De hel van Parijs

Parijs, dat is joie de vivre, te dure koffie op de Champs Elysees, de eiffeltoren, de Arc de Thriomphe. Parijs is het verhaal van de kunstenaarsscene aan het begin van de 20e eeuw. Gaugin, van Gogh, Absinth. De can-can, La Belle Epoque.
Parijs is maar drie uur rijden.
Gisteravond was Parijs de hel, en die hel kwam via mijn scherm bij mij binnen.
Liberté, égalité, fraternité. Vrijheid, gelijkheid en broederschap.
Ik moest huilen. Ik denk uit onmacht. Zoveel weerloze en onschuldige slachtoffers. Afgeslacht ten behoeve van een hoger doel van de daders. Daar komt het woord slachtoffer ook vandaan.
Ik kreeg een bal in mijn maag en een brok in mijn keel, het was niet te bevatten. En dat is het nog steeds niet. Ik moest huilen. Voor al die jonge mensen, voor de nabestaanden, voor de wereld. Voor onze vrijheid die wankelt.
Vanochtend zag ik tegenover de winkel de bloemkransen bij het oorlogsmonument  ‘de geschonden stad’.  Die bloemkransen liggen er nog van vorige week. Toen werd daar door Canadese veteranen de Last Post geblazen voor hun gevallen kameraden 71 jaar geleden. Gevallen voor onze vrijheid.
Elk jaar wordt nog de bevrijdingsmars gelopen van Hoofdplaat naar Knokke.
Ik ben opgegroeid met de verhalen over dat najaar van 1944 dat in West-Zeeuws- Vlaanderen zo gruwelijk was. Het was een hel van zes weken met honderden onschuldige burgerslachtoffers en gevallen militairen tot de bevrijding eindelijk daar was. Tussen het bombardement van 11 september op Breskens en de bevrijding van Sluis op 1 november 1944 ligt veel menselijk leed dat tot op de dag van vandaag nog wordt gevoeld en de geschiedenis inging als ‘operation switchback’ .

Maar toen was het oorlog. En de slachtoffers vielen voor de vrijheid. De vrijheid was het hogere doel.
Ik keek vanochtend naar die bloemkransen en voelde tranen.
Ik keek even later weer op mijn scherm waar Sinterklaas en de hel van Parijs elkaar afwisselden. Ik wil liever in Sinterklaas geloven dan in de hel. Maar Sinterklaas bestaat niet en die hel wel.

Één reactie op “De hel van Parijs

  1. Beste Petra, mooie blog. Verander je overtuiging: blijf in Sinterklaas geloven. Het is de kunst de werkelijkheid te accepteren en de droom trouw te blijven. Ik zet jouw slijterij in 2016 op mijn bucketlist om eens te bezoeken! Grote groet, Peter

Reacties zijn gesloten.