‘Durf te doen’ genomineerd voor Managementboek van het Jaar 2014!

WP_20140226_009Ik hoor de stem van Jambers in mijn achterhoofd: “Overdag proeft en verkoopt ze wijn en whisky, maar ’s avonds verandert deze vrouw in een spreker en schrijfster.”

Ik word best vaak genomineerd voor van alles en nog wat. Slijterij van het Jaar, Beste Wijnwinkel, Beste wijnwebwinkel, Beste wijnwinkel, Twitteraar van het jaar, Engaging Woman, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Lees verder

Engaging Woman

EWBeleving, hartstikke hip is die term tegenwoordig. Voor een ultieme beleving worden al je zintuigen geprikkeld. Als je alleen naar een schermpje zit te staren kun je slechts twee van je zintuigen gebruiken. Je tastzin door toetsen in te drukken geeft je niet de beleving die ook hoort bij wat je hoort en ziet. Je ruikt en je proeft ook niks dat daarmee correspondeert.

Zintuigen
Voor mij ligt de echte kracht van online vaak offline. Online worden slechts twee van je zintuigen geprikkeld die je laten verlangen naar meer, die je nieuwsgierig maken. Een compleet beeld heb ik pas als er een offline vervolg komt. Een vervolg dat voldoet aan het inmiddels gevormde verwachtingspatroon geeft een goed gevoel, geeft die ultieme beleving. “The truth is out there”. Lees verder

Het familiediner

De meesten zien we slechts eens per jaar. Toen mijn schoonmoeder begin januari 2007 overleed spraken we af het gezamenlijke kerstdiner in ere te houden. Met haar traditionele tomatensoep met zelfgedraaide balletjes. Sindsdien komen we elk jaar op eerste kerstdag samen. Wij komen er vanaf met het verzorgen van het toetje en de wijn, de anderen verzorgen de rest, en dat is veel. Alles mag veranderd worden, maar niet en nooit de tomatensoep met zelfgedraaide balletjes. Lees verder

I survived Debat op 2

huilpiet“Je stapte vanmiddag de auto in als een tolerante liberaal en je kwam thuis als een racist” zei mijn man toen ik woensdagnacht thuiskwam. Ik had enkele dagen nagedacht of ik wel zou ingaan op de uitnodiging van Debat op 2 om mee te discussiëren over de Pietenkwestie.

Toen ze me overtuigd hadden dat het zeer zeker niet een wit- tegen zwartdiscussie zou worden, maar een genuanceerd debat, stemde ik toe. Ik had zelfs een aantal best wel luchtige quotes bedacht onderweg, die heb ik niet gebruikt, daar was de sfeer niet naar. Ik was misschien wel fysiek aangevallen als ik daar een grapje had gemaakt. Lees verder

Streekdichter gezocht

belfort‘Als je iets kunt ga je hier weg, en als je gebleven bent kun je dus niks, anders was je wel weggegaan uit Zeeuws-Vlaanderen.’ Het lijkt een soort mantra in Zeeuws-Vlaanderen. Om te studeren moet je de streek verlaten, en de meesten keren niet terug. Ja voor familiebezoek en vakantie, maar niet om er te wonen.
Of ze keren terug na hun pensioen. Ze vinden dan vaak een Zeeuws-Vlaanderen terug dat niet meer precies is als 40 jaar geleden toen ze vertrokken en gaan hard roepen om alles te houden, of terug te brengen, naar hoe het toen was. Daarbij bagatelliseren ze niet zelden degenen die wel bleven. Als die echt iets in hun mars hadden gehad waren ze namelijk wel vertrokken, net als zij. Lees verder

Monastique met de lessen van de Zeeuwierjenever

Monastique1 juli werd de eerste batch Monastique bij ons afgeleverd. We waren er bijna een jaar mee bezig geweest en dat proces werd een mooi verhaal dat ik in zeven delen deelde op mijn weblog in het Monastique-feuilleton.
Leo Fonteijne van Van Toor maakt de Monastique voor ons in batches van 100 liter. Ongeveer, want hij schiet wel eens een beetje uit, zowel de eerste als tweede batch bestond uit 216 flesjes. Inmiddels wordt de derde batch geproduceerd en we gaan lekker. Mensen zijn enthousiast als ze het proeven en rijden net als in 2009 toen we de Zeeuwierjenever lanceerden honderden kilometers om enkele flessen te bemachtigen. In 2009 kwam er door de vele publiciteit, maar vooral door onze online-ambassadeurs (bedankt nog allemaal!), vraag in het hele land naar Zeeuwierjenever.

Landelijke distributie
Eerst wilden we daar helemaal niet aan. De Zeeuwierjenever was immers een traffic-generator die nieuwe klanten naar onze winkel trok. Van heinde en verre. De druk werd echter al snel groot zodat vanaf oktober 2009, vier maanden na de lancering, de Zeeuwierjenever in het hele land beschikbaar kwam bij specialisten. Grootwinkelbedrijven blokkeerde ik. Ik wilde dat het een nicheproduct bleef omdat het product een verhaal nodig had en alleen gepassioneerde specialisten met vakkennis dat verhaal ook kunnen vertellen. Lees verder

Slijterij van het Jaar 2013

Twintig jaar geleden bezocht ik voor het eerst de drankenbeurs. Eind september 1993 zou ik mijn allereerste winkel openen. De drankenbeurs vond toen nog plaats in de jaarbeurs in Utrecht. Het was de allereerste vakbeurs die ik bezocht. Niemand kende me . Ik was 26 en werd meewarig aangekeken als ik standhouders aansprak. Na afloop bleek de accu van mijn oude lichtblauwe kadett, door mij liefkozend ‘puntje’ genoemd, leeg te zijn omdat ik de lichten had laten branden. Niemand van die vertrekkende slijters en standhouders was bereid me te helpen. Ik kon wel janken. Ik werd die maandagavond van ellende lid van de ANWB.
Ik weet niet meer precies of het dat jaar was of het jaar erop. Ik stond in de stand van de Nationale Slijtersbon. Een nieuwe cadeaubon en had een heleboel vragen. Ik had er iets over gelezen. Terwijl ik met de standhouders stond te praten over die bon werd ik bruut weggeduwd door mijn gesprekspartner. Iedereen liep weg. Wat bleek? Hans Kazán liep de stand in. Die zou officieel die nieuwe cadeaubon presenteren.

Gedesillusioneerd liep ik de beursvloer af. Ik wilde zaken doen, maar het bedrijf waarmee ik zaken wilde doen had meer oog voor de BN’er die de stand binnenkwam dan voor een startend ondernemer en potentiële klant. Lees verder

Loslaten

Een dag voor kerst in 1994 legde ik een prutsje van 2240 gram huilend onder de kerstboom toen ik hem mee naar huis mocht nemen uit het ziekenhuis. Vier jaar later toen ik hem voor het eerst naar de kleuterschool bracht jankte ik een hele dag.
Toen zijn broertje met zijn loopautootje van de trap viel, en ik trillend zat te huilen met dat kind op schoot wachtend op de dokter, wreef hij over mijn arm, hij was 4, ‘Mama ben je zo geschrokken?’ Lees verder

Twitterpolitie en minderjarigen

Mediawijsheid
Ik probeer mijn kinderen enigszins mediawijs te maken.
Door onder andere te bespreken wat ze online doen, wat er online in hun community’s gebeurt. Ze ook te laten nadenken over wat ze openbaar delen en wat niet en de mogelijke gevolgen daarvan. Door ze te leren volwassenen die ze niet persoonlijk kennen en hen aanspreken – of gaan volgen – te blocken.
Ik heb in mijn puberteit wel eens dingen gedaan die niet mochten. Dat was spannend. Ik heb op mijn 15e wel eens op een brommertje gereden, we hebben wel eens een vuurtje gestookt en ik heb wel eens sneeuwballen gegooid om iemand een beetje te treiteren. We hebben ook wel eens ‘belletje getrokken’.
Dat is ruim 30 jaar geleden en ik ben geen crimineel geworden. Lees verder

Boos

Waarom word ik nu eigenlijk steeds zo boos? Ik was altijd verslingerd aan politieke debatten maar ik kan er al een tijdje niet meer naar kijken. Ik heb constant het gevoel uitgelachen te worden. Als burger, als ondernemer. Ik zie ze me letterlijk uitlachen. Er wordt daar in Den Haag politiek bedreven op een manier waarbij ik me afvraag of ze nog wel weten dat het niet om geld en cijfertjes maar om echte mensen gaat. En dat maakt me boos. Elke keer weer.
Politiek anno 2013 is een marketingmachine geworden. En de drie procent van Brussel een mantra. Ze lijken daar gehersenspoeld.
Het eerlijke verhaal vertellen betekent voor de politiek nog beter uitleggen dat ze schijt aan ons allemaal hebben. Aan de burger, aan de bedrijven, aan cijfers die laten zien dat het finaal fout gaat, aan economen die roependen in de woestijn zijn. Samsomisering.
Ondertussen stort de binnenlandse economie steeds verder het ravijn in. Geslachtofferd.
Den Haag lijkt bereid tot dit offer ter meerdere eer en glorie aan multinationals, de export en het pluche.
TV kijk ik al haast niet meer. Ik beperk me tot geschreven online nieuws. Als ik op de bank weer iemand die zelf geen last van de ellende heeft zo’n marketingriedeltje hoor en zie uitspreken word ik boos. Dan ga ik tegen de TV schreeuwen. Maar ook daar schiet ik niks mee op. En met mijn hoofd tegen de muur beuken helpt ook al niet.
Het is de onmacht. Het gevoel dat die politici die op TV zijn buiten beeld hun handen voor hun oren doen en jengelend roepen ‘nanananana’.  Ze negeren alle signalen omdat het pluche en Brussel heilig zijn.
Weten ze echt niet waar ze mee bezig zijn of doen ze maar alsof om de ballon van hun eerlijke verhaal niet te laten klappen? Lees verder