kwamen teveel dingen op mijn pad. Dingen die ook in het boek moesten en waar ik op terug zou moeten kunnen kijken. En ik kreeg eerder echt de woorden niet uit dat toetsenbord geperst. Bijna twee jaar lang stond het document op mijn scherm.
Het gaf me vanochtend een leeg gevoel. Hetzelfde gevoel als de dag dat je kind voor het eerst naar school gaat. Hetzelfde lege gevoel die eerste dag dat ze tussen de middag niet thuis komen eten omdat ze naar de middelbare school gaan. Hetzelfde lege gevoel als ik had op de dag vorig jaar in april toen ik voor de allerlaatste keer mijn winkeldeur in Breskens op slot deed.
Loslaten. Loslaten omdat er een nieuwe fase aanbreekt. Het is altijd even een raar gevoel. Lees verder

It’s glice to meet you!

Tine en Bertus zijn ondernemers. Tine belde me tijdens mijn #plan2012. Ze vertelde wie ze was, ik kende haar nog niet, melddde dat Bertus en zij graag VIP-klant wilden worden. ‘We doen mee omdat Bertus van whisky houdt en we het geweldig vinden om deel uit te maken van dit verhaal. We hebben die banken helemaal niet nodig als we als ondernemers iets voor elkaar doen.’
Tine reed vanuit het hoge Noorden (Heerenveen) naar me toe tijdens de verbouwing. Bertus heeft een traditionele glasfabriek, één van de oudste van het land, en ze wilden graag iets voor me maken. Dat werd een glazen onderstel voor mijn bureau midden in de winkel met daarin de zeeuwmeermin van de zeeuwierjenever. Bertus maakt hele bijzondere dingen. Bijvoorbeeld een helder glazen wc-deur waarvan iedereen schrikt, maar die door het op een knopje drukken ineens mat wordt. Lees verder

Meldpunten

‘Is dit het meldpunt Meldgraatinmijnvis?’
‘Nee u bent nu bij het meldpunt Meldpaardinmijnrund.’
‘Lastig hoor. Vorige week had ik een rotte sinaasappel in mijn netje en zocht ik het meldpunt Rotte sinaasappels. Ik moest bij het meldpunt meldrotfruit.nl zijn zeiden ze, en dat was raar want vorige maand moest ik mijn rotte appels nog melden bij het meldpunt meldrotteappels.nl. Zou dat dan nu al niet meer bestaan?’
‘Er is inmiddels een overkoepelende organisatie meldpunten in oprichting mevrouw. Graten in uw vis? Ik kijk even voor u. Even kijken….Ah, u moet zijn bij Meldrottevis.nl.’

Glenmorangie Ealanta

Glenmorangie Ealanta is de vierde uitgave in de prijswinnende ‘Private Edition’ serie. De naam betekent ‘vakkunding en vernuftig’ in het Schots Gaelisch. Ealanta is een vintage whisky uit 1993, volledig gerijpt in nieuwe Amerikaanse witte eiken vaten. Deze vaten zijn afkomstig uit de bergen van Missouri, aan de lucht gedroogd, zwaar gebrand en hebben nooit een andere spirit bevat – normaal gesproken rijpt Glenmorangie haar whiskies op ex-bourbon vaten. Ealanta is een eerbetoon aan Mark Twain, de beroemde Amerikaanse schrijver en volksheld opgegroeid tussen de majestueuze eiken in Missouri. Lees verder

Echte chocolademelk

Het is echt winter. Een witte deken bedekt een deel van het land. In het noorden wordt er hier en daar zelfs al geschaatst. Het levert Anton Pieck-achtige taferelen op. En jeugdherinneringen. Mijn moeder die chocolademelk maakte als we terugkwamen van het schaatsen. Gewoon zoals iedereen dat deed vroeger. Iedereen had wel een pakje cacao in de voorraadkast staan. Van Droste. Dat pakje dat verantwoordelijk is voor het woord Droste-effect. De verpleegster op het pakje had een dienblad in haar hand met daarop een pakje Droste, en op dat pakje stond een verpleegster met een dienblad in haar hand en een pak Droste en…enz.  Zo’n pakje dus.
Het is nog steeds te koop, en er staat hier altijd een pakje in de kast. Dat hoort bij de ijzeren voorraad die ik altijd in huis heb, dat heb ik van mijn moeder meegekregen. Lees verder

Houten Ramon Bilbao fustkop Wijnkring gestolen

Alle wijnkringwinkels kregen hem in december cadeau, ze zijn dus best wel schaars. Ik vond hem zwaar en onhandig, dus liet manlief hem elke ochtend buiten en elke avond ook weer binnen zetten. Hij stond tegen de gevel, rechts naast de deur. Dat is aan de kant van de Wibra.
Vanavond om 18 uur hoefde hij niet meer binnen gezet te worden, hij was namelijk verdwenen, foetsie, verschwunden.
De camerabeelden van vandaag laten op de stoep om 17.26 15 seconden een gebukte silhouet zien waarna ineens ook de schaduw van het bord naast de deur is verdwenen, maar er is niks van te maken helaas.
Iemand moet dit toch gezien hebben? Er liep nog steeds volk in Sluis op dat tijdstip. Iemand moet het opgevallen zijn dat iemand met een loeizware ronde fustkop liep te sjouwen of hem in een auto laadde.
Of misschien zie je dit fustkop wel bij iemand die geen wijnwinkel heeft.
Alle tips zijn welkom, ook van eerder dan 17.26. Om 13 uur stond hij er zeker nog.
Tip ons, gewoon omdat het kan. Graag een mail of telefoontje! Ik zet voor de gouden tip een magnum Ramon Bilbao Reserva Limitada apart.

Mijn Moment, ode aan Henk-Jan

Henk-Jan Winkeldermaat maakt al jaren in de laatste week van het jaar een mooi, nee dat is te zwak, een prachtig document met het verzamelen van de momenten van een groot aantal mensen. Mensen die hij kent en uitnodigt hun persoonlijke moment van het voorbije jaar te beschrijven.
Ik ontmoette Henk-Jan voor het eerst in het voorjaar van 2006. Op een uitreiking van de Dutch Bloggies. Ik liep met mijn arm in een mitella na een operatie, de 2e in een half jaar en had net bijna een jaar noodgedwongen grotendeels op mijn bed doorgebracht. Een periode waarvan ik nu bijna zeven jaar later denk dat het wellicht het beste was wat mij had kunnen gebeuren. Waarom? Omdat ik anders ging nadenken over leven en werken. Omdat ik dat wel moest. En door gebruik te maken van mijn ‘restcapaciteit’ ik talenten ging benutten waar ik nooit eerder de tijd voor nam. Omdat iedereen het maar ‘stom’ vond. Lees verder