Jawel! Hij kan het nog! Eric Rotte, onze one and only Zeeuwse TV-kok gaat vrijdag om 17.30 in samenwerking met Restaurant de Korenbeurs ‘Live Cooken’ tijdens de Scaldis Fair in de Grote Kerk in Goes. En ik mag optreden als gastsommelier. Tijdens de gehele fair vind je mij op het altaar. Onder het orgel met mooie wijnen. We gaan donderdag zelfs de Vrouwenwijn kiezen. Duurzame Terra Vitis wijnen gemaakt door vrouwen en geproefd door vrouwen. Dat is een primeur voor Nederland.

Lees verder →

Enkele maanden geleden werd ik gebeld. Ik kende de man niet. Hij vertelde dat zijn vrouw vorig jaar aan borstkanker was overleden en hij nu samen met een enthousiaste groep vrijwilligers een High Tea organiseerde waarvan de hele opbrengst naar Pink Ribbon ging. Hij vroeg me of ik op die zondagmiddag in oktober de veiling wou leiden waarvan ook de hele opbrengst naar Pink Ribbon ging. De zondag is onze enige vrije dag die we normaalgesproken met ons gezin willen doorbrengen. Daarnaast ben ik kritisch in wat ik ‘gratis’ doe. Ook mijn weken kennen maar 7 dagen en die dagen 24 uur. Lees verder →

Er ontstond de afgelopen dagen wat ophef over het Sinterklaasjournaal. De aanleiding was een bericht op de website van Ouders Online.
Wat is het geval? Het Sinterklaasjournaal verzamelt email-adressen van kinderen en zou ze daarmee onder druk zetten. ‘Emotionele chantage’ wordt het zelfs genoemd. Want als de Sint je gegevens niet heeft krijg je geen cadeautjes.
In een reactie tijdens het radioprogramma Vrijdagmiddag Live van de Avro op radio 1 deed Dieuwertje blok dit gistermiddag af met ‘gezeur van Gooische moeders.’ Lees verder →

Het was leuk, het publiek vond het leuk en 11 december om 14.30 in het Ledeltheater wordt het nog beter. Ik ben namelijk een paar kleine dingetjes vergeten maar dat weet niemand:-)
Er zijn nog kaarten voor ‘Luctor et Aborto’, ik worstel en drijf af. Kaarten zijn ook bij ons in de winkel te koop en via de diverse verkoopadressen.
Vanavond sta ik in de Schouwburg in Middelburg, niet met een theatershow maar met een lezing. En morgen in Limbricht, bij Sittard. Zal ik stiekem toch ook een liedje zingen daar?

Onze kinderen zijn al wat groter, maar de intocht van de Sint op TV blijft een bijzondere gebeurtenis. Dat is bij uitstek zo’n TV-uitzending die je het liefst met je hele gezin bekijkt. Ik voelde me in hun ‘gelovige’ jaren altijd schuldig dat ik beneden in de winkel stond en ze die intocht met een oppas moesten kijken. In mijn eigen jeugd was die zaterdag ook al een magische dag dat we met zijn allen zenuwachtig op de bank zaten. Met het hele gezin.
De NTR heeft in al haar wijsheid besloten om de gebarenpiet op TV af te schaffen. Deze zou namelijk ‘storend’ zijn voor horende kinderen. De gebarenpiet is dit jaar alleen nog te zien via internet. Maar je zet je dove kind niet alleen voor de PC of laptop toch? Je kunt je laptop ook aansluiten op de TV natuurlijk, maar als mensen die beamers (en schermen) bezitten die nu zaterdag eens uitlenen aan gezinnen met dove kinderen dacht @SintNicolaas. Een groot scherm in de huiskamer geeft nog meer beleving. Zo ingewikkeld is het niet om mensen blij te maken. Sinterklaas bestaat. Via de hashtag #beamerpiet.
Update om de info compleet te maken: Kijken met gebarenpiet doe je vervolgens zaterdag vanaf 12 uur via het digitale kanaal van Z@ppelin.

Vanavond besteedde Peter R. de Vries aandacht aan de verdwijning van Herman Ploegstra. Inmiddels alweer een jaar spoorloos verdwenen onder omstandigheden die vragen blijven oproepen. Die vragen leveren al een jaar lang een geruchtenstroom op in de streek. Ik vond het zelf vreemd dat er diezelfde avond van zijn verdwijning een helicopter aan het zoeken is geweest. Dat doe je niet als er geen verdenkingen zijn. Van die politiehelicopter die die nacht boven Breskens en omgeving rondvloog werd in de uitzending geen melding gemaakt. De politie werd eigenlijk weggezet als amateuristisch in een streek ‘waar nooit iets gebeurt’. Dat laatste kan het beeld zijn van iemand die zelden buiten de randstad komt. Er zijn vooral weinig pottenkijkers in deze streek, dat er ‘niets gebeurt’ zou ik dan ook niet willen bevestigen. Overigens bracht de uitzending niks nieuws en miste ik zelfs wat invalshoeken. En ik vond het denigrerend en genant dat elke Zeeuws-Vlaming ondertiteld werd.
Peter R. de Vries stond op de muziektent op de markt van mijn geboortedorp IJzendijke te vertellen over de affaires van Herman en noemde daarbij zijn ‘poeptelefoon’. Hij ging Nederland vervolgens uitleggen wat dat dan wel niet was. Ja, in het Vlaams en Zeeuws-Vlaams is poepen een synoniem voor neuken en die telefoon was de telefoon die hij gebruikte voor die afspraakjes. Zijn maten bij de brandweer noemden die telefoon dan ook in goed dialect Herman’s ‘poeptelefoon’.
Het gaat storm lopen vanaf morgen in de telefoonwinkels. Want welke zichzelf respecterende Don Juan wil er nu geen poeptelefoon? Een Nøkia.

Ik had het in 1975 toen ik als kind voor het eerst moest voorzingen in de kerk.
Ik had het in 1983 toen ik voor het eerst achter een radiomicrofoon zat op mijn 16e, per ongeluk de B-kant van die single van de Dolly Dots opzette, me daar stotterend uit praatte en bibberend de plaat niet scherp gezet kreeg op die Technics draaitafel.
Ik had het in 1984 toen ik voor het eerst toneelspeelde.
Ik had het in 1993 toen ik na tien jaar horeca de eerste dag in mijn eigen winkel stond, een biermandje probeerde in te pakken waarbij tot twee keer toe het glas wat ik daarin wou stoppen brak en toen ik mijn allereerste kistje wijn verkocht de spijkertjes niet kon vinden, met het hamertje de spijkertjes ernaast sloeg en ik voor joker stond bij één van mijn eerste klanten.
Ik had het in 1999 toen ik voor het eerst zelf een wijnproeverij gaf in plaats dat ik daar iemand voor liet komen en bang was dat mijn gasten meer zouden weten dan ik.
Ik had het in 2006 toen ik voor het eerst een lezing gaf. Eigenlijk was dat een seminar, in een collegezaal met 300 studenten die ik nooit eerder van binnen gezien had met mijn MAVO-diploma.
En ik had het twee weken geleden tijdens de Try-out van mijn uitstapje naar het theater. Ik had maagpijn en bibberende knieën en handen die ik niet stil kreeg. Ik ging een beetje dood op dat podium en vergat prompt cruciale stukken die ik wel had voorbereid, zette een liedje verkeerd in en kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Want ik ben nooit zenuwachtig. Behalve dan een eerste keer.
Volgende week gaat het beter en vast wel goed. Dan is het namelijk de tweede keer.