Zelfcensuur

Ze hebben online legers. Als je vol overgave het sinterklaasfeest viert en daarover durft te bloggen komen ze al een paar jaar uit alle krochten van het internet om bij je te reageren. Of ze sturen je intimiderende berichten.
Als je je opwindt en pijn in je maag krijgt van een blog dat oproept tot het vernietigen en verbannen van homoseksuelen en het durft daarop te reageren schermen ze met hun ‘vrijheid van meningsuiting’ en de ‘waarheid’.
Ze proberen je de mond te snoeren. Vrijheid van meningsuiting geldt namelijk vooral en alleen voor hun mening. Want jij bent maar een racist of een ongelovige. Sterker nog, je bent ook nog een dikke blonde hoer en je verkoopt alcohol. Dat past allemaal ook al niet binnen de sharia.
Maar ik woon nog wel in een vrij land. Een vrij land waar ik mijn mening mag uiten, zelfs ik, maar niet ten koste van mensen op basis van kleur, uiterlijk, afkomst of seksuele geaardheid.
Als er een dikke vrouw op TV is ontploft Twitter van de haat, niet om wat die mevrouw te vertellen heeft, maar over haar uiterlijk.
Vraag die haatdragende respectloze twitteraars eens wat die dame vertelde, ze zullen het je waarschijnlijk niet eens kunnen vertellen.
Ik heb ook een mening, ook vaak over mensen. Ik baseer die mening op hun gedrag. De man die verwijzend naar zijn profeet oproept tot de vernietiging van homo’s vind ik verachtelijk en gevaarlijk. Ik word misselijk van zo’n iemand.
De anti-piet die mij een racist noemt omdat ik een kinderfeest vier vind ik een drammer en een zeikerd.
De twitteraar die helemaal losgaat op dikke mensen op TV vind ik een sneuneus.
Dat is echter allemaal wel iets anders dan oproepen tot geweld tegen kinderfeestvierders of ‘ongelovigen’.
Ik betrap mezelf steeds vaker op zelfcensuur. En dat is niet goed.
Aanleiding.