Meisje van de Slijterij

In Memoriam Gerard van Grieken

"Over de Westerschelde ben ik gekomen en over de Westerschelde ga ik ook weer."
Zijn as zal verstrooid worden over de zijn zo geliefde Westerschelde.
Gerard werd op 26 juni 1935 geboren in Den Haag, kwam ooit die Westerschelde over en heeft veel betekend voor Breskens. Ik leerde hem echt kennen in 1988 toen ik op de Napoleonhoeve werkte waarvoor hij het logo had ontworpen, en waar ook zijn werk werd geëxposeerd.
Zijn veel te jong overleden zoon had ik wel gekend, daarmee zat ik namelijk in de plaatselijke disco. Vanochtend zag ik Ike tijdens de afscheidsbijeenkomst van zijn vader tijdens 'Papa' van Stef Bos weer even rijden op zijn afgeragde damesbrommertje met een pothelmpje met stickers van Suske en Wiske. Dat moet in 1982 of 1983 zijn geweest.
Toen ik zelf in 1993 mijn zaak begon vroeg ik Gerard twee ontwerpen voor me te maken. De ene moest 'een verweerde visserskop in sepia met de Vuurtoren' zijn, bedoeld voor op een bruine kruik kruidenbitter, en het andere etiket mocht kleuriger zijn om op meerdere dranken te plakken maar moest wel Breskens uitstralen.
"Petra kom je kieken? 'K èn 'm af!"

Mijn moment van 2009

Zo, dat scheelt me weer een hoop werk. Henk-Jan Winkeldermaat heeft op zijn Punkmediablog dezer dagen een serie met 'mijn moment van 2009' waarbij hij tientallen mensen aan het woord laat. Hij is ook degene die in het voorjaar van 2006 het eerste filmpje met een interview met me publiceerde.
Dat was tijdens de uitreiking van de Dutch Bloggies, ik was niet zo lang ervoor nog geopereerd en kon geen autorijden, dus had die dag de luxe van een chauffeur. Iedereen zette glazen wijn voor me, want ik was toch dat Meisje van de Slijterij? En ik liet me natuurlijk niet kennen, moest toch niet rijden en dronk dus de meeste nog leeg ook. Dat is te merken in dat filmpje. Het ging over emobloggen, toen al. Enfin, het is terug te kijken bij Henk-Jan, bij 'Mijn Moment'.
Rest mij iedereen, ook namens mijn 3 mannen, een gezellig uiteinde van 2009 en een goed begin van 2010 te wensen, zelfs de maan is blauw vannacht dus wees voorzichtig onderweg.

I did it again! Weer een droom verwezenlijkt!

Mijn droom was vroeger cabaretiere worden. Meisje naar de kleinkunstacademie in Amsterdam vonden mijn ouders niet zo'n ontzettend goed plan, en artiest was nu eenmaal geen vak. Ze hadden er een stuk minder problemen mee dat ik al heel snel in de drank terecht kwam.
Maar er zijn nu eenmaal van die dingen die blijven kriebelen.
Deze maand heb ik eigenlijk een hele maand huisarrest. In december is het gewoon druk in de winkel. Daar bovenop komen de zakelijke relatiegeschenken met het bijbehorende inpakwerk, zodat ik met manlief had afgesproken geen afspraken te maken deze maand. Eigenlijk was me te verstaan gegeven dat ik 'het niet kon flikken hem in de stress te laten zitten.'
Gehoorzaam als ik altijd ben liet ik dus mijn agenda leeg. Tot Martijn Aslander me de kans gaf een droom te verwezenlijken.

De beelden dankzij Punkmedia

Petra de Boevere | Handboek Communities Event from punkmedia on Vimeo.

Als ik dit had geweten was ik wel eerst even langs de kapper gegaan:-) Maar goed, het gaat om het verhaal en dat kwam geloof ik wel over gistermiddag. Met dank aan Henk-Jan Winkeldermaat van Punkmedia voor de prachtige verslaglegging.

Update: Ik heb wel even geblunderd, het was natuurlijk niet Joris Luyendijk maar Joris Leermakers die webstreepjelog op zijn zolderkamer bouwde.

Maandagse perikelen

Ik startte vanochtend rond kwart voor acht de meisjesbus om die richting Den Haag te sturen. Ik werd namelijk tussen tien en half elf verwacht in een Haagse kookstudio waar er geproefd moest worden. Negen gangen lang gerechten waarvan elke gang begeleid werd door 3 wijnen uit de Languedoc. Er zijn slechtere manieren om je week te beginnen.
Om half drie waggelde ik weer naar buiten zodat ik net op tijd voor het eten weer thuis was.

Bij thuiskomst bleek ik maar liefst twee nominaties voor een Dutch Bloggie te hebben. Eén in de categorie corporate blogs en één in beste Microblog. Die laatste is een publieksprijs, de eerste een juryprijs, dus moet ik 1 december weer die route naar Den Haag afleggen. Ik bedank de mensen die me genomineerd hebben, ook al weet ik niet wie ze zijn.

En ik had een berichtje op twitter dat ik 2e zou zijn in de lijst van beste webwinkels in de Elsevier. Nou dat laatste vind ik moeilijk te geloven, maar als het zo is is het natuurlijk wel geweldig, ook al is die webshop slechts een heel beperkt aanhangseltje van de echte winkel.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is lijkt het alsof er toch een echt heus boek gaat komen bij een echte heuze uitgeverij met mijn echte heuze verhaal over Social Media. Zo, de week is begonnen. Vanavond maar even dat boek schrijven dan.:-)

Seminar Fontys Tilburg

Vorige week mocht ik op Nijenrode ondernemers mijn verhaal vertellen over Social Media en ondernemen, maar dat moest in 25 minuten. Vanmiddag kreeg ik 75 minuten op Fontys Hogeschool in Tilburg om een zaal vol studenten mijn verhaal te vertellen. Dus had ik tijd genoeg voor 'the long version'.
Ze bleken bijna allemaal een Hyvesprofiel te hebben, maar twitteren, bloggen en delen bleek toch (nog)  een stuk minder populair onder deze studenten die worden opgeleid voor de entertainmentindustrie. Ik ben benieuwd hoeveel er mede door mijn verhaal nu actiever mee aan de slag gaan.

Durf te Delen Fontys2009

View more presentations from Petra de Boevere.

Het lijkt er trouwens op dat in deze tijden van recessie steeds meer MKB-ondernemingen open staan voor het inzetten van Social Media. Ik heb de komende maand nog enkele van deze spreekbeurten in mijn agenda staan en je eigen verhaal vertellen en daarmee anderen enthousiasmeren is eigenlijk best wel heel leuk.

Oktober wijnmaand

Ineens is het herfst. En ineens is het ook oktober. Met nog drie maanden te gaan kan voor mij dit jaar nu al niet meer stuk. Okee, het is crisis, er is een recessie, financieel merk ik dat ook, maar afgezien van het financiële deel gebeuren er me dit jaar geweldige dingen, ontmoet ik geweldige mensen en ligt er nog veel meer geweldigs in het verschiet.
Oktober is ook de wijnmaand, daarom vind ik het wel fijn en passend dat ik de komende week nog een paar dagen de oogst in de Douro Vallei mag gaan bekijken. Offley nodigde me uit.
Sinds ik blog en twitter en meer schrijf, maar vooral ook omdat steeds meer traditionele kanalen de kracht van Social Media beginnen in te zien, krijg ik steeds vaker ook persreisuitnodigingen. En meestal hoeven ze me geen twee keer te vragen of ik mee wil.
Portugal here I come.
Op de foto mijn nieuwe vriend, the waiters friend. Die kost een paar centen maar dan heb je ook wat. Ik heb de akelige eigenschap dat ik verliefd kan worden op mooie spullen. Ik werd helemaal opgewonden van dat Japanse staal en soepel in de hand liggend ebbenhout. De leren foedraal en het gelagerde mechanisme maakt het af. Dit supersommeliermes is met de hand in elkaar gezet, genummerd en heeft een geweldig soepel systeem. Dit is de mijne en die blijft thuis als ik naar Portugal ga, er zijn me net iets te vaak sommeliermessen op Schiphol in beslag genomen die per ongeluk nog in mijn tas zaten.
Bestellen van deze fantastische kurkentrekker kan per mail, maar je kunt natuurlijk ook gewoon binnenlopen in onze winkel. De Waiters friend kost € 149,00

De rode loper

Ik had gisteravond de mooiste man bij me. Pepijn, mijn knappe 14-jarige zoon die met vers aangeschaft overhemd en jasje ineens een man was en geen jongen meer.
Ik was wel een beetje de Dries Roelvink van de rode loper bij de galapremiere van De Storm en opening van Film by the Sea.
Renee Mioch herkende me niet als hoofdrolspeelster in mijn eigen film en liet me gewoon doorlopen. Twitteraars die langs die rode loper stonden te fotograferen herkenden me wel en riepen naar me. Op dat moment begonnen ook de Papparazzi af te drukken, 'Het zal wel iemand bekends zijn dan die we even niet herkennen' hebben ze vast gedacht.
Een geweldig gevoel gaf dat. We zaten in zaal 1, de zaal waar ook de speeches van onderandere minister Plasterk plaatsvonden, de hele cast en half bekend Nederland uit de filmindustrie aanwezig was en  Bløf natuurlijk!
We waren VIPgasten, uitgenodigd door Sponsor Bols waarvan de Bols Genever duidelijk aanwezig was, speciale jenever voor de cocktailmarkt die het in Amerika al heel erg goed doet.
We spraken even met Pascal Jacobs wiens vrouw zwanger is. Zij kende mij niet maar mijn zwangere doos wel, want die had ze onlangs cadeau gekregen en genoten van de inhoud.
De film moet je gewoon gaan zien - neem wel zakdoeken mee - die is Oscarwaardig. De waterscenes zijn in ieder geval een stuk realistischer dan die van de Titanic en het toetje, het live-optreden van  Bløf maakte dat ik ook bij mijn zoon niet meer stuk kon.
Enige nadeel van zo'n jonge date is dat hij zo vroeg naar huis wil. Nog een paar jaar, dan kan hij ook rijden en mag ik ook echt drinken op zo'n avond.

Bombardement Breskens

Vrijdag is het 65 jaar geleden dat Breskens gebombardeerd werd. Breskens werd die dag hard getroffen en nog elk jaar op die datum hebben veel mensen het moeilijk. Inmiddels zijn er meerdere boeken verschenen over het najaar van 1944 waarin West Zeeuws Vlaanderen zoveel te lijden heeft gehad en zulke offers heeft moeten brengen.
Vrijdag is ook de jaarlijkse herdenking. Groep 8 van de OBS heeft het monument geadopteerd, Merijn mag vrijdag de vlag halfstok hijsen tijdens de herdenking.
Een paar maanden geleden vroeg mijn moeder me haar te helpen met het vastleggen van wat ze noemde 'haar levensverhaal'.
Wat zij haar levensverhaal noemde was vooral het verhaal over dat najaar van 1944, de Slag om de Schelde door de ogen van een meisje van 8.
Ze woonde een paar kilometer oostelijk van Breskens in 'Dillage' waar ik al eerder eens over schreef. Haar verhaal maakte op mij een diepe indruk, en op de kinderen ook toen ik het voorlas. Met haar toestemming plaats ik het verhaal hier.

Meisje spreekt op Nijenrode

Op 12 oktober vindt er op Nijenrode een ondernemersseminar plaats.
Het onderwerp is SEO, Search Engine Optimization, oftewel in goed Nederlands: Zoekmachine-optimalisatie, en hoe je daar als bedrijf van kunt profiteren. De afkorting SEO ken ik nog niet zo lang. Ik paste het al jaren eerder toe dan dat ik wist dat het een naam had, maar dat was meer een sport eigenlijk.
Drie keer raden wie daar haar verhaal mag vertellen.
In één keer goed! Ik dus en dat vind ik echt leuk!
Al jaren gebruiken allerlei sprekers, vooral uit de marketingwereld, mij als voorbeeld in hun lezingen en vaak klopt er in hun verhaal over mij iets niet helemaal of zelfs helemaal niet.
Ik ben inmiddels 'een case' geworden, maar die 'case' kan natuurlijk zelf het beste haar eigen verhaal vertellen.
En helaas dames en heren marketingspecialisten; er was echt nooit een strategie, er waren geen doelen, ik doe al jaren vooral wat ik leuk vind, raap dingen op als ze me boeien en laat ze liggen als ze dat niet doen. Dat maakt me niet alleen gelukkig en blij maar begint nu ook zakelijk verzilverd te worden.
Kaarten voor die dag kosten € 149,00. Dat maakt een kaartje voor mij wel  duurder dan een kaartje voor Madonna en dat voelt best wel goed eigenlijk.:-)
Aanmelden kan hier!

Gruwelijk

Ze waren gisteren eindelijk weer eens gaan korren met dat kleine korretje dat we een paar jaar geleden speciaal lieten maken maar waar weinig mee gekord was. Gisteren hadden Merijn en zijn vriendje Melvin aardig wat garnalen gevangen dus enthousiast werd het getijdenboekje er bij gepakt en aangekruist wat de komende week de beste tijden waren om te korren, afgaand water tot laag water, dan kun je namelijk het diepst en vang je de meeste garnalen.
Vanochtend van 8 tot 11 was ideaal en aangezien het zondag was vond ik het leuk om mee te gaan voor een filmpje en wat foto's. Het werd een aparte ervaring. Wie verwacht nu dat je met zo'n klein korretje behalve wat garnaaltjes ook een heuze tong vangt? En hoe krijg je die dan in vredesnaam dood als je hem toch ook wel wilt bakken? Kijk en huiver.

Melvin en Merijn korren, maar wat nu als je echt wat vangt? from Slijterijmeisje on Vimeo.

Rosa van Delft

Het moet in de winter van 1987 zijn geweest, of in die van 1988.
Dat weekend was er in ieder geval een tramstaking aan de gang in Amsterdam en ging ik mee om het schip dat Rob en Ada, mijn schoonzus, gekocht hadden op te halen in Amsterdam. Het was koud, het schip lag ergens aan het IJ en we legden hem aan een gracht om daar te overnachten. De volgende ochtend zouden ze richting Rotterdam varen.

Het schip had ooit veel water gemaakt, was vochtig en het koude vocht trok via de houten vloer door onze slaapzakken. Hoe dicht we ook allemaal op elkaar gingen liggen, het werd niet warm en we lagen allemaal te klappertanden. In mijn herinnering waren we met een man of 8. Het houtkacheltje dan maar, maar daar heb je hout voor nodig. Dat vonden we in een bouwcontainer in hartje Amsterdam, een bijl hadden we aan boord gevonden en misschien zijn wij wel de enigen die ooit op een trambaan in Amsterdam hout hebben staan hakken.

In Memoriam ons Strandhokje

Dit bericht stond vanochtend in het Algemeen Dagblad, en in de PZC. 'Huisje' is misschien wat veel eer voor een kotje net als dat van ons, maar dat zo'n bericht het AD haalde was dan wel weer bijzonder. Manlief had het al gelezen toen één van de eerste klanten vanochtend binnenkwam en zei: "Zo dat ruimt wel lekker op in één keer hè?"
Niet begrijpend keken we hem aan. Onze reactie was niet de reactie die hij verwachtte. "O, jullie weten het nog niet? Ik dacht dat jullie het wisten, van jullie hokje staan alleen de pootjes nog, alles is weg."

Wat nou alles weg? En dat bericht uit het AD dan? Dat suggereert dat de eigenaar op de hoogte was? De politie kon me niet vertellen welk hokje het was en blijkbaar wordt ook niet nagevraagd bij de gemeente wie de eigenaar is.
Er zat niks anders op dan dat er iemand de fiets pakte en ging kijken. Maar naar wat? Er was helemaal niets meer!
Geen hokje meer op nr 4 aan het Halve Maantje. Geen stoelen, geen tafel, geen strandlakens, geen handdoeken, geen 4 euro voor ijsjes, geen jeux de boules, geen ballen, geen joekels van zwembanden, geen luchtbedden, geen voetpomp, geen scheppen, geen koelbox en geen parasol.
Geen spoor meer van onze spullen, alleen twee eenzame ingegraven pootjes zijn er nog.
Dat was een kort strandseizoen voor onze jongens. Die zitten normaal elke dag bij ons hokje, alleen deze week niet, want Merijn is op kamp. Er hingen 2 hangsloten aan ons hokje, naast het gewone slot, die sleutels kunnen we ook weggooien.
Buiten het strandseizoen stond het hokje hier achter buiten en richtte Merijn het in als 'het politiebureau' wat dan de hangout voor hem en zijn vriendjes was.
Maar fijn dat de duinen geen gevaar hebben gelopen, dat bericht zowel het AD als de PZC.
Morgen ga ik aangifte doen.
Tips zijn welkom, de daders mogen hun vakantiegeld bij me inleveren.

Op weg naar de Tour de France 2019

120 jeugdrennertjes verdeeld over 10 jongens- en 5 meisjesploegen vertoeven deze week in een groepsaccomodatie in het Brabantse bos.
Aan dit kamp hebben in het verleden vele tourrenners in spé deelgenomen en wie weet wie van deze kinderen hier mede de basis legt voor een glansrijke wielercarriere op latere leeftijd.
Merijn wou er heel erg graag heen, en ook al droom ik over een jaar of 10 met een camper op de Alpe d'Huez te staan waar ik net 'Hup Merijn' met witte latex op het wegdek heb gekalkt, ik vond het helemaal niks om dat mannetje van 11 achter te laten onder de hoede van een 'kampleider' (alleen het woord al!) in een wat gedateerde slaapzaal met allemaal wildvreemden.
Hij kent er niemand, maar sinds zondag is dat inmiddels vast wel veranderd. Om te sms'en zal hij het wel te druk hebben, voor de zekerheid neem ik wel mijn mobiel mee naar bed.
We kunnen wel de uitslagen online volgen en eigenlijk doet hij het best goed! Hij zit in de ploeg 'Lance Armstrong', alleen Contador had hem nog mooier geleken.
Ik ben trots op mijn stoere knul die het wieleravontuur opzoekt, maar zal toch heel erg blij zijn als het vrijdag is en ik hem weer mag ophalen.
Donderdag rijden ze een echte klassieker, compleet met jurywagens en motorbegeleiding. Helaas red ik het niet donderdag heen en weer te rijden, maar alle supporters zijn natuurlijk van harte welkom daar in Lierop! Morgen ga ik wel heen en weer, dan rijden ze een criterium, oftewel een rondje rond de kerk.

Oesters, Haring en Zeeuwier

Op 24 juli, afgelopen vrijdag, hadden we een bescheiden feestje. Om de lancering van de Zeeuwierjenever een feestelijk tintje te geven hadden we een oesterbarretje op de stoep geregeld.
Die oesterboer uit Yerseke had ook haring en zeekraal meegenomen.
De zeekraal, wij noemen dat in dialect zouterik, was net vers gesneden in Kruiningen en had ik nog nooit zo groen en knapperig gegeten, de haring was boterzacht en de (Franse) oesters waren ook nog maar net verpakt en getransporteerd vanuit Normandië.
Wat een feest was het. Ik zei nog: "Zo ga je toch nooit meer barbecuen? Dit is toch veel en veel lekkerder dan verbrande worsten?"
Pepijn, onze oudste zoon, leerde oesters opensteken (altijd handig) en Merijn werkte 12 haringen en 15 oesters weg. Onze Merijn is 11 en het is een genot dat mannetje mosselen, haringen en dus ook oesters te zien eten.
Ook een oesterbarretje regelen voor je feest? Ga even naar http://www.oesterput14.com, hij rijdt heel Nederland en België door en doe Adriaan de groeten van ons! En vergeet mij niet uit te nodigen voor dat feestje! Filmpje!

Wat hebben Crowdsourcen en Co-creatie met Zeeuwier te maken?

Crowdsourcen, ik ken het woord nog niet zo lang. Ik vind het wel altijd bijzonder om te lezen dat er een naam is voor dingen die ik al langer doe. Dat ervaarde ik al eerder met het woord Calimeromarketing, en nu weer met Crowdsourcing.
Ik denk dat ik in 2004 al aan crowdsourcing deed via dit weblog. Het enige dat er in die jaren veranderde is dat de menigte gegroeid is en sneller met elkaar communiceert via de diverse Social Media. De snelste en meest effectieve tool daarbij is zonder enige twijfel Twitter.
Met mijn idee en het ontstaan van de Zeeuwierjenever zelf hebben die Social Media weinig of niets te maken, maar wel met de uiteindelijke naam van het product, het ontwerp van het etiket en de promotie.
De u tussen de Zeewier werd geopperd op Twitter, de zilte zucht (vrij naar een Zeeuwse band) komt daar ook vandaan.

Zeeuwierjenever bij Giel Beelen

Het was gisterochtend vroeg dag. Om 3 uur moest ik gaan rijden, maar omdat ik bang was me te verslapen, en dus niet kon slapen, ben ik om half 2 maar uit bed gegaan. Om half 3 volgde Pepijn, want als je 14 bent en je moeder gaat naar 3FM wil je natuurlijk wel mee.
Onderweg pikten we mijn tweelingbroer Peter en een vriend van hem op. Beiden zijn ze kok en ze gingen met me mee om oesters open te maken voor Giel. Met een fles Zeeuwierjenever, wat doosjes proefglazen, 72 oesters en een kilo zeekraal stonden we dus om 6 uur in de ochtend in de 3FMstudio en maakten daarmee van het eerste uur Giel een Zeeuws uurtje.
Giel, die normaal gesproken alleen cola drinkt, was enthousiast over dit nieuwe drankje en binnen een half uur liet hij met behulp van de Zeeuwierjenever 15 oesters naar binnen glijden. Zijn vriendin zal blij geweest zijn met hem toen hij thuis kwam.
De fles die ik na mijn vertrek tegen zevenen had achtergelaten bleef als een rode draad de rest van de ochtendshow een rol spelen.
Terugluisteren kan hier.
De geweldige cartoon werd uiteraard (weer) gemaakt door  @Peterscartoons die, en dat was een verrassing, ook in de studio aanwezig was. Hij was natuurlijk nieuwsgierig naar het door hem ontworpen etiket op een echte fles en naar de smaak van de Zeeuwier. Ik vond het leuk hem eindelijk live te ontmoeten!

Kadernota gemeente Sluis

Er is een beetje weinig tijd voor bloggen. De afgelopen week (en ook de volgende) slokt de kadernota van de zowat bankroet zijnde gemeente een hoop van mijn tijd op. Alle media-aandacht voor de daarin voorgestelde sluiting van het zwembad in Aardenburg overschaduwt de andere voorgestelde heftige pijnlijke bezuinigingen in die kadernota.
Na alle bezuinigingen uit de kadernota van vorig jaar zijn deze misschien nog wel schrijnender. 25% van het budget van de bibliotheken afhalen betekent 3 van de 4 vestigingen dicht. Niet sluiten van het zwembad in Aardenburg, want dat wil geen enkel raadslid, betekent elders geld zoeken, want die begroting moet wel kloppen. Het lijkt een onmogelijke opgave.

Speech #BZ Tweetup @Maximeverhagen

Op het moment dat dit gepubliceerd wordt is Meisje in Den Haag in het ministerie van Buitenlandse Zaken. Nee, Zeeuws Vlaanderen is niet ineens buitenland geworden, maar daar vindt vanmiddag een feestje plaats ter ere van de eerste 10.000 followers van @MaximeVerhagen. Inmiddels zijn dat er al ruim 15.000 trouwens.
De techniek staat voor niets tegenwoordig, dus heb ik de speech die ik, als alles goed verlopen is, net heb mogen voordragen gisteren al gereedgezet voor publicatie hier om 17.00 uur.

VerhagenTweetup.nl op het Ministerie van Buitenlandse Zaken from Martijn Snels on Vimeo.

Mijn speech:

Hoe breng je de politiek dichter bij de burger?
Het is een vraag waar politieke partijen en politici al sinds mensenheugenis mee worstelen. Maxime Verhagen weet in ieder geval hoe je de politiek dichter bij de twitterende burger brengt.
Naarmate de verkiezingen dichterbij komen zullen meer politici, al dan niet op aanraden van een campagneteam, zich via Twitter gaan profileren. Of dat ook gaat werken voor iedereen is nog maar de vraag.
Bij de vorige verkiezingen begaven Wouter Bos en Jan-Peter Balkenende zich op Hyves, maar op die profielen werd het al heel gauw heel erg stil na de verkiezingen.
Alsof er tijdens je regeringsperiode helemaal niets te delen zou zijn en je alleen de burger nodig hebt tegen de tijd dat je ook hun stem kunt gebruiken.
Maxime zijn getwitter tijdens zijn ministerschap wordt hem niet altijd en door iedereen in dank afgenomen. Hij kreeg een reprimande voor een foto uit de ministerraad waarop je alleen kon zien dat er ook daadwerkelijk vergaderd en koffie gedronken werd en Kamervoorzitter Gerdi Verbeet verbeet zich ook al over al dat getwitter.

Mijn voorouders waren strandjutters

Men schrijve 1909, precies honderd jaar geleden.
Dit zijn de vier gezinnen die dan de vier arbeiderswoningen bewonen in "Dillage". Dillage is dialect voor de Inlage, een zilt stuk land tussen 2 dijken. Dillage lag tussen Breskens en Hoofdplaat ter hoogte van Slijkplaat.
Het tweede stel op de foto zijn mijn overgrootvader en overgrootmoeder en één van die kleine meisjes moet mijn oma zijn die ook al vele jaren overleden is.
Mijn voorouders waren strandjutters. Tweemaal per dag na hoogwater werd het strand afgestruind.
Later bewoonden mijn grootouders met hun gezin datzelfde huisje tot oktober 1952, toen verhuisden ze naar Sasput. In februari 1953 spoelden deze vier huisjes weg en mijn moeder wees me als kind wel eens op de plek waar nu water is maar waar zij is geboren.
Op zoek naar een mooi verhaal- die voorouders van me hebben misschien ook wel eens een vat jenever op het strand gevonden wat afkomstig was van een vergaan VOC-schip, verzilt was, maar erg lekker. Nooit hebben ze die smaak meer kunnen vinden, en nu honderd jaar en drie generaties verder brengt hun nageslacht met de Zeeuwierjenever die smaak weer terug- stuitte ik op een veel mooier, spannender en zeker wel waargebeurd verhaal van Opa de strandjutter.
Het verhaal handelt op kerstavond 1944 en is te mooi en intrigrerend om niet op te schrijven. Maar dat houden jullie te goed.

Dutch Social Media Star Award

Ik ben hier echt zo ontzettend blij mee! Ik zie deze award als een erkenning voor waar ik me nu al bijna 6 jaar mee bezig houd en heel veel mensen in het MKB, maar ook elders, (nog) helemaal niet snappen.
Vandaag won ik de Social Media Star Award, een prijs voor de kleine ondernemer die het beste Social Media inzet voor haar/zijn bedrijf.

Ik liep een stuk verwaander terug het perron in Utrecht op en ga hier een paar dagen over lopen glunderen.

Na al jaren allerlei nominaties en finaleplaatsen won ik vandaag. En dan ook nog een prijs van de toekomst, want zo zie ik deze award wel.

Ik wil iedereen bedanken die stemde, maar ook de jury en de organisatie en mezelf natuurlijk, want ik heb die energie en tijd er wel zelf ingestopt. En je ziet; uiteindelijk krijg je wat je brengt. Super!

Foto: Henk-Jan Winkeldermaat, Punkmedia

Artikel NRC Next

"Kun je dat wel? Weet je zeker dat je dat wel wilt?" vroeg manlief toen ik een tijd geleden gebeld werd door Hidde Tangerman n.a.v. enkele postings op dit weblog uit 2005 en 2006 die via Google waren komen bovendrijven.
Hij weet dat de dagen dat dit verhaal als een boemerang terugkomt niet mijn beste dagen zijn en er tranen vloeien.
Maar ik wou het wel.
Omdat ik vaak het gevoel heb dat mensen het niet snappen, het niet willen snappen, het ook echt niet weten, de impact van wat ze elkaar aandoen totaal niet zien en ik dus misschien wel een bijdrage kan leveren aan het bewuster maken van mensen.
En als me dat dan een paar slechte dagen oplevert, so be it.

Het interview dat vandaag gepubliceerd is in de NRC NEXT (tekst Hidde Tangerman, foto Mieke Meesen):

Fotoshoot

Foto: Merijn Degeling
Vanmiddag werd er een foto gemaakt voor bij een interview.
Dit interview gaat eens niet over wijn, ook niet over de winkel, twitteren, digitaal netwerken, onze gemeentepolitiek of auteursrechten.
Nee, dit interview gaat over een stukje van mij, en misschien ook wel over iets dat ik verloor op deze stoep op  een dinsdagmiddag in juni 1977.
Vrijdag in de NRC NEXT.
Soms moet je over je eigen schaduwen heen stappen in de hoop mensen bewuster te maken.

Twitterkoningin 2009

En deze stond nog niet eens in mijn lijstje nominaties, het is me ook nog steeds niet duidelijk wiens initiatief deze internetverkiezing was.
Waar blijft die hofhouding? Ik lust wel wat te drinken nu.:-)

Wordt 2009 mijn jaar?

Vandaag had ik het gevoel dat het wat beter gaat met mijn hernia. Die hernia praat dan wel niet terug, maar lijkt wel minder die zenuw naar mijn been af te knellen. Ik heb namelijk minder pijn en ik loop weer wat beter, maar ik hou mezelf nog wel even koest.
Ik wil namelijk volgende week vlammen en koste wat kost mobiel zijn.
Wat is er dan allemaal zo belangrijk volgende week? Ik zal het even opsommen:

Uitzicht Voor en Na

Mission Completed
Hier wordt een mens nu blij van.

Om de Vrijheid

De reden dat ik mezelf liberaal noem wordt prima verwoord in de eerste alinea van het voorwoord van het Liberaal Manifest.
Als Mark Rutte nu ook die alinea nog eens zou willen lezen, hoef ik misschien niet op een andere partij dan die van mezelf te stemmen bij de volgende landelijke verkiezingen.

'De vrijheid bestaat erin te mogen doen wat de rechten van een ander geen schade toebrengt,’ aldus artikel 4 van de Verklaring van de Rechten van de Mens en de Burger uit 1789. Dit is de kern van de Verlichting, de kern van het liberalisme. Liberalen verwerpen alle beperkingen die het individu beletten zich geestelijk en materieel te ontwikkelen voorzover het daarmee niet de vrijheid en het geluk van de medemens aantast. Liberalen richten zich met volle overtuiging op het individu, maar niet zonder een beroep te doen op wederzijdse verplichtingen van burgers.We zijn vrij in verantwoordelijkheid. Het liberalisme gelooft in mensen.

Respect is voor mij nu eenmaal een belangrijk issue, so be it. Waarom dat zo is schreef ik een jaar of vier geleden al eens op dit weblog. Ik weet namelijk wat het met je doet niet gerespecteerd te worden.

Meisje in het AD

Wat doe je als een landelijk dagblad je belt of ze een fotograaf mogen langs sturen om een interview wat je alweer een aantal maanden geleden gaf te illustreren maar je eigenlijk plat op je rug ligt vanwege een hernia?
Met zo'n hernia kun je trouwens bijna niks, behalve twitteren dan.
Dit is wat je dan doet; je maakt de afspraak niet te vroeg op de dag, neemt een extra pijnstiller, strompelt een kwartier voor de afgesproken tijd naar beneden, besteedt dat kwartier aan een laag plamuur op je gezicht te smeren, poseert 5 minuten en strompelt weer terug naar je bed twee verdiepingen hoger waar je weer keurig plat gaat liggen.
En daar zie je gelukkig allemaal helemaal niks van op een foto.
Ik ben trouwens wel heel blij met dit artikel van Cor Hospes. Eindelijk wordt Twitter eens belicht voor wat het ook is, of kan zijn.
Ik wist niet dat de foto zo groot zou worden, dat was wel even schrikken, die had wat mij betreft ook wel wat kleiner afgedrukt mogen worden..
Het artikel kun je hier lezen.

Twitterplafondcartoon; mijn eigen Michelangelo

Michelangelo was vast een herniapatiënt. Alleen herniapatienten die langdurig verplicht op hun rug liggen zonder dat ze slapen kunnen plafondschilderijen zien of waarderen.
Ik voelde me gisteren wel een beetje zielig en twitterde een foto van mijn uitzicht van de komende weken. Toen ontstond er iets moois op Twitter en ging Peter van de Wiel, ja die geweldige cartoonist ook bekend als @peterscartoons van Peterscartoons.nl, gelijk aan de slag om van mijn slaapkamer de sixtijnse kapel van 2009 te maken.
Hij stuurde me vanochtend de schets. Ook al moet hij nog ingekleurd, ik word hier nu al vrolijk van. Voor een fles whisky heb ik straks het prachtigste uitzicht!
Hier word ik nou echt blij van. Ik zie de meisjesbus, champagnekurken met engelenvleugeltjes, de vuurtoren, een Fransman met wijn, een Schot, Peter zelf aan de zijkant met zijn potlood en de Meisjesdoos. Eigenlijk allemaal elementen die mij de laatste jaren gelukkig maakten.

Update: Hij wordt 2,5 bij 2,5 meter.

Plat

Je kunt jezelf best wel heel lang voor de gek houden. 'Niks aan de hand, gaat wel over', en meestal gaat het ook over, maar dan komt er een moment dat het niet meer over gaat.
Als eenmaal het punt bereikt is dat je jezelf eindelijk vertelt dat er toch iets echt niet goed is, is het ook tijd om een arts te bezoeken.
Dat deed ik vandaag eindelijk en nu lig ik plat, voorlopig.
Als je mij ergens gek mee kunt krijgen is het wel met me plat te leggen. De agenda moet voorlopig leeggemaakt en die stond behoorlijk vol. En de winkel moet het ook zonder me doen voorlopig.

Na mijn nekhernia waar ik behoorlijk wat beperkingen aan over heb gehouden na de operatie in 2005, lijkt er nu zo'n irritante levensverpester  onder in mijn rug te zitten en die zorgt er op dit moment voor dat ik door mijn rechterbeen zak, dat dat been slaapt en dat er een zeurderige blijvende pijn is.
Die pijnlijke plek onder in mijn rug zit er al heel lang, maar nu lijkt het menens.
Mijn wervels hebben me weer geveld, het valt helaas niet meer te ontkennen.

Slijter van het Jaar 2009 (column)

Gepubliceerd in DrinksSlijtersvakblad nr 4 april 2009
Service verlenen en onderscheidend werken. Daar hou ik me al mijn hele slijtersleven mee bezig. Steeds nieuwe wegen zoekend om potentiële nieuwe klanten te bereiken en dan vooral ook vast te houden. Dat betekent kennis delen en vooral veel ‘entertainen’ . En niet alléén via proeverijen of de diverse weblogs die ik onderhoud.
Maar het zijn niet mijn klanten, die uiteindelijk bepalen wie gekozen wordt tot ‘Slijter van dit Jaar’, evenmin de consument. En dus profileer ik me anders dan anders. Naar de branche toe. Op de website van de SlijtersUnie bijvoorbeeld. En, de ‘stoute schoenen’ aangetrokken en waarom ook niet, via ons Drinks Slijtersvakblad. Niet in de vorm van ingezonden brieven, dat had ook gekund heb ik van de redactie begrepen, maar via een soort gedrukte weblog, waarin ik de lezers tot en met de uiteindelijke nationale Slijterdag, waar de winnaar van deze verkiezing bekend wordt gemaakt, deelgenoot maak van mijn reilen en zeilen tijdens deze verkiezingen. Van wederwaardigheden die zich voordoen en mijn gemoedstoestand daarbij. De redactie vond mijn benadering leuk genoeg om me deze ruimte te geven. Allez…. trossen los.

De Meisjesbus in Amsterdam

De Meisjesbus maakt me nog steeds gelukkig en staat vandaag te stralen in de lentezon.
Afgelopen vrijdag trotseerde de Meisjesbus de Amsterdamse grachten. Ze reed over de Prinsen- en Keizersgracht laverend tussen fietsers en uitstekende geparkeerde auto's, slechts een beetje gehinderd door dubbelgeparkeerd staande mannenbussen waardoor Meisjesbus rechterspiegel minstens driemaal ingeklapt werd. Op een brug stond een grote Schotse bus te wachten op zijn passagiers, de rechterzijde van de straat versperrend, maar Meisje laveerde tegen het verkeer in, tientallen fietsers en auto's die wel op de goede weghelft zaten totaal verbijsterd achter zich latend.

Personal Brand

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik werd geïnterviewed door Bas van de Haterd over Personal Branding.
Dat interview staat nu als één van de 'cases' in het boek Personal Brand (bladzijde 97 t/m 100).
Ik kreeg het boek vandaag met de post bezorgd omdat ik afgelopen vrijdag niet bij de presentatie aanwezig kon zijn.
"Voor Petra, altijd een Meisje" schreef Bas voorin. Het is toch zo'n schatje:-)

Meisje in Perswijn

Volgens mij heb ik mijn naam nog nooit zo groot afgedrukt zien staan.
De Perswijn van maart/april ligt nu in de winkel als je het artikel ook wilt lezen.

Jarig 2.0

Honderden felicitaties vandaag via Twitter, Hyves, Facebook, Plaxo, mijn mailbox en nog 2 kaartjes per post. Verder nog een aantal telefoontjes van mensen die spontaan voor me begonnen te zingen, bloemen en een tosti-ijzer.
Zelfs vanuit het kabinet kwamen er vanochtend felicitaties voor Slijterijmeisje.
Wat is een jaar slimmer worden toch geweldig anno 2009.

Valentijnsdag

3 mannen, 3 rozen

Over liquidatiekoffiekannen en zo

U kent ze vast wel, die levensgevaarlijke thermoskannen. Van die kannen waarbij je aan de dop moet draaien voor je kunt schenken. Die kannen staan de laatste tijd ook in de raadszaal tijdens de vergaderingen. Er bestaan ook veiligere met een drukknop op de dop, maar die hebben we daar niet.
Afgelopen dinsdag tijdens de commissie samenleving, waar ik lid van ben, stonden die koffiekannen ook op tafel.
De voorzitter van de kersverse WMO raad was net aan zijn presentatie begonnen toen ik even koffie dacht in te schenken. Maar dat ging dus helemaal en compleet megamis.
De dop van de koffiekan viel er af tijdens het schenken. De koffie stroomde in de vorm van een enorme bulkstroom over mijn pakketje februaristukken, maar veel pijnlijker was die gloeiend hete koffie over mijn hand.

Uit de Schoenendoos

Men schrijve 1945, 0f misschien wel 1946.
Het was in ieder geval na de bevrijding van oktober 1944 op ''t of'' van mijn grootouders tussen IJzendijke en Biervliet ter hoogte van Driewegen ook wel 'het Nieuwland' genoemd.

De bel

Ik heb er elk jaar in de eerste weken van februari meer last van dan normaal, jeugdsentiment. In de weken voorafgaand aan mijn verjaardag ga ik vaker dan gebruikelijk in gedachten terug in de tijd en vertel ook verhalen van 'vroeger'.
Twee weken geleden haalde ik onze ouwe trouwe Nissan leeg. Gedurende de ruim 8 jaar dat ik daarin reed lag er in het dashboardkastje een koperen bel. Die bel had ik verhuisd van het dashboardkastje van de Opel die ik daarvoor reed waar hij ook al jaren in lag. En hoe die bel daar ooit in terecht kwam weet ik eigenlijk niet meer. Waarschijnlijk voor een sketch of toneelstukje op een feest of zo, maar dat durf ik niet meer met zekerheid te zeggen. Ik weet wel waar de bel vandaan komt.

Smaakmakers

Er schijnt een rubriek in Perswijn te zijn met die naam. Enkele weken terug vond ik een mail in mijn mailbox met de volgende tekst:

"Beste Petra,

In mijn hoedanigheid van redacteur voor Perswijn zou ik je graag portretteren in de rubriek Smaakmakers. Ik vind namelijk dat je ontzettend leuk bezig bent. Vooropgesteld dat je daar positief tegenover staat, zou ik graag een afspraak met je maken voor een interview... "

Oeps, dat was wel even slikken en schrikken, want de naam van de afzender van de mail zei me wel wat. Die naam deed wat allarmbellen in het hoofd van Meisje rinkelen, wat schreef ik ook alweer ooit over hem? Na even in mijn archief te zijn gedoken mailde ik hem terug:

"Beste Rene,

 

Als jij naar Breskens wil komen is dinsdag 3 februari een goede optie.
Ik heb in het verleden echter wel eens een pittig stukje over jou geschreven, omdat jij wel een beetje de vereenzelviging bent van de elitaire 'oude wijnwereld' in mijn ogen, de oude wijnwereld die wijn probeert elitair te houden met ingewikkelde omschrijvingen waardoor levensgenietende consumenten nog steeds winkels binnen komen (als de mijne) met een standaardzin als: "Ik weet niks van wijn maar...."

Ik hoop dat dat niet gaat botsen tussen ons. Vind het wel leuk dat je me wilt portretteren."

Hij komt wel morgen. Ik ben benieuwd hoe dat gesprek zich aan mijn proeftafel gaat ontwikkelen. En of de smaakmakers van dat interview azijn, peper of mischien wel zachte botertonen zullen zijn zal de volgende editie van Perswijn uitwijzen.

Beetje druk

Het is een beetje stil hier, dat lijkt het in ieder geval wel. Maar Meisje is druk met van alles. Naast de winkel en de politiek, die de afgelopen week heel wat tijd opslokte, heb ik ook Whisky Zoekt Vrouw weer opgepakt.
Voor die nog op te zetten online community ben ik veel aan het mailen en bellen. Er zijn zelfs al vrouwen die zich hebben aangemeld voor de speciale proeverij ergens midden in het land die in de loop van dit jaar gaat plaatsvinden.
Zeeuws Vlaanderen gaat weer naar de emigratiebeurs, waar ik op 7 en 8 maart ook twee dagen in de stand mensen ga proberen te overtuigen dat hun Nieuwe Toekomst best eens in ons prachtige Zeeuws Vlaanderen kan liggen en zometeen rij ik naar Gent waar het wereldrecord whiskyproeven waarschijnlijk gevestigd gaat worden.
Daarnaast heb ik natuurlijk ook nog twee geweldige zonen waarvan de ene me deze week wat in verwarring bracht met de vraag: "Mama heb jij het wel eens in de auto gedaan?" en de andere zich als vrijwilliger voor de open dag op school aanmeldde waar hij hartstochtelijk in harten van schapen mocht snijden in het biologielokaal.
Die ene van 11 verheugt zich al op de tijd dat hij zijn rijbewijs heeft en misschien wel de Meisjesbus kan gebruiken, de ander wordt misschien wel hartchirurg of dierenarts. De tijd zal het leren.

Grog voor Frank du Mosch

Ik had een Meisjesdoos gevuld met alle benodigde attributen om in Cappuccino van de NCRV vanochtend een grog voor Frank du Mosch te maken.
Het was heerlijk om al die kilometertjes te kloppen naar Hilversum met een twee dagen oude Meisjesbus. Vooral stoere mannen in kleine autootjes mijn 140 PK demonstreren door ze even in te halen voelde enorm goed.
Eén ding; laat je nooit met een Transit de parkeergarage van de AKN insturen door een jong kereltje die je begroet met de woorden: "Komt u voor de KRO Parochiedag?" Dat gaat namelijk niet helemaal goed.

MIJN Meisjesbus!

Ik werd helemaal gek. Om 11 uur zou ze gebracht worden, maar het was bijna 12 uur en ik werd helemaal hyper van de spanning. De vertegenwoordiger van Hooghoudt die hier zat deed niet zulke goede zaken, mijn gedachten waren immers bij mijn Meisjesbus.

Dit is de allerallerallermooiste Meisjesbus van de wereld en hij staat op MIJN naam!
Nu nog de belettering, daar ben ik nog steeds niet uit. Eerst even een rondje gaan rijden.

Bert Dijkstra is de lul

Hij schreef een boekje "Pa is de lul", maar vandaag is hij zelf de lul.
Dat kleine lulletje met waarschijnlijk een veel te groot ego heeft zich vandaag namelijk de toorn van het Meisje van de Slijterij op de hals gehaald. En dat deed hij helemaal zelf.
Bert Dijkstra schrijft een column in de bijlage Vrouw van de Telegraaf. Ongelooflijk trouwens dat zo'n vrouwonvriendelijk mannetje aan wie de emancipatie waarschijnlijk voor een groot deel voorbij is gegaan een column mag vullen in een bijlage met de titel Vrouw.
De titel van de column is 'Whisky zoekt Vrouw'.

'Whisky zoekt Vrouw' is een projectje van mij waarvoor het idee ontstond na het whiskyfestival in Leiden.
Ik registreerde de domeinnaam, maar zolang  ik nog niet de precieze invulling van 'Whisky zoekt Vrouw' bepaald had bleef het onder die url even stil.
December was druk, dus schoof ik 'Whisky zoekt vrouw'  even voor me uit, dat is één van die dingen die dit jaar verder gestalte gaan krijgen.
Ik heb er wel met diverse mensen over gesproken, waaronder Felix Wilbrink,  en er zit van alles in de pijplijn.
Whisky Zoekt Vrouw moet een blog en/of online community worden waar vrouwen over hun ervaringen met whisky verhalen. Vrouwen kunnen namelijk beter proeven dan mannen, dat is wetenschappelijk bewezen, maar net zoals de smaakpapillen van mannen moet je ook die van vrouwen trainen.
Moedermelk is zoet, dat vinden baby's lekker, alle andere smaken anders dan moedermelk leer je later waarderen, door te trainen. Je bouwt een smaakgeheugen op en je ontwikkelt die smaakpapillen.

De Veste in IJzendijke

Dit is de Veste rond het Ravelijn in IJzendijke, of is het toch het Ravalijn met een a?
Ik heb mijn jeugd doorgebracht in de Ravalijnstraat, maar toen er nieuwe naambordjes kwamen in dat historisch smalle straatje stond er plotseling Ravelijnstraat met een e. Terwijl ik heel mijn leven mijn ouderlijk huis in de Ravalijnstraat plaatste met een a.
Afijn, zoals we hier zeggen, ut blûf trekk'n.
Vanmiddag ging mijn jongste schaatsen op het ijs van mijn jeugd. Ikzelf kwam niet verder dan de koekenzopietent. Koffie voor 50 cent, waar vind je dat nog?
30 jaar geleden was ik net zo jong als mijn jongste nu en het plezier dat ik toen op dat ijs had heeft hij nu. En dat is mooi.

Tante Jet

Eigenlijk ben ik ook een beetje een tante Jet realiseerde ik me gisteren in de kerk tijdens de preek  van haar uitvaartdienst waarin haar levensloop verteld werd.
Tante Jet was eigenlijk niet eens een tante van me, maar een nicht van mijn vader. Wij noemden haar Tante Jet, maar zo noemde het hele dorp haar.
Tante Jet werd bijna 91 en was ongetwijfeld 100 geworden als ze in november haar heup niet had gebroken.
Tante Jet trouwde op 9 mei 1940 en het einde van haar bruiloft was het begin van de 2e wereldoorlog. Ze begon op die dag ook haar winkel in fournituren, stoffen, BH's, lange onderbroeken en zo. Het was haar winkel en daardoor bleven mensen haar haar hele leven met haar meisjesnaam aanspreken, net als dat met mij nu gebeurt.

Poken, Twitteren en Wandelen

Poken, Twitteren en Wandelen from Slijterijmeisje on Vimeo.

Renesse 4 januari 2009.
Het was de allereerste Pokenmeeting in Nederland, zover bekend dan. Poken zijn digitale visitekaartjes in de vorm van een gave sleutelhanger die je gezellig tegen elkaar houdt waardoor je data van social media uitwisselt met je gesprekspartners. LinkedIn, Facebook, Hyves, je MSN, Gtalk, je fysieke adres, het past er allemaal op.
Do You Poken?
Lekker poken wordt het helemaal in 2009.

Je kunt deze leuke gadgets bestellen voor € 12,50 ex verzendkosten bij mij of bij Jilles.
En ze gaan in de Twitterwijnverrassingsdoos van januari.
Drinken doe je namelijk nooit alleen, zo krijg je je vrienden er gewoon bij.

Wil je er wel 12? Bestel ze dan zelf in Zwitserland en gebruik mijn Promocode om 10% korting te krijgen! Promocode: PULNLLATEZSOOFCHXDFU

Update: In de Winterwijnverrassingsdoos zit, naast 5 wijnen en een flesje likeur, ook een Poken. Je bestelt hem voor € 50,00 excl. verzendkosten via Meisjesdoos!

Goede Voornemens

Het is 2 januari.
Vanaf vandaag gaan we dus afvallen.
De superdeluxe hometrainer, aangeschaft in een vorig moment van verstandsverbijstering begin 2004, is vanmiddag vanuit de bijkeuken verhuisd naar de woonkamer en ik heb er aan het einde van de middag, net voor het eten, wel bijna een heel kwartier op gezeten.
Langzaam opbouwen. 80 calorieën zou ik in dat kwartier verbrand hebben volgens dat ding.
Dat is volgens mij nog niet eens een koekje en aangezien het vrijdag is aten we vanavond friet. Iets doe ik (nog) niet goed. Langzaam opbouwen...

5 jaar Casa Luna

In de nacht van vrijdag 9 op zaterdag 10 januari viert het nachtradioprogramma Casa Luna van de NCRV haar 5 jarig bestaan met een speciale jubileumuitzending die van 0.00 uur tot 05.00 uur duurt.
Mijn liefde voor nachtradio is bekend, als je me hier al even volgt.
Radio blijft gewoon een veel mooier medium dan TV voor mij ooit zal worden. Dat vond ik in de jaren '80 van de vorige eeuw en dat vind ik nog steeds.
In die 5 jaar dat het programma nu bestaat waren er diverse momenten waarop ik Casa Luna belde, of door hun gebeld werd na een mailtje.
Fysieke Casa Luna gasten mogen slechts eenmaal acte de presence geven, maar vaste luisteraars, stamgasten en bellers, die eigenlijk ook wel een beetje deel uitmaken van het programma mogen dat veel vaker!
Meneer Hartman, Mevrouw Thomeer (zou die er nog wel zijn, al even niet meer gehoord), Marieke, Asman, Joke, José, Clown Benny, de man die met zijn huifkar door Nederland trekt, maar wel altijd een mobiele telefoon heeft met een opgeladen accu, noem ze maar op. En ik hoor als hardcorenachtradiofan zelf ook wel in dat rijtje thuis ..

Mijn Nieuwjaarswens

Mijn Nieuwjaarswens from Slijterijmeisje on Vimeo.

En vergeet vooral niet te genieten in 2009!

Jaaroverzicht 2008

Persoonlijk jaaroverzicht 2008 Meisje van de Slijterij from Slijterijmeisje on Vimeo.

Met behulp van mijn weblog, wat ook mijn persoonlijk archief is, blik ik terug op mijn 2008. Ik weet dat het overzicht niet compleet is en ik ook veel, vooral geweldige momenten, mis in dit overzicht. Maar ik moest nu eenmaal kiezen.
Beëdiging tot fractie-assistente
De Emigratiebeurs
Onno Hoes
Carnaval
De dreigende zondagssluiting
De betutteling
Dutch Bloggies
De Postcodeloterij
Kassa
Martijn Aslander
Professor Heertje
Oranjegekte
Schotland,
Wielerseizoen
Mark Rutte
Wijnboeren
Bressiaanse wijnboer uit Chili
De zomer
De Telegraaf,
De Ford Transit,
Zoektocht naar Huiswijnen in de horeca
Whisky by the Sea
Marketingfacts Jaarfeest
de Meisjesdoos
Meer Wijnboeren
Paul de Leeuw
De Kredietcrisis
Sneeuw
Afvallen
Rare druiven en vrolijke Fransen

Als het aan mij ligt wordt 2009 nog beter dan 2008 was.  Afwachten maar wat dat jaar ons gaat brengen. 2005, 2006 en 2007 waren slechte jaren met veel persoonlijke ellende, het tij lijkt nu gekeerd te zijn.

Zuur

"Het was allemaal zo lekker, waarom kan ik nu niet nog meer eten?"
Ze zit rond middernacht op de rand van het bed. Naast het bed staat een emmer. Een half uur ervoor heeft  een heel kerstdiner zich met een golf verplaatst van een maag naar van boven naar beneden langs de trap, langs de muren, op de leuningen en in de vloerbedekking.
Zonder adem te halen, om geen braakneigingen te krijgen, heeft ze mopperend met een emmer warm sop met daarin bijna een halve fles Andy geprobeerd die zure meurende vloeistoffen weer weg te poetsen, van de lucht alleen al was ze gelijk weer nuchter. Eén geluk had ze, er was goed gekauwd zodat er weinig stukjes in zaten.
Die vloerbedekking begint de volgende dag,  zogauw de kachel op stoom komt, weer heerlijk te meuren. En zo had de drogist vandaag ook nog een goede dag.

Life & Cooking

De winkel is vandaag open tot een uur of 5, maar ik ben er zelf niet.
Ik ben namelijk zelf richting Hilversum met mijn decanteur waar Carlo en Irene vandaag in Life & Cooking mee aan de slag gaan.
Je kunt het zien op RTL 4 om 17.25 uur.
Onderweg word ik ook nog gebeld door E-FM, het radiostation voor Eindhoven en omstreken, die willen van me weten wat er bij het kerstdiner gedronken moet worden. Dat station is ook online te beluisteren. Het interview vindt plaats om 13.10.
En met alle kerstress en eindejaarsdrukte blijft er weinig tijd om te schrijven over. Dat maak ik in 2009 goed!

Sinterklaas en het grote strooimysterie

Het is mij nooit gelukt om goed te strooien. Ik ben gewoon een waardeloze Piet.
Mijn moeder droeg altijd jasschorten. Jasschorten met van die grote zakken. Van die schorten, vaak met bloemetjes, die nu geassocieerd worden met ma Flodder, maar in de jaren '70 van de vorige eeuw heel normaal waren voor vrouwen met vijf kinderen die het gezin draaiende hielden.
Bij ons kwamen de pepernoten uit het plafond en ik ben als gelovig en naief kind vaak genoeg boven gaan kijken of daar een zwarte piet zat.
De zaterdagmiddag dat Sint Nicolaas aankwam op TV zaten we met zijn allen voor dat zwart-wit kastje als daar dan plotseling het geluid van dat strooien klonk. Het klonk als donder, als onweer. Mijn moeder stond altijd aan de andere kant van de kamer.
Pas jaren later vertelde ze me dat de pepernoten in die grote schortzakken zaten en ze ze met kracht in een hoek tegen het plafond gooide. Van dat geluid schrokken wij dan op en keken nooit naar haar, maar wel naar die hoek van het plafond. Het was nooit verdacht. In ieder geval niet voor mij, maar ik heb nog steeds bij tijd en wijle wel last van naïviteit.
Ik draag nooit schorten en het grote strooimysterie is dan ook niet overgebracht op de volgende generatie. Misschien moet ik me daar wel voor schamen, en heb ik mijn kinderen wat ontzegd. Ze zijn nu 11 en 13 en hebben nooit het grote familiestrooimysterie mogen meemaken.
Vanavond hebben we natuurlijk wel deegventjes, nu nog wat cadeautjes halen.
We zouden het niet vieren dit jaar...

BNN Today

Net voor de middag belde Marijke Roskam me. Ze zat op dat moment nog in Leeuwarden maar of ze langs mocht komen vanmiddag en ze wou weten wat er precies speelde in deze regio.
"Leeuwarden? Weet  je wel hoe lang dat rijden is naar mij?"
Minstens 4 uur en dat wist ze.
Inmiddels ben ik met haar op de dijk bij de Oud-Breskens polder geweest, heb wat verteld over Waterdunen en is ze hier aan mijn proeftafel het item aan het terugmonteren naar 3,5 minuut.
Ze mag zo door manlief met liefde bereide hutspot mee eten als ze klaar is met monteren.
Ik ben er vanavond zelf niet om te kunnen luisteren, maar het item wordt uitgezonden om 20.30 uur tijdens BNN today op radio 1.
En mochten jullie je afvragen hoe ze aan mij kwam? Via Twitter natuurlijk!
Update:  Download MP3

Meisje maakt een fout

"Ik wil best komen, je mag ook wel een fragment laten zien, maar met die pollepel tussen mijn benen staan doe ik echt niet meer, die is in februari de kast in gegaan en het is niet de bedoeling dat die er ooit nog uit komt."
Dat antwoord gaf ik een redactrice van 'Mooi! Weer de Leeuw' toen die me een paar weken geleden belden.
"We hebben tijdens de marathonuitzending een uurtje met gasten waarvan Paul niet weet wie er komen en hebben een orkest samengesteld aan het einde van dat uur en zouden het wel erg leuk vinden dat je daar bij wilt zijn."
Mijn reiskosten waren geen probleem zei ze en zodoende liet ik me ompraten.
Ik dacht dus, en dat was waarschijnlijk een beetje dom en naief van me, dat Paul wou weten hoe het nu met mij was.
Toen ik daar gisteravond zag in welk illuster gezelschap ik geplaatst was sloeg de twijfel toe.

25 jaar Paul de Leeuw

Beste Lieve Paul,

25 jaar, het is niet niks.
Mijn vroegste herinnering aan Paul de Leeuw? Een rare kerel bij Sterrenslag die net iets te leuk probeerde te zijn (meneer van Heumen!) en een incident met schoolmeisjes waardoor je een optreden in een theater onderbrak.
Daarna mijn met de slappe lach van de bank af rollen toen je het neefje van Hanneke Groenteman als losertje behandelde waardoor mensen hun lidmaatschap van de Vara opzegden. Mister Blue, je gesprek met Wim Rigter kort voor zijn overlijden. Onroering met tranen en lachbuien wisselen elkaar af  als in een emotionele draaimolen.
En niet te vergeten Seth en Fiona! Zo noemde ik mijn buik  in 1994 omdat ik ervan overtuigd was dat er een tweeling in zat, het was er maar één. Die ene begon altijd te schoppen als ik ging zingen en dat doet hij trouwens nog.
Toen ik de laatste weken van mijn eerste zwangerschap in het ziekenhuis lag had ik een walkman en een bandje van jou. Als ik naar jou luisterde begon hij ook te schoppen,  blijkbaar vond hij dat jij, net als zijn moeder, ook niet kon zingen.

Intussen is hij bijna 14 en kijken we op zaterdagavond met het hele gezin naar Mooi! Weer de Leeuw. Dat Boemlalagedoe vorig jaar heeft daar hier in huis natuurlijk nog wel extra bijgedragen aan het “Paulgevoel”.

Olleke Bolleke en Transsubstantiatie

Meisje met drankprobleem
Gaat naar het waterschap
Zeeland is blij want dat
Vinden ze fijn!

Dankzij de magische
Transsubstantiatieleer
Maakt ze probleemloos
Van Zeeuws water wijn!

Deze Olleke Bolleke maakte vriend Henk voor me.
Of de 2e regel klopt waag ik te betwijfelen, de uitslag volgt morgen pas.
Transsubstantiatie is een geweldige techniek trouwens:-)

Meisje en de Belastingdienst

Ze hadden wat vragen aan me.  Leuker kon ik het niet maken. (klik)

Wie Nu?

Omroep Zeeland had gisteravond in het programma Wie Nu? het Meisje van de Slijterij als onderwerp.
Wie ik ben, waar ik woon en waarom ik bepaalde dingen doe die ik doe in 7 minuten.
Van mijn toilet tot de meisjesdoos en van bloggen tot wijn, het zit er allemaal in.
Leuk gemonteerd!

Dag van Respect

Donderdag 13 november is het de Dag van Respect. En door al het gedoe over het lesmateriaal voor die dag, is die dag nu al dagenlang in het nieuws.
In 2005 schreef ik op dit weblog wat het woord respect voor mij betekent en hoe dat woord een belangrijke rol heeft gespeeld in wie ik nu ben en hoe ik handel.
Vanochtend heb ik dat stukje teruggelezen. Ik word er altijd wel een beetje melancholiek en verdrietig van, ook al schreef ik het zelf.
Het zullen wel de stukken tussen de regels door zijn, herinneringen die dan weer boven komen drijven. Herinneringen die misschien wel veel beter onder water kunnen blijven.
Luctor Et Emergo, ik worstel en kom boven en wat beter onder water kan blijven laten we gewoon weer afzinken.

Niet mijn dag

Nog maar net beneden vanochtend werd er weer een drijvende doos teruggebracht. Bij TNT lijkt het een sport te zijn geworden hoe hard je met mijn dozen kunt smijten eer ze breken. Vrolijk werd ik er niet van, want voor deze klant was dit al de tweede poging.
Ik zit al sinds gisteren op mail of telefoon te wachten van ene Tim die denkt geld te kunnen verdienen met mijn Twitternaam door die als domeinnaam te registreren. Ook dat maakt me niet vrolijker.
Vervolgens komt er een brief van het ministerie van VWS wat al meer dan genoeg van ons weet, maar het bezwaarformulier moet ik wel zelf 4 maal kopiëren als ik het niet eens ben met de brede verspreiding van onze gegevens.
Ben benieuwd hoe lang het duurt eer de ziektekostenverzekering ons gaat weigeren omdat we bezwaar aantekenen tegen het EPD.
Maar goed, echt crisis is het pas als er geenwater meer is om bij de wijn te doen.

Voor mijn memoires

Ik stap zo in de auto naar het Eurofestival, een inmiddels jaarlijks terugkerend evenement in Oosterhout waar een groot aantal wijnboeren van all over the world acte de presence geven.
Gisteren googlede er een Franse exportmanager van een wijnbedrijf op de naam van het festival en kwam op Drinkblog terecht.
De Franse exportmanager met de Duitse toepasselijke achternaam (Durst), mailt mij vervolgens in het Engels. Ik mail hem enthousiast maar kort terug: "We'll meet tomorrow!"
Ik mail met mijn gmailadres wat met Slijterijmeisje begint, vervolgens komt de volgende mail terug:
"That sounds like a good plan, you will recognize the bottles easily!

P.S.: from your e-mail address I deduct that you have a wine store ! A Slijterij in a city called Meisje..?"

Ik leg het hem straks wel uit...

Cameraman

Hij weet het al een tijdje, hij wordt later cameraman.
Morgen zou hij een dagje mee mogen met zijn idool, cameraman Bas van Omroep Zeeland, maar dat gaat helaas niet door en zorgde gisteravond voor best wel wat verdriet.
Ik kende Bas (nog) niet, maar terwijl Merijn vandaag weg was, was zijn idool en hyvesvriend Bas vanochtend hier om een item te draaien wat 12 november uitgezonden wordt. 
Dat is dus dubbel sneu, maar Bas was niet te beroerd even een videoboodschap voor Merijn in te spreken.
Bas Klant kocht nog wat bij ons ook, over Personal Branding gesproken met zo'n achternaam;-).

Kinderbijslag

Kinderbijslag zet je niet op een spaarrekening, breng je ook niet naar IJsland, maar dat sla je gewoon helemaal stuk op een ochtend in de herfstvakantie.
Jassen, schoenen, sweaters en een onderbroek welke blijkbaar van Jan Smit afkomstig is, maar waar de jongste helemaal verliefd op was.
Ik hoop en bid dat hij daar ooit wel overheen groeit.
Dat ze trouwens bij het afrekenen in een schoenenwinkel vragen of je interesse hebt in de CD van Frans Bauer voor slechts 9,95 vind ik ook niet normaal.
Vroeger vroegen ze gewoon of je schoenpoets nodig had voor de kleur schoenen die je kocht.
De volgende keer laat ik mijn spullen op de toonbank liggen en loop zonder betalen weg als ik nog eens ongevraagd agressief en ongewenst geconfronteerd wordt met Frans Bauer.

Herfstvakantietijd is Kinderarbeidtijd

Herfstvakantiewerk from Slijterijmeisje on Vimeo.

Natuurlijk mag je niet werken als je 11 bent, dat is hartstikke strafbaar. Als je 13 bent mag het wel.
Maar als je 13 bent is het natuurlijk wel helemaal geweldig om leiding en sturing te geven aan twee 11-jarigen. Zo wordt werken spel en met een volle rolcontainer rondrijden waarvan met de inhoud ook nog wat moet gebeuren is nu eenmaal veel leuker dan met een lege zonder doel.
En wie droomt er nu niet van de papiercontainerleegmaaktruck een keertje te bedienen?

Het Zwin

Een zondagmiddag half oktober.
Strakke blauwe lucht, bijna windstil.
Mensen in bikini, mensen in winterjas en alles daartussen in.
De meeste mensen lopen voorovergebogen aan de vloedlijn zoekend naar haaientanden.

Wij vonden er geen vandaag, maar wat was het een prachtige middag! Die middag werd helemaal compleet gemaakt met een warme appelbol bij een strandpaviljoen en een bezoek aan het bezoekerscentrum in het Zwin waar we de kinderen wat over het natuurgebied het Zwin vertelden en lieten zien.
Zelfs daar vond ik het druk, waardoor ik vraagtekens ging zetten bij de dreigende sluiting van dat centrum.

Meisje aan de jus

Het kan wat ongeloofwaardig zijn en het doet mijn Personal Brand waarschijnlijk totaal geen goed, maar ik kreeg zojuist de eerste foto in pakweg 20 jaar gemaild waarop ik iets anders dan alcohol of een microfoon in mijn handen heb.
Je zou als je deze foto ziet haast gaan denken dat daar een heel stabiel persoon op een formele receptie in het Belfort te Sluis staat die nog met de auto naar huis moet.
Naast me staat Ries, u weet wel , die van de Beablues....
En waar het plezier vandaan kwam?
"Ja ze vroeg me of ze me niet ooit gezien had bij Paul de Leeuw en vroeg of ik mijn pollepel niet meegebracht had want dat ze daar zo ontzettend van genoten had."
Hij geloofde het niet.
foto: Peter Loonen

De schitterende (on)mogelijkheden van geld

Ik werd er maandag  eigenlijk best wel een beetje opgewonden van.
De laatste jaren heb ik via internet veel mensen leren kennen die ik ook offline trof.
Soms had ik bij die ontmoetingen een gevoel alsof ik in een warm bad terecht kwam. Mensen met verschillende achtergronden, maar wel allemaal pioniers die elkaar begrijpen en samen met lef, liefde en integriteit de wereld bestormen met als doel die beter te maken.
Op een symposium in juni was de eindconclusie dat als we echt willen dat de wereld anders georganiseerd gaat worden geld weer een middel moet worden en geen doel meer moet zijn. De enige manier om dat ooit te bereiken zou dan een crisis zijn.
En toen was maandag daar plotseling die crisis. Ik werd er opgewonden van. Misschien was maandag wel het begin van een mooiere wereld.

Ik ga dinsdag proberen De Geldkrant van a Great Place to Live aan te bieden aan de koningin. Als haar regering niet voor vernieuwing kan zorgen moet het misschien maar vanuit de burgers komen toch?

Herfst

Koninklijke post vandaag

Sommige uitnodigingen komen per post, zoals deze.
De kinderen leren deze week op school het Zeeuws-Vlaams Volkslied, iedereen is wel een beetje zenuwachtig. Ook ik.
Mensen vertellen me wie de koffie mag schenken bij het bedrijf wat ze bezoekt. Het personeel dat daar werkt wil alles spik en span hebben. 
Wat trek je aan naar zo'n receptie? Krijg ik de AIVD achter me aan als ik twitter tijdens die receptie? Hoe spreek ik haar aan als ik haar een handje geef?
Spannend is het wel. Ik herinner me een bezoek van haar aan onze gemeente in 1984 of 1985. Ik zag haar toen voorbijrijden toen ik op de stoep stond van het café wat ik runde in IJzendijke. Ze zwaaide naar me vanuit een zwarte Mercedes en ik zwaaide terug.
Volgende week dinsdag wordt een heel spektakel in de streek.
Zou het trouwens het begin van haar afscheidstoernee zijn?

Rigter! Live, here I come again!

Het is de avond van de 23e november 2004. Twee dagen voor de heropening van de winkel na een megaverbouwing. Er loopt nog 12 man hier rond, het moet af. Vertegenwoordigers die helpen de winkel in te ruimen, een schilder voor de laatste deuren, familie die helpt schoonmaken en iedereen moet alles aan mij vragen, mijn hoofd loopt om.
Uit de kersverse luidsprekers in het splinternieuwe systeemplafond klinkt de radio en het ANP-nieuws.
Wim Rigter is overleden meldt de nieuwslezer. 
Ik versteen, wat aan me gevraagd wordt hoor ik niet en ik sta als genageld aan mijn splinternieuwe vloer. Niemand van de aanwezigen snapt waarom dit nieuwsbericht me zo enorm raakt.
Wim presenteerde AVRO Nachtdienst en wij chatters leefden mee met zijn ziekteproces, hij deelde het met ons en de wereld.
Wim was drie weken jonger dan ik was, heeft de 40 nooit gehaald en ik vond het niet eerlijk dat hij zijn dochtertje niet mocht opvoeden. De chatstilte tijdens de speciale herdenkingsuitzending was imponerend, honderd chatters die alleen puntjes tikten en waarschijnlijk allemaal achter hun beeldscherm zaten te janken.
Maar Wim is niet vergeten.
Dankzij Monique Rigter vindt op 10 november 2008 voor de vierde keer Rigter! Live plaats in het Patronaat in Haarlem. De opbrengst is voor het KWF, want er is nog steeds geld, veel geld nodig en als je dat inzamelen kunt combineren met een geweldige avond met de crème de la crème op muziekgebied, waarom zou je dat dan laten?
Ik ben er in ieder geval weer bij voor de vierde maal.
Jullie ook?
Koop nu kaarten!

Compilatie Rigter! Live 2007 from Slijterijmeisje on Vimeo

Rectificatie, Meisje komt NIET op TV

We waren er heel de zomer wel mee bezig. Meisje reisde van Groningen tot Venlo en deed 13 steden aan in het gezelschap van Wieneke, een camera en een verborgen camera.
Het item, bedoeld voor Kassa van de Vara, werd uiteindelijk niet wat er van verwacht werd en werd geskipt.
13 afleveringen waren het. Ik was er goed zuur van toen het uiteindelijk niet doorging, ook al kreeg ik een prachtboeket van de redactie.
Dat het wel in de programmagidsen wordt vermeld zorgt er voor dat ik wel telefoontjes en mailtjes krijg. Mensen blijken zelfs nog eens naar uitzending gemist gekeken te hebben vorige week, maar ook bij nog eens kijken zit "mijn" item er echt niet in.
Helaas mensen, de programmagids is blijkbaar niet aangepast.

Update 3-10:
Even een update; ze worden niet weggegooid maar zullen binnenkort in een wat andere vorm worden uitgezonden op ConsumentenTV, het digitale kanaal van de publieke omroep.

Feest!

Hij is ook gelanceerd geboren op dinsdag, 's morgens om kwart over vijf in dit pand.
Daarmee is hij de enige echte Bressiaander in dit gezin.

Meisje in Emerce

Ik weet nog steeds niet wat nu eigenlijk precies de doelgroep en de oplage van het blad Emerce is. Ik ken namelijk niemand in mijn directe omgeving die het blad leest. De doelgroep is in ieder geval niet het MKB, anders was ik vast wel eens benaderd voor een abonnement of zo in die 15 jaar dat ik nu een  bedrijf heb (ja dat is deze maand).
Ik heb wel veel Twittervrienden die het blad kennen. Ooit las ik via blogs wel eens wat over Emerce-day, maar heb toen nooit de link gelegd dat het ook een papieren blad zou zijn.
Dat weet ik pas sinds blog- en twittervriendje Jeroen daar op de redactie zit.
Ik heb, nu ik er één toegestuurd kreeg, proberen te ontdekken voor wie het blad bedoeld is in de colofon en in de kleine lettertjes op de cover, maar ook daaruit kan ik niet opmaken wat voor blad het nu eigenlijk is.
Maar enfin, het is een blad, en het ging over Personal Branding, dat schijnt nogal hot te zijn en het was al het tweede interview op korte tijd dat ik over dit onderwerp gaf.
Dat er bij dat interview een foto van mij met Bert Visscher staat verbaast me. Ik ken de goede man niet persoonlijk en hij mij ook niet.
Bert Visscher stond enkele weken geleden wel op het Noorderzonfestival  in Groningen een biertje te drinken vlak achter me. Ik ben 5 seconden naast hem gaan staan en heb alleen de vraag gesteld: "Mogen we een foto maken voor op mijn weblog?"
Hij poseerde met liefde voor mijn telefoon nieuwe Nokia N95 8GB. Ik ging na de klik weer naar mijn gezelschap en hij nam nog een slok van zijn bier.
Die bewuste foto prijkt nu bij het interviewtje  omdat hij bovenaan op mijn weblog stond op het moment dat de Emercevormgever dat blad in elkaar moest flansen.
Tja daar kan ik niks aan doen en als het me gevraagd was had ik daar niet eens toestemming voor gegeven.
Verder is het trouwens best een leuk blad die Emerce, ik ga hem vanavond eens aandachtig lezen. Hij staat namelijk vol met Twittervrienden, of zoals @vanmaanen opmerkte: Emerce is gewoon twitter op papier.

Update: Nog even voor de Personal Branding van Jeroen een filmpje in de herhaling.

"Van de vader van Tinus"

Het was  de titel van een mail die ik gisteravond ontving.
Het is alweer een jaar geleden dat we Tinus naar zijn laatste rustplaats brachten.
Tinus waarvan zijn familie dacht dat hij geen vrienden had, maar waar wel 13 vrienden op zijn begrafenis verschenen. 13 mensen die deel uitmaakten van een internetcommunity die al jaren bestond en die er eigenlijk helemaal niet zo vreemd uitzagen. Internetters en chatters waren toch wereldvreemde nerds en zeker geen sociale wezens?
Een tijdje geleden opende ik samen met mijn jongste zoon een Gmailbox die ik ooit voor hem aanmaakte toen hij nog niet zover was dat hij wou mailen. Er zat één ongeopende mail in die mailbox van 2 jaar geleden. Het was een mail van Tinus met een felicitatie voor Merijns verjaardag MET een wielrenfoto waar hij de felicitatie in geplakt had. "Mama die foto wil ik op mijn taart" riep Merijn gelijk uit en dat gaan we ook regelen.
Het radioprogramma wat ten grondslag lag aan die hechte community is inmiddels ter ziele, ook al probeert de AVRO krampachtig vol te houden dat hun keuzes zo succesvol en vernieuwend zijn. Het zal wel, in mijn ogen is het allerbeste nachtradioprogramma ooit gedegradeerd tot korrelatieradio.
Voor de chatvrienden van Tinus op verzoek van "Papa Tinus" hieronder de mail. Mocht iemand de behoefte hebben hem te mailen, mail me dan even voor zijn mailadres.

Alles voor de sport

Vanochtend, omstreeks 12 uur, Calfven, Noord-Brabant.
Categorie 4 staat na de materiaalcontrole kleumend in de stromende regen te wachten tot categorie 3 gefinished is en zij zich naar de start kunnen begeven.
"Gaat u er straks ook naast lopen?" en "Als ze niet nat mogen worden moet u ze niet mee laten doen!", snakt een KNWU-official die zich stoort aan de ouders met paraplu's die hun kroost tot de start droog willen houden zodat ze niet al verkleumd met koude spiertjes moeten beginnen.

Het was afzien vandaag, maar ook dat hoort er bij. Merijn was 18e. Let op de namen, welke zien we over een jaar of tien terug in de Tour de France?

Het zit er op

Er werd de laatste tijd wat weinig geblogd hier, maar dat betekent meestal alleen dat ik het druk heb met andere (leuke) dingen.
Van die dingen die plotseling op je pad komen en waar je toen je nog jong was van droomde. Van die dingen die je met beide handen kunt aangrijpen of ook gewoon kunt laten liggen.
Ik pakte het op en ging de afgelopen maanden met Wieneke en een camera het hele land door. Gisteren was de laatste dag dat we samen op stap gingen. Ik ga het best wel een beetje missen denk ik.
Wat we precies deden van Venlo tot Groningen, van Goes tot Leeuwarden en van Haarlem tot Assen, dat zien en lezen jullie waarschijnlijk heel binnenkort, stay tuned.
Eigenlijk lijkt het wel een klein beetje op wat ik in 2006 al in mijn eentje deed, maar dan wel een stuk professioneler natuurlijk.;-)
Voor de bubbelscolumn uit december 2006 had ik mijn videocamera op een statiefje gezet en werd ik afgeleid door een zoon die heel irritant klierend om me heen over de grond kroop en af en toe even zijn hand door beeld haalde.
Ik ging stug door, ook al kon ik hem op dat moment wel wat aandoen.  Ik stotterde wat, draaide af en toe met mijn ogen, want wou het wèl in één keer opnemen, zoveel tijd had ik nu ook weer niet.
Na de laatste zin wist hij dat hij moest rennen, want hij niet blij zou zijn als ik hem te pakken zou krijgen....
Eigenlijk miste ik daar gewoon een regisseur die ik deze zomer wel bij me had.
Nog even in de herhaling die bewuste column uit 2006.

Ik wil koffie in de trein

Deze week vroeg ik mij weer maar eens af waarom er in de trein eigenlijk geen koffie-automaten hangen. Ik reisde urenlang cafeïneloos met een flesje water in mijn tas.
Eigenlijk wil ik gewoon meer service in de trein.
Als ik er voor kies met het OV te reizen kost me dat ten eerste in de meeste gevallen al 2 uur extra reistijd, heen en weer 4, kost me dat niet veel minder geld, maar het legt me wel enorme beperkingen op; er zijn geen broodjes of koffie onderweg (die benzinestations langs een snelweg wel hebben). In de auto zitten er ook niet plotseling stinkende mensen naast je, of net als gisteren hele luidruchtige schreeuwende asociale lui met flesjes wijn van de AH welke ze aan hun mond zetten. Wijn drinken uit een fles smaakt naar niks en drink je voor de alcohol, niet om van te genieten. Dat doe je waarschijnlijk vooral om te shockeren in een volle trein.

Zoek de Verschillen

Ondank

"Hier in de buurt moet een cafeetje zijn waar ik in 1985 nog eens een paar dagen ondergedoken gezeten heb." "Ondergedoken? Hoezo dan?" vraagt Pepijn plotseling heel erg geïnteresseerd vanaf de achterbank.
"Dat is een lang verhaal, maar het komt er op neer dat ik een paar dagen gevlucht was omdat iemand me lastig bleef vallen terwijl ik even rust nodig had. Iemand had geregeld dat ik in dat cafeetje een paar dagen kon werken en daar ook kon slapen."

De Meisjesbus

Is een Ford Transit een Meisjesbus of toch een Mannenbus? (part 2) from Slijterijmeisje on Vimeo.

Het is vandaag een week geleden dat hier een fonkelnieuwe Ford Transit werd gebracht waar ik me twee weken mee mag vermaken. Me and my Ford waren deze week al in Knokke, Sint Niklaas, Arnhem, Brugge en Rotterdam.
Deze Ford heeft me even uit mijn sociale isolement gehaald, ik kom overal, ontmoet leuke mensen door die Ford en heb de tijd van mijn leven:-)

Maar is het nu een Meisjesbus of toch een Mannenbus? De meningen blijven verdeeld lijkt het.
Hier ziet u test 2 in Rotterdam.
Er hing gisteravond een lavendelgeur in de bus, er stonden bloemetjes, er lagen kussens en zelfs Mathijs van Nieuwkerk was er. O ja en er waren vrouwen natuurlijk.
Trek zelf uw conclusie!

Met dank aan @Puur, @Wilg, @Jojanneke, @JHMarseille en toevallige passant Jan-Willem.

Meisje in de Telegraaf

Is dit een mannenauto?

Ik ga dat in ieder geval naar aanleiding van een vorige posting de komende twee weken testen.

Rosa van Delft

Rosa van Delft from Slijterijmeisje on Vimeo.

Het moet ergens in de winter van 1987 zijn geweest toen ik mee mocht om dat schip op te halen in Amsterdam.
Ik heb het nooit meer zo koud gehad als dat weekend. Er was een tramstaking  in de hoofdstad en we haalden hout uit een bouwcontainer wat we hakten op de tramlijn met een botte bijl die we aan boord vonden.
Dat hout ging de houtkachel in, maar dat ging niet echt goed, want bleek geïmpregneerd, en toen werden we bijna uitgerookt.
De kachel ging weer uit en we lagen allemaal dicht tegen elkaar in de slaapzakken op die vochtige vloer te rillen. Ik weet het nog precies.
Ruim 20 jaar later was ik weer op dat schip. Om mijn kinderen op te halen die een paar dagen bij tante Ada en kapitein Rob mochten logeren.
Maak kennis met de Rosa van Delft, anno 1905.

Poseren met laptop tussen flessen

The making of.
Binnenkort in de Telegraaf een artikel over bloggende vrouwen. Als je over je leven tussen flessen blogt moet de foto dat natuurlijk ook wel een beetje symboliseren.
Deze foto werd gemaakt door onze huisfotograaf Merijn.

Personal Branding

Ik kreeg vandaag een interview in mijn mailbox wat bedoeld is voor een te schrijven boek over Personal Branding. "Men" ziet mij, of in ieder geval Het Meisje van de Slijterij, als een Personal Brand.
De vragen, welke media ik inzet om me te "branden", wat mijn doelstellingen waren en of ik bij alles wat ik doe aan mijn imago denk, vond ik wel een beetje raar en ik zal ook even uitleggen waarom ik die vragen raar vond.

De Ford Transit is verdorie helemaal niet voor vrouwen!

Ik, en ook de rest van de familie, weet het al jaren. Onze volgende auto is een Ford Transit.
Een bedrijfswagen met een dubbele cabine waar we dozen wijn mee kunnen bezorgen, waar in het weekend een koersfiets achterin kan, waar de kinderen comfortabel in mee kunnen, waar op beide kanten Meisjevandeslijterij.nl komt te staan en waar af en toe ook manlief wel in mag rijden ook al wordt het wel de auto van het Meisje van de Slijterij.
Het wachten is op het moment dat onze huidige auto ons in de steek laat en dat kan nooit lang meer duren gezien de leeftijd van die auto en het aantal kilometers die ik tegenwoordig rijd.

Wat Twitter voor mij doet

Ik las net weer een stuk waarin Twitter werd genoemd door iemand die in de eerste alinea al aangeeft zelf geen account te hebben, maar dus wel een mening heeft over iets wat hij niet kent.
Ik twitter nu ruim een jaar en heb in dat jaar enorm veel nieuwe inspirerende mensen ontmoet plus mijn relatie met mensen die ik alleen oppervlakkig online kende verder uitgediept.
Mijn twittervrienden ontmoet ik offline op Twitterborrels, zakelijke bijeenkomsten maar soms ook omdat ik spontaan met ze eet omdat ik op mijn mobiele telefoon zie dat ze bij me in de buurt zijn en ik toevallig die dag in de randstad ben.

Meisje op reis part zoveel

Lezers die mij al geruimere tijd volgen weten ook dat het vaak prijs is als Meisje op reis gaat. Plotseling in een eenzame trein in een carwash belanden, in een cockpit van een vliegtuig een landing meemaken, douaniers die op zoek zijn naar dat ene sommeliersmes die toch echt volgens de scanner in die tas moet zitten enzovoorts.
Deze week was ik twee dagen op stap. De eerste dag met de auto wat me op de terugweg een bekeuring van 150 euro opleverde toen ik even naar huis belde hoe laat ze me konden verwachten. De agent zat op zijn hurken in de berm van de vluchtstrook, precies zoals ze dat altijd doen bij 'Blik op de Weg'. Ik zat gewoon fout natuurlijk en ik hoef ook niet in elk TV-programma te verschijnen.
De vraag of ik met de Samsung of met de Nokia gebeld had (die beiden op de passagiersstoel lagen) vond ik een rare. Ik wou vragen welke de goedkoopste was, maar bedacht me dat het misschien niet zo heel slim was om grapjes tegen een agent te maken. 

Plassen in de trein

Lekker is dat. Zit ik net een hele planning te maken voor het Openbaar Vervoer, omdat een Meisje van de Slijterij drinkend op toernee door het land natuurlijk wel een goed signaal moet afgeven en dus niet met de auto kan, en dan maakt de NS bekend dat de toiletten uit de treinen verdwijnen, en ook van de stations.
Ik ben 5 uur onderweg van Breskens naar Leeuwarden, waarvan 4,5 in de trein en ik drink.
Als ik namelijk niet dronk kon ik wel met de auto en kon ik gewoon bij elk benzinestation plassen. Aangezien ik geen ambities heb de Katja Schuurman van de blogosfeer en VARA te worden ga ik deze zomer met het openbaar vervoer op pad. Hopelijk MET toilet.
Moeten reizigers straks met een chemisch toilet op hun rug rondlopen? Wordt er in de nieuwe treinen wel afwasbare stoelbekleding gebruikt? Komen er roosters in de vloer dat je alles zo kunt laten lopen?
O, wacht, misschien komen er op de stations wel automaten met luiers!

Meisje komt naar je toe deze zomer!

Vandaag ging ik een dagje naar Hillywood.
Eerst naar het AKN-gebouw waar ik, door mijn grote mond, was uitgenodigd voor koffie.
Daarna had ik , weer door toch wel een grote mond, een afspraak bij de VARA.
Daar sprak ik af dat dit Meisje van de Slijterij op toernee gaat door Nederland deze zomer waarmee in het najaar uw beeldbuis zal worden vervuild.
Daarna dronk ik nog even koffie met @Eef en @Leolovestwtr bij VPRO Digitaal en tussen die bezoekjes aan drie omroepen door bezorgde ik ook nog even een doosje wijn bij @Marinalog.
Over een vruchtbare dag gesproken...
Marina wou graag de primeur van de toernee op haar weblog en die kreeg ze.:-)

Mijn nieuwe man

Vandaag kwamen ze hem brengen, mijn nieuwe man.
Hij is groot, zeurt niet, en blijft ook nog eens netjes op de winkel passen als ik onderweg ben.
Hij is stoer, houdt van kwaliteit en is trots op wat hij allemaal presteert. En dat is een perfecte klassieke whisky op de markt brengen.
Hij is een kiltdragende man, die mannen intrigeren me steeds meer maar dat terzijde, is uiteraard Schots en ik kan een flinke boom met hem opzetten over Schotland en whisky.
Hij houdt op zijn beurt dan weer van vrouwen die van whisky houden.
Zijn naam is George en voorlopig mag hij blijven.
Beter kennis maken met George kan hier!

Waar "kutwijn" je kan brengen

“Dus Mevrouw de Boevere vindt dit kutwijn?”
O jee, wat heb ik nu aan mijn fiets hangen? Felix Meurders komt, die woorden luid articulerend op me afgelopen aan die bar op het mediapark in Hilversum. Dat is alweer een tijdje geleden.

Inmiddels is er een pilot opgenomen, is die ook gemonteerd, is die pilot ook bekeken en is er een vervolgafspraak gemaakt.

Ik heb er in ieder geval een goed gevoel over, maar dat wil natuurlijk nog helemaal niks zeggen…
Fingers crossed.

Voor bij de wedstrijd

Ook onze bakker denkt dat Oranje gaat winnen vanavond.

Ode aan de Haggis

Address to a Haggis from Slijterijmeisje on Vimeo.

Eens moet je het gegeten hebben, Haggis (recept hier).
The Haggis is het meest traditionele Schotse gerecht, bestaande uit een schapenmaag gevuld met vooral orgaanvlees van het schaap.
Ik mocht er vorige week tijdens het diner op The Glenlivet kennis mee maken en ik vond het niet eens verkeerd. Het werd geserveerd met aardappelpuree en een koolraappuree en smaakte een beetje naar de hersentjes die mijn moeder vroeger wel bakte, een beetje zurig dus, maar best wel lekker in een kleine portie, wel machtig.
Uiteraard hoort er een quaich whisky bij waarvan ook een deel over de haggis op je bord gaat.

Robert Burns, 18e eeuwse Schotse dichter, schreef een ode aan de Haggis, adress to a Haggis.
In het filmpje wordt deze voorgedragen, inclusief het volledige haggisritueel, door Ian Logan, werkzaam bij Chivas Brothers.

Wielrenfamilie-uitrusting

Vorig jaar hoorden we er nog niet echt bij.
Dit jaar hebben we zelfs stoelen voor langs het parcours. Van die stoelen waaraan je een wielrennersfamilie herkent met plaats voor je blikje of flesje.
Sinds vorige week hebben we ook een standaard waar de fiets naast die stoelen in geparkeerd kan worden. Dit jaar gaan er ook extra wielen mee wat vorige week al van pas kwam toen er bij het inrijden al werd lekgereden.
Nu nog een koelbox en onze zomerzondaguitrusting is compleet.
Vorige week zondag reed Merijn in het Brabantse Huijbergen en vandaag helemaal in Amsterdam.
"Zolang ik niet bij de laatste twee zit is er niks aan de hand" en "Meedoen is belangrijker dan winnen", zijn uitspraken van deze Zoetemelk in de dop die er na een training wel doorheen zit en bij een wedstrijd vrolijk lachend zonder een centje pijn over de streep komt.
Daar rij je dan 5 uur heen en weer voor. Maar goed, de wedstrijdervaring heeft hij wel nodig.
Misschien zijn zijn ouders en broer wel niet fanatiek genoeg en moeten die gewoon veel en veel harder roepen.
Onderweg in de auto waren de onderwerpen van gesprek stampers, stuifmeeldraden, knolgewassen en Franse woorden. Pepijn, die sinds vandaag plotseling groter is dan zijn moeder, begint namelijk aan zijn  proefwerkweek met morgen Frans en Biologie. Dat kon tijdens die lange ritten mooi overhoord worden.

Onze Jongens voor de PR van Nederland

In de jaren '70 van de vorige eeuw werd altijd de naam van Johan Cruijff genoemd als je in het buitenland was en kenbaar maakte uit Nederland te komen, dat is logisch.
Eind jaren tachtig waren dat de namen Ruud Gullit en Marco van Basten. Namen die men over de hele wereld kende, of je nu in Egypte, Equador of Verweggistan kwam.
Aan het einde van het eerste decennium van de 21e eeuw kent het buitenland nog steeds Marco van Basten, maar scandeert nu ook Giovanni van Bronckhorst, Arjen Robben, Dirk Kuijt, Ruud van Nistelrooij, Rafael van der Vaart en Edwin van der Sar.
Na de 3-0 winst op Italië van maandag en de 4-1 die Frankrijk gisteren volledig wegvaagde is daar er geen twijfel meer over mogelijk. Voetbal is het voornaamste PR Exportwapen van Nederland.
Onze jongens zijn onbetaalbaar als ze blijven presteren, zelfs voor iemand als ik die eigenlijk niks met voetbal heeft maar nu toch ook wel de nationalistische kriebels krijgt.

Het was dinsdagmorgen de "morning after the night the Dutch beat Italy".
Mijn camera stond inmiddels uit toen Ken, de Schot in mijn filmpje,  op het vliegveld van Inverness het rijtje namen van Nederlandse voetballers opdreunde, waarom hij Oranje wel steunt had ik wel getaped.
We zijn allemaal Trots Op Nederland en onze jongens en daar hebben ene Rita en haar aanhangers toevallig geen patent op.

Schotland steunt Oranje from Slijterijmeisje on Vimeo

.

Loch Ness gisterochtend

Urquhart Castle gisterochtend.
Dinsdag en woensdag bezocht ik in het gezelschap van 230 andere drankidioten Schotland. We waren te gast bij Chivas Brothers, de producent van o.a. Ballantines, Glenlivet en Chivas Regal.
We bezochten Glenburgie (hart van de Ballantines), The Glenlivet en Strathisla (hart van Chivas Regal), deden een Loch Ness Cruise en aten dronken, dansten en sliepen zelfs wat. En dat allemaal op pakweg 36 uur.

Pernod Ricard Nederland, de distributeur, regelde een eigen "Ballantines Plane" voor al die zelfstandige slijters, Chivas Brothers zorgde o.a. voor kilts voor alle mannen en sjerpen voor de dames.
Het weer was echt Schots, maar die waanzinnig mooi Schotse luchten horen er eigenlijk ook wel bij.
De klapper was toch wel het optreden van de Red Hot Chili Pipers in de maltbarn van Glenlivet dinsdagavond waar een Meisje van de Slijterij dan ook volledig uit haar dak ging.

Filmpjes en foto's volgen nog. Eerst moeten de whiskydampen nog een beetje optrekken.

Nachtdienst, de familie Maris en een Merklap

Ik heb het hier wel vaker gehad over mijn bijna dwangmatige en verslavende liefde voor nachtradio welke zich vooral manifesteert op de zaterdagnacht, de nacht voorafgaande aan  mijn vrije dag. In die nacht wordt al ruim 25 jaar door de AVRO het unieke programma Nachtdienst uitgezonden. Het programma was uniek omdat het één van de eerste echt interactieve radioprogramma's was en omdat de luisteraars bepaalden wat de inhoud van het programma was door het aangeven van vragen of juist de antwoorden daar op te geven. De crypto was populair om op te lossen en het was een sport al mee te denken over een liedje wat bij het thema paste, of na te denken wat de relatie van de plaat die je hoorde was met het thema of de beller. Ik spreek inmiddels in de verleden tijd want drieëneenhalve maand geleden werd het format ingrijpend gewijzigd. Geen muziek en geen vragen meer op de uren dat ik en de meeste luisteraars luisterden.
Gisterochtend gaf ik wat handjes bij het aan boord gaan van de sleepboot de Limassol. Een handje aan iemand die je niet kent laat je altijd vergezeld gaan van het noemen van je naam. Zo ook bij die mevrouw.
"Petra de Boevere".
"Ja jou ken ik wel, we hebben elkaar ooit ontmoet in Philippine en ik ben de vrouw van Jaap." Jaap is Jaap Maris, statenlid en een vrolijke duidelijke liberaal zoals ik ze graag zie.
"En ik hoor je bijna elke zaterdagnacht op de radio," vervolgt ze.  "O wat leuk", lach ik, "nog een Nachtdienstfan. En dat terwijl Nachtdienst het enige programma is waar ik bewust nooit mijn achternaam gebruik omdat ik dat op dat tijdstip zie als ontspanning en privé."
"Ja maar er is nu eenmaal maar één Meisje van de Slijterij en dat wordt wel vaak genoemd." zegt ze lachend.

Zeemeeuwen

Vlissingen vanmiddag.
Het fiets-voetveer ligt op vertrek met mij aan boord en dit waanzinnige uitzicht krijg ik helemaal gratis en voor niks cadeau.
Plotseling weet ik weer waarom ik zo blij en trots ben Zeeuwse te zijn. De wind laat mijn haar in mijn ogen wapperen. Mijn tas moet ik dicht  doen om te voorkomen dat mijn nog te declareren kaartje er uit waait.
Toeristen gooien stukjes brood vanaf het achterdek naar de meeuwen die zich op de wind in spectaculaire zweefvluchten laten meevoeren. Het is een prachtig schouwspel.
De zon brandt op mijn wangen en de eerste zin van het Zeeuws Vlaams Volkslied schiet door mijn hoofd: 'Waar eens 't gekrijs der meeuwen verstierf aan 't eenzaam strand, daar schiepen zich de Zeeuwen uit schor en slik hun land' terwijl die meeuwen krijsend dansen en spelen met de wind.
Als ik die regel ook zou zingen zou dat de magie van het moment verstoren, dus blijf ik  stil.
De motoren starten en de Willem-Alexander brengt me terug naar waar ik hoor, mijn Zeeuws Vlaanderen.
Ik werd blij van de overtocht vanmiddag.

O ja, wat ik deed aan de overkant? Iets met een camera, wijn en de publieke omroep.
Ik vond het geslaagd en leuk, als de VARA dat ook vindt zien jullie het ongetwijfeld ooit terug op TV, maar dat kan best nog even duren.

Brief aan de Toekomst

Vandaag schrijven 50.000 Nederlanders een brief aan de toekomst. Dit is de mijne:

Life 2.0

“Hé huiswerk maken jij!” tik ik in het MSN-schermpje van mijn puberende zoon die met de laptop een meter of vier verderop in de woonkamer zit en ik via een popupje online zie komen.
“Fuck you” verschijnt er in mijn scherm.

“Wat? Wat zeg jij tegen je moeder ?” zeg ik wat luid terwijl ik tik: “Zal ik je eens een virtuele klap voor je kop komen geven?”

Ik hoor gelach achter me en op mijn scherm verschijnt: “Doe maar”
Tussen mijn zoon en mij in zitten op de bank nog mijn man en andere zoon voetbal te kijken.
Ik sta op en loop dreigend naar de zetel met mijn puberende zoon in. Die duikt in elkaar en roept uit: “Je zei virtueel! Je zei virtueel!”
“Jammer dan, je moeder is toevallig echt.”
Natuurlijk was dit een grap, maar het illustreert wel de tijdsgeest. Een paar jaar geleden vroeg hij me via MSN al waar zijn voetbalkousen waren terwijl hij boven in de woonkamer was en ik beneden in het kantoor. Na mijn getikte antwoord dat die nog in de droger zaten hoorde ik hem boven mijn hoofd die richting op lopen. Het werkt beter dan aan de trap staan roepen, wat mijn moeder vroeger deed, denk ik.

Moederdag en zo

Gisteren was het moederdag. De jongens hadden eigenlijk niet echt zin om een ontbijt voor me te maken, maar ja wat moet moet. Het werd dus een lunch. Beter laat dan nooit.

Ik hoorde een vloek uit de keuken en een geur van gesmolten plastic vulde het huis. Op de keramische plaat stond namelijk nog een plastic slacentrifuge en het verkeerde plaatje was aangezet zodat de eieren ook nog rauwe drets bleven.
De vers gebakken broodjes waren wel net op tijd uit de oven.
Ik bleef rustig zitten, het gevloek van mijn mannen aanhorend. "Ja mama waarom doe jij eigenlijk niks?"
"Schat het is MOEDERDAG vandaag! Zoeken jullie het maar lekker uit."
Gelukkig was het terrasweer zodat we niet in de stank van smeltend plastic moesten eten.
Ik zag mijn jongste zoon voorbijlopen terwijl hij als een volleerde Uri Geller de eierlepeltjes terugboog en een mooi tafelkleed zocht voor buiten. De jus d'orange hadden ze keurig in een kan met ijsblokjes gedaan en het was helemaal geweldig.
Voor vaderdag wordt er een nieuwe slacentrifuge aangeschaft.

Het item in één of andere nieuwsuitzending gisteravond snapte ik echt niet.
700 moeders in Nijmegen hadden gisterochtend een ontbijt op bed gekregen, bezorgd door scouts. Het "verwenontbijtje" zat in een kartonnen doosje en werd zo op bed gebracht. Daar zit je dan als moeder in je bed met nog minder dan een vliegtuigmaaltijd voor jou alleen op schoot.
Ook al fikt hier de keuken bijna af, een ontbijt voor je moeder maak je toevallig wel zelf en laat je niet bezorgen! Als hier iemand dat ooit in zijn kop haalt gooi ik het tegen de muur:-)

Kassa!

Misschien hebben jullie me zien zitten in het publiek bij Kassa en misschien ook niet. Aan het einde van Kassa2 wat maandag wordt uitgezonden, zie je me wat beter.
Vijf uur heen en weer rijden voor een seconde of 24 in beeld en één quote lijkt wat overdreven maar was het denk ik niet.

Wegaanmetzijnallengezelligindewildwaterbaan

Wildwaterbaan from Slijterijmeisje on Vimeo.

Langeweg

Dit is de Langeweg gistermiddag.
Mijn drie mannen, alle drie in hun eigen kleur groen, fietsten voor me.
Een beetje symbolisch is deze foto ook wel.
Ik heb nog een lange weg te gaan voor ik al die kilo's er weer af  heb en ook weer in mijn broeken van vorig jaar pas.
Maar hé! Ik rook niet!

De intimidatie van de Postcodeloterij

Gaston Starrenburg was hier een paar jaar geleden .
Niet om prijzen uit te delen, maar tijdens de visserijfeesten stond hier op het plein de Postcodeloterij Kanjer Karavaan met artiesten en een spelletjesshow. Het geheel werd aan elkaar gepraat door Gaston.
Het was een bloedhete zondagmiddag. En Gaston was eigenlijk best blij met me. Op het plein hadden ze alleen bier en fris, maar ik had een fles zoete witte wijn voor hem koudgelegd zodat hij tussendoor zijn favoriete drankje hier kon komen halen.
Die fles Duitse Spätlese heeft zijn geld dubbel en dwars opgebracht. Hij noemde wel een keer of 4, 5 de naam van de winkel vanaf die Truck op het bomvolle plein terwijl hij deze kant op wees.
Tja, de visserijfeesten, als het aan de goede doelen van de postcodeloterij ligt verdwijnt de visserij helemaal, dus die truck heeft ook al niets meer te zoeken op evenementen die de visserij een warm hart toedragen.
Men moet bij de postcodeloterij, die al 20 jaar mijn naam verkeerd schrijft maar dat terzijde, echt denken dat elk lid van hun megabedragenomzettende loterij minstens een imbeciel is, getuige de brief die ik vandaag van ze kreeg.
Ik zei als rechtgeaarde Zeeuw mijn loten op met een duidelijke reden en ook een duidelijke motivatie waarom ik dat deed.

Excuustruus

Excuustruus

(informeel) vrouw die in een functie slechts getolereerd wordt om de schijn van seksisme, van ongeëmancipeerdheid te vermijden. (Van Dale)

Het woord viel vannacht diverse malen in AVRO Nachtdienst op radio 1. Het onderwerp was vrouwen en macht.
In pogingen het percentage vrouwen in de top van het bedrijfsleven, maar ook in de politiek te verhogen, lijkt de kwaliteit en geschiktheid van die vrouwen vaak op plaats 2 te komen.
Maar stel nou dat je zelf zo'n excuustruus bent, of misschien ben je het wel niet en hebben ze je wel gevraagd om je kwaliteit. In principe maakt dat niet uit, een aantal mannen in je organisatie/bestuur zal altijd blijven zeggen dat je alleen op de lijst of in die functie kwam om je vrouwzijn.
Dat zal pas minder worden als meer vrouwen "mannelijke" ambities krijgen.
Het heeft trouwens volgens mij niet echt iets met wel of geen kinderen en huishoudelijke taken te maken. Het heeft met ambities en keuzes te maken waar je voor wilt gaan. Er zijn gewoon veel minder vrouwen met ambities dan mannen.

Misschien heeft een ambitieuze vrouw wel iets meer mannelijke hormonen of zo en ze mag dan misschien wel geen haar op haar kin hebben,  ze heeft er des te meer op haar tanden.
Een vrouw lijkt zich wel meer waar te moeten maken dan die man in een gelijke functie en om zich staande te houden in traditionele mannelijke omgevingen als besturen.
Dat gevoel heb ik in ieder geval wel vaak gehad. In diverse besturen was ik de eerste vrouw ooit.

Zeeuwse Zonsondergang

Vanavond was heel ons gezin op het voetbalveld waar Merijn met E2 een inhaalwedstrijd speelde tegen Biervliet. Helaas verloren ze met 2-3.
Op het veld ernaast trainde Pepijn met C2. Tijdens de rust van de wedstrijd van Merijn sloop ik  door de bosjes naar het andere veld en keek daar tegen de zon in die net onderging.
Het leverde dit plaatje op.

De Omatas

Ik had vroeger ook oudtantes waar ik wel kwam. Ze waren in mijn herinnering altijd stokoud.
Soms zaten ze in het bejaardentehuis en ging ik er samen met mijn tweelingbroer wel eens wafels of oliebollen brengen als mijn moeder die gebakken had.
Of ik ging mijn rapport laten zien waar ik dan vaak een gulden voor kreeg. Mijn oudtantes waren klein en teer met kromme beentjes en minstens één wandelstok, soms twee. En het rook er meestal naar babbelaars.
Inmiddels ben ik zelf drie keer oudtante.
Sinds deze week van 'mijn eigen kant'.
De geboorte van Yaiden maakt mijn oudste zus oma en mij vast ook heel oud in de beleving van Yaiden als hij dat gaat beseffen.
Tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van de familie kwam het idee van een 'omatas' opzetten. De Omatas moet een tas zijn met kruiken, een luiertas, slabbetjes, spuugdoekjes en nog meer van die dingen die je allemaal voor baby's nodig hebt.
Die tas kan dan gaan rouleren van zus naar zus, naar gelang wie er oma wordt en dus weer die spullen nodig heeft.
Ik heb weer geluk denk ik.
Had ik al een gebruikte baby-uitzet die van al mijn zussen afkomstig was die van de babytroep af wilden, ik lijk ook helemaal aan het einde van de rit voor ontvangst van de 'omatas' te zitten.
Tegen de tijd dat de omatas deze kant op komt is die tas vast wel gevuld.:-)

Matthäus Passion in Aardenburg

Het was mijn eerste keer vanmiddag.
Voor de 55e keer werd vanmiddag in Aardenburg door de Nederlandse Bachvereniging de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach uitgevoerd.
1400 mensen pasten er in de St. Baafskerk.  De rijen buiten waren eigenlijk al enorm indrukwekkend.
Iedereen roept over de uitvoeringen in Naarden (overigens met dezelfde muzikanten en solisten), maar de akoestiek in Aardenburg wordt door de muzikanten zelf toch nog als een beetje beter ervaren dan die in Naarden (dit werd me tenminste verteld na afloop).
Het Bachcomité krijgt dat toch weer elk jaar voor elkaar.
Maar goed, Naarden ligt natuurlijk wel in het Gooi en centraal in het land.
Er schijnen wel mensen speciaal uit Groningen af te reizen naar Aardenburg voor de speciale akoestiek en deze uitvoering van de Matthäus.
Ook veel Vlamingen bevolkten de kerk en natuurlijk de genodigden, waar ik dit jaar ook toe behoorde. Genodigd zijn waarborgt in ieder geval wel een ontzettend goede plek.
Het was mijn eerste keer, maar mensen die deze uitvoering al jaren bijwonen vertelden dat deze ontzettend bijzonder was. Ik was diep onder de indruk en kreeg regelmatig rillingen.
Ik vroeg me trouwens ook af of een solist die je helemaal ziet opgaan in de muziek ook een romanticus zou zijn. Dat kan haast niet anders!

Nee Sonja, zo doen wij dat niet!

Van Sonja Bakker zien of horen krijg ik altijd jeuk en worteltjes knagen is sowieso mijn ding al niet.
Daarnaast val je door honger lijden wel af maar raakt je lichaam in wachtstand en zul je meer aankomen dan je afviel op het moment dat je stopt met je dieet omdat je lichaam eerst reserves aan gaat maken voor een eventuele volgende schaarste.
Sonja Bakker is waarschijnlijk nooit dik geweest en is ook niet erfelijk belast.
Dat ben ik wel EN ik heb ook nog eens een Bourgondisch leven, waar ik heel gelukkig mee ben en ook niet echt van plan ben te veranderen.
Het is toch pas echt geloofwaardig als een Erika Terpstra of zo een dieet uitdraagt en je haar daadwerkelijk ziet afvallen?

Slagschip

'Het is niet eerlijk.'
'Wat is niet eerlijk?'
'Als ik me afschuwelijk voel of maanden ziek ben en pijn heb zoals drie jaar geleden val ik van ellende enorm af en zegt iedereen ineens dat ik er zo goed uitzie. Maar als ik me echt goed voel, een geweldig leven leef en alles me ineens schijnt te lukken verander ik in een wanstaltig slagschip.'
'Ben je daarom nu chagrijnig?'
'Een paar weken geleden toen ineens die broeken niet meer pasten begon het al. Ik kan jou natuurlijk weer wel op je flikker gegeven dat je ze in de droger gemikt heb, maar dat houdt een keer op natuurlijk.'
'En je zegt altijd zelf dat je niet dik bent maar volslank.'
'Klopt, dat was ook zo tot ik bijna 8 maanden geleden stopte met roken, nu ben ik wel dik en vet. Ik ben nog nooit zo zwaar geweest, ook niet toen ik hoogzwanger was.'

De jurk van Anna-Maria deed de knop omgaan deze week. Ik ben een slagschip.
Ik kan natuurlijk mijn mond laten dichtnaaien, per infuus drie liter vocht per dag laten toedienen en een liposuctie laten uitvoeren waarbij 30 liter vet afgezogen wordt, dat zijn dus 120 pakjes boter.
Vervolgens kan ik huidtransplantaties laten doen zodat die enorme lappen overtollige huid dankbaar in ontvangst kunnen genomen worden door de brandwondencentra.

Er ingeluisd

Ze zou een maritieme pet voor me regelen en dat vond ik eigenlijk wel meer dan genoeg voor die Twittercruise.
Maar ik werd er ingeluisd zodat ik gisteravond als een soort kruising tussen Sneeuwwitje, Marilyn Monroe, Karin Bloemen en Jomanda door het Centraal Station in Amsterdam heenliep.

Ik ga voorlopig maar even niet meer naar Amsterdam...

Een sfeerimpressie:
Twittercruise from Slijterijmeisje on Vimeo.

SMS Maffia

De SMS Maffia from Slijterijmeisje on Vimeo.

Natuurlijk klik je niet op banners voor gratis ringtones, dat doen alleen kinderen die niet doorhebben dat ze door te klikken plotseling een abonnement hebben geactiveerd wat 3 euro per sms kost.
Afzenders zijn vaak moeilijk te traceren en als je eindelijk weet hoe je deze terreur kunt stoppen zijn er tientallen euro's beltegoed gewoon opgevreten door de SMS Maffia.
Contentaanbieders als Netsize zijn apetrots op de groei van hun bedrijven en omzet.
Het is schandalig en misdadig om op deze manier geld te verdienen en er is niemand die net zo blij staat te lachen als die mevrouw op de startpagina van Netsize, als ze zo'n niet te betalen SMS binnenkrijgen.
Fora staan vol verhalen van mensen die zich opgelicht voelen en het volgens mij ook zijn. Bah.
Kom op Den Haag, doe er wat aan!
Check google bv, of Tros Radar, Kassa, verschillende malen en mensen met een abonnement hebben het vaak pas veel later door.

Een uur na het maken van dit filmpje was trouwens het hele beltegoed verdwenen zonder gebeld te hebben.

Een nieuw nummer aanschaffen met nieuwe Simcard lijkt de oplossing, maar dan kan het zomaar gebeuren dat over een aantal maanden iemand anders dat nummer krijgt en die met de gebakken peren zit, zelfs zonder zelf onschuldig iets aangeklikt te hebben.

Meisje in Amsterdam the Movie

Meisje in Amsterdam, the Movie from Slijterijmeisje on Vimeo.

Twitteraars ontmoetten elkaar vorige week donderdag spontaan doordat ze via Twitter en mobiel internet wisten in elkaars buurt te zijn. Dat is bijzonder. Evenals het afscheid op Centraal Station dat was.

Jureren

"Mama wat is dat?! Waarom klik je die weg?"
"Ik klik hem weg  omdat er allemaal smerige porno in het menu staat, maar ik bekijk wel elk genomineerd weblog. Misschien dat andere juryleden hem wel goed vinden."
"Ja maar ik wil het wel zien! Welke site was dat?!."
"Doe even normaal. Dat is geen site voor jou, en voor mij ook niet."

Achthonderd weblogs heb ik vorige week aangeklikt tijdens de eerste juryronde voor de Dutch Bloggies. Ik ontdekte een aantal nieuwe beauty's van blogs. Sommige mij onbekende weblogs maakten me aan het lachen en een heleboel klikte ik er ook weg. Inmiddels zijn we aan de gang met de tweede juryronde.
Tijdens die tweede juryronde mogen de juryleden, waaronder ik dus, bepalen welke de beste zijn van de vorige week niet weggeklikte blogs, waarna we een dag gaan debatteren over wie van die besten de allerallerallerbesten in de verschillende categorieën zijn.

Jarig zijn 2.0

Het begon vannacht al op IRC, in het kanaal waar ik al jaren voor het slapengaan even rondhang. De felicitaties vlogen over mijn scherm en ik schonk virtuele Champagne in dat kanaal waar elke jarige vaste chatter een plekje in de topic krijgt.
Op Hyves ontstond er een krabbelexplosie. Op Twitter gaan de replies pagina's lang door.
Wehkamp stuurde een felicitatiemail; als ik vandaag bestel krijg ik een badlaken, Hi stuurde een SMS en dan zijn er soms zelfs ook nog irl mensen in de buurt die me zelfs zoenen:-).
Jarig zijn was nog nooit zo leuk als in 2008.

Het einde van een gouden formule?

'Een gouden formule' noemde Martijn Rosdorff nog niet zo lang geleden het, toen 25 jaar bestaande, programma AVRO Nachtdienst in een interview met BN de Stem. AVRO Nachtdienst is het best beluisterde programma op zaterdagnacht, dat was het in ieder geval tot afgelopen nacht, want toen werd er afgestapt van die gouden formule.
Hoeveel luisteraars zou Nachtdienst eigenlijk mogen verliezen om dit toch een geslaagd experiment te mogen noemen?
Ik denk dat het nieuwe format prima is, maar niet voor een zaterdagnacht. Het format zou volgens mij veel beter door de week passen.
Ik denk namelijk dat dit format, drie uur lang talkradio zonder muziek, zonder filter en zonder thema, vooral bedoeld is voor luisteraars met een klein sociaal netwerk. Een groot deel daarvan neemt geen deel aan een arbeidsproces, en kan dus elke nacht radio blijven luisteren en is niet, zoals het werkende deel van de luisteraars, alleen op zaterdagnacht in staat 'door te halen'.
Daarnaast denk ik dat er een duopresentator nodig is.

Wie is de volgende Kromme?

Ons Veldje moet blijven! from Slijterijmeisje on Vimeo.

Net om de hoek werd Willem van Hanegem geboren in 1944.
Anno 2008 is er daar een spontaan trapveldje ontstaan.
Het is maar een smal veldje, maar op het grotere veld een paar straten verderop zak je altijd tot je enkels in de blubber. Vandaar dat de jongens liever hier een balletje trappen.
Het is er eigenlijk wel erg druk volgens sommigen. Een buurtbewoner die overlast ondervond klaagde en dat had bijna succes; de doeltjes zouden worden weggehaald, tot er een handtekeningenactie op gang kwam.
Als moeder zou je trouwens best wel willen dat er een iets veiliger (en poepvrij) veldje is voor de voetbalminnende jeugd.
Vanmiddag nam onze jongste camjo de camera mee naar zijn vrienden.

Meisje in de Woestijn

"Straight ahead!", roept de Arabier die er precies uitziet zoals een Arabier in de woestijn op een paard er uit hoort te zien; zwarte tulband en een eveneens zwarte sjaal die voor zijn mond kan om te voorkomen dat er opwaaiend zand in zijn keel terecht komt.
Het is november 1986. Ik ben jong, slank, verliefd en zwerf drie weken met Bram door Egypte. Van Caïro naar Aswan, terug naar Caïro en met een gammele bus dwars door de woestijn naar Hurghada, alleen Abu Simbel hebben we niet gered. Dat komt misschien ooit nog.
"Where I come from they say rechtdeu!" roep ik terug naar de Arabier die mij probeert bij te brengen hoe ik dat beest moet besturen.
"Rechtdeu!" Hij spreekt het perfect uit, de g-klank van een Egyptische woestijnarabier klinkt precies als West-Zeeuws Vlaams.

Tika Vliegt

Dit filmpje is precies een jaar oud. Tika overleed gisteravond.

Azijnpisser

Of azijnplasser zoals het gisteren in een ingezonden brief in de PZC stond.  Dat zou ieder mens die de actieve politiek in gaat ongetwijfeld worden.
Ook in andere reacties werd het me afgeraden fractie-assistente te worden;
"Je bent nu nog blond, maar binnen twee jaar ben je grijs."
"Over het algemeen zie ik mensen zoals jij na enige tijd in de politiek teleurgesteld afdruipen."

"Mama kan dat met jou ook gebeuren?"

Ik moest gisteren bij de Bruna op de hoek voor een rouwkaartje al mijn beurt afwachten voor het rek waar die in staan.
Afgelopen maandag kwam Merijn tussen de middag thuis uit school met een heel akelig verhaal. Eén van zijn beste vriendjes had zondag zijn moeder levenloos gevonden, haalde hulp, de buurman begon met reanimeren, de trauma helicopter en hele rataplan kwam erbij.
De dagen die volgden was er hoop, duimde het hele dorp voor dat gezin, maar helaas overleed ze enkele dagen later. Het is onbegrijpelijk, afschuwelijk en oneerlijk.
In dit klasje (groep 6) is dat al het tweede jongetje dat zijn moeder verliest.
Er worden  speciale lessen aan gewijd, maar dat neemt niet weg dat kinderen nu thuis vragen of dat met hun moeder ook kan gebeuren.
En als je eerlijk wilt zijn tegen je kinderen moet je die vraag ook nog bevestigend beantwoorden, ook al wil je daar helemaal niet aan denken.
Merijn wil op verzoek van zijn vriendje dinsdag naar de crematie. Dat gaan we ook doen, dat wordt een loeizware diepdroevige dag.

"Ik zeur niet om te zeuren"

PZC - BN de Stem; Bijlage Spectrum 12 januari 2008
De tekst lees je hier.

Woensdagmiddag

'Heeft u ook de Boemlala van Bennie Hek en de Houdoe's?'
Ik ben met de kinderen vanmiddag even aan het shoppen in Oostburg en we zijn op het Eenhoornplantsoen de Musicstore binnengelopen. Goeiemoggel stond er gewoon (in een goedkoop kartonnen hoesje, dan is de jewelcase, waar de Boemlala plus pollepelinstructies  in zit, echt een juweeltje).
'Hoe zegt u? Bennie Hek is dat met ie of met y?' Vertwijfeld zoekt de man achter de balie in zijn PC. 'Die komt morgen binnen.'
Mooi zo, je moet natuurlijk wel even controleren of alles wel goed gaat. We lopen verder langs een dierenwinkel. 'Mama zullen we parkietjes kopen? Jasper heeft ook twee parkietjes, twee mannetjes, dat zijn homo's en ze heten Gordon en Gerard.'
Ik kom haast niet meer bij en realiseer me dat ik veel te weinig ga winkelen met de kinderen. Maar we kopen geen parkietjes, wel een hele grote tas.

Het grote pollepelmysterie

Lieve vrienden, fans, lezers, verdwaalden, volgers, toevallige passanten en iedereen die toevallig weet hoe je een computermuis moet bedienen.
Zoals jullie wel of niet weten werd er aan het begin van de zomer van 2007 een lepelbeweging in gang gezet die later wat uit de hand liep.
Dit pollepelmysterie gaat zijn climax bereiken in het eerste weekend van februari. En dat zeg ik niet om op te scheppen.
Maar waar nou de beruchte pollepelgrens ligt weet ik nog steeds niet.
Het zijn niet de grote rivieren (hier heb ik gedegen onderzoek naar verricht) welke de scheidslijnen aangeven waar mensen plotseling een pollepel een soeplepel gaan noemen of andersom.
Wat wij in het zuiden een soeplepel noemen, noemen ze noordelijker weer een eetlepel en zo is er aan het begin van 2008 een totale lepelverwarring aan het ontstaan in de lage landen.
Maar als u nu eerst eens begint met uw stem uitbrengen, zodat dat pollepelprojectje niet helemaal  in de soep loopt, dan wordt dat pollepelmysterie misschien ook ooit nog eens opgelost en kan misschien iemand me wel haarfijn uitleggen waar de beruchte pollepelgrens zich dan wel bevindt.

Nationale Vuurwerk in Rotterdam ging de mist in

Ik film en eet tegelijkertijd, film en drink tegelijkertijd, maar dat ik ook kan filmen en zoenen tegelijkertijd was relatief nieuw.
De laatste momenten van 2007 en de eerste van 2008 waren wij te gast op de Amazone, op een steenworp afstand van de Erasmusbrug waar het eerste nationale vuurwerk plaatsvond.
Omstreeks kwart voor twaalf werd het steeds mistiger op de Maas zodat de duizenden toeschouwers weinig hebben kunnen zien. Op TV schijnt het wel mooi te zijn geweest, maar blijkbaar hingen de TV-camera's aan de brug.
Dit persoonlijke documentje is een mini-documentaire van bijna 8 minuten lang geworden. Enjoy!

Eerste Nationale Vuurwerk gaat de mist in from Slijterijmeisje on Vimeo.

Update: Als ik Geen Stijl moet geloven zijn we daar op die lokatie aan een ramp ontsnapt, en die nacht was al spannend genoeg voor ons eigenlijk..

Gelukkig Nieuwjaar en excuses aan de hele buurt

Sinds vannacht 2 uur loeide ons inbraakalarm, en als ik zeg loeien is dat ook loeien.
Probleempje: wij waren 200 kilometer verderop, degenen die we konden bereiken na de melding van de alarmcentrale hadden geen sleutel, het zat potdicht van de mist en we hadden beiden gedronken.
Toch hebben we de kinderen tegen half vier uit bed gehaald en wilden gaan rijden.
De buurt moest namelijk inmiddels wel gek geworden zijn, we schaamden ons dood, ik had ook al tweemaal de politie aan de lijn gehad en ondanks dat er geen sporen van braak aan de buitenkant van ons pand te zien waren vonden wij dat we het niet konden maken daar te blijven zoals gepland.
Onze familie en vrienden zijn echter hele verstandige mensen, die hielden ons namelijk tegen die onverantwoordelijke actie uit te gaan voeren en overtuigden ons dat dit geen noodgeval was.
Natuurlijk hadden ze gelijk ook al kostte dat wat overredingskracht.
Als er ingebroken zou zijn zou dat vandaag nog zo zijn en voor die buren is het wel ontzettend vervelend maar dat is wel onvoldoende reden het leven van ons en onze kinderen op het spel zetten.
De buurt is inmiddels verlost van de loeiende sirenes, wij gaan nog even slapen, bieden onze excuses aan en wensen iedereen een bruisend 2008, ook al begon dat jaar wel wat vreemd weer.

Interview

Of ik een open boek ben, of ik schaamte ken, of ik een grote mond heb, waar de gedrevenheid en strijdkracht vandaan komt, of de lokale politiek wel een platform voor mij is, waar je me kunt raken.
waarom ik zo fel kan worden.
Of ik nog iets MOET doen, of ik liever oud word in een verzorgingstehuis of misschien wel liever  jonger sterf midden in het leven, wat mijn grenzen zijn, of ik die bereikt heb, wat ik vroeger wou worden, dat ik geld niet belangrijk vind maar rijkdom voor mij in andere dingen zit, of ik gelovig ben, of toeval wel bestaat, over mijn digitaal netwerken en wat het mij bracht.
Het ging om mij en wat ik vanochtend vertelde in die twee uur voor de portretserie in de PZC, krijgt Raymond de Frel nooit op één pagina in tabloidformaat in die bijlage op 12 januari.

Pepijn 13 jaar

Vandaag is het dertien jaar geleden dat er een klein prutsje van 2430 gram op mijn buik gelegd werd die ik enkele dagen later onder de kerstboom legde.
Inmiddels is hij bijna even lang als ik, heeft grotere voeten, spreekt me tegen, heeft een negen voor Frans op zijn rapport en is een geweldige knul! Pepijn gefeliciteerd!
Dat hazelnootje is voor mij, de moorkop voor jou.:-)

Familie

Gisteren werd mijn moeder 71. Ze is de laatst overgeblevene van 'the Mama's en the Papa's' en ik weet best dat ik er veel te weinig kom. Ik heb weer beterschap beloofd.
Als ze nou eens internet had zag ze me vaker, maar dat wil ze niet.
Mijn drie zussen en tweelingbroer wonen allemaal nog in hetzelfde dorp, ik emigreerde naar 10 kilometer verderop.
Op de kast staat een fotolijstje met een echo. Het is haar eerste achterkleinkind wat over 15 weken geboren wordt en zal opgroeien in het huis waar ik opgroeide en w aar nu de zoon van mijn oudste zus woont.
Ome Tonny en Ome George waren er ook. Het gesprek ging al snel over pollepels, boemlala's, de herkomst ervan, de bruiloften waar de act gedaan was, de verbasterde teksten en het BoemlalaBier dat volgende week ook op de markt komt.
Mijn oudste zus had op Omroep Zeeland twee mensen gehoord die 'zegt u het maar' belden om te vertellen dat ik de Boemlala helemaal verkeerd doe want dat er een Nachthemd (in dialect slaapkleed) overheen moet. Een andere mevrouw belde dat dit zeker al 65 jaar oud was en dus niet nieuw.
Ze hebben allemaal gelijk. Ik heb niks bedacht, bespeel de Boemlala ook al 25 jaar, en wie draagt er nu anno 2007 nog een 'slaapkleed'?

Meisje nu ook op uw toilet!

1 januari is voor Bill Gates.
Ik spotte o.a. Walt Disney en Anky van Grunsven. Op het velletje van 23 januari, tussen John D Rockefeller op de 22e en Marco Derksen op de 24e, vind je mij!
Dat was nog eens een leuke verrassing in de post.
Op de achterzijde van 23 januari wordt gesteld dat ik het bekendste voorbeeld ben van een kleine regionale ondernemer die door een weblog landelijke bekendheid verwierf (als het daar ook al staat is het misschien nog wel waar ook)  plus een minicursus webloggen voor ondernemers.
De kalender bestellen kan bij Bol.

Net zo slank als Oprah

Dat je van stoppen met roken niet slanker wordt weet iedereen. Dat ik al nooit slank was weet ook (bijna) iedereen.
Iemand als ik die dus stopt met roken heeft plotseling een ander probleem. En dat voelt ze vooral aan haar kleding.
Inmiddels ben ik ruim drie maanden 'clean'.
Eigenlijk viel dat stoppen met roken tot nog toe best mee, ik kan iedereen dan ook Prostop aanraden.
Behalve dan op die twee avonden dat ik net iets teveel dronk,  maar dat 's middags wel al zag aankomen. Ik zei mijn drinkgelaggenoten 's middag al dat ze me geen sigaret mochten geven, ook al zou ik smekend op mijn knieën voor ze op de grond liggen.

Energie

Hij springt elke ochtend om kwart over zes vrolijk uit bed, fietst 11 kilometer naar school en 's middags ook weer terug. Regen en wind kan hem niet deren.
Hij speelt liever op de WII dan dat hij huiswerk maakt, is teleurgesteld dat hij met echt bowlen een stuk slechter is dan met de digitale versie, heeft een stopwoordje 'dus?', heeft vandaag een proefwerk Frans, door het overhoren wordt de vocabulaire van zijn moeder ook weer wat groter, en hij laat zijn moeder foto's zien van meisjes die verkering aan hem vroegen. 
Verder vindt zijn jongere broertje zijn biologieboek mateloos interessant en is hij bijna even groot als zijn moeder.
Die moeder die langzaamaan jaloers wordt op al die energie die hij uitstraalt als ze zich met moeite uit bed hijst, haar borstel breekt bij het borstelen van haar pluizige haar nadat ze de vorige dag al een houten lepel brak bij het in een pan roeren.
Zijn moeder overleeft haar inventaris en moet maar wat vitaminepilletjes gaan slikken om haar levenslustige puber nog te kunnen bijhouden.

Mijn buurvrouw en zo

Ik nuttigde vanochtend om 8 uur al twee koppen koffie bij mijn buurvrouw Brigit. Die was zo aardig om al voor de derde keer vrijwillig mijn haar te doen op korte tijd.
Even zien, paspoort, tandenborstel, pollepel, creditcard. Daarmee red ik het vast wel tot woensdag.
Afscheid nemen van mijn mannen en dan via Almere en Aalsmeer naar Schiphol vanwaar ik morgen met 25 collega's naar Glasgow vlieg om vandaar op de ferry naar Islay te raken waar Bowmore distilleries ons ontvangt.
Paul de Leeuw, Anna-Maria, mannen in kilts en geweldig goddelijk vocht, en dat alles ook nog eens binnen een paar dagen, veel beter kan mijn leven echt niet meer worden.
Mijn leven is wel enorm veranderd de laatste jaren. Kon ik vroeger nooit weg, nu ben ik weinig meer thuis en doe ik vooral leuke dingen.
Eigenlijk is die nekhernia, afgezien dan van de lichamelijke beperkingen die ik eraan overhield, misschien wel het beste wat me ooit is overkomen. Ik leef in ieder geval wel veel intenser.
En wat die kokosnoot hier doet?? Ach...

Meisje en Cor Bakker

'Hé Cor, Kun jij de Boemlala wel spelen?'
Ja dat kan hij dus! Kijk vanavond maar om 20.25 uur naar Nederland 1!

Als Ploetermoeder in de Grazia

Spoed u naar Kiosk of sigarenzaak, schaf voor 1 euro een Grazia aan, blader naar bladzijde 38 en lees daar dat Meisje de bedden zelden opmaakt.

Meisje op Reis

Terwijl ik dit reisavontuur van Meisje tik, zit ik in de trein van 13.15 van Schiphol, waar ik keurig op tijd landde, richting huis.
Tweeëneenhalf uur trein en het fiets-voetveer zullen me, als alles meezit, rond kwart over vier vanmiddag in Breskens doen arriveren. Ik ben wel net een paar plaatsen naar achter gaan zitten. Voor me zitten namelijk twee backpackers die zich minstens drie weken niet gewassen hebben en hun kleding zo te ruiken ook niet. Ik word van de lichaamslucht lichtelijk onpasselijk.
Gisterochtend, na een korte nacht na de Twitterborrel (filmpje volgt) in het ultrahippe Qbichotel in Amsterdam (69 euro, incheckcomputer werkte niet, wc liep niet door, geen telefoonbereik, wel gratis wifi, geen toiletrolhouder maar wel een condoom en een pleister op de kamer) stond ik in alle vroegte bij de douanecontrole op Schiphol.

Trains and Boats and Planes

Terwijl manlief de winkel in gereedheid brengt voor de Dolle Wijndagen (Komt dat zien!) is Meisje in een race tegen de klok terechtgekomen.
Echt tijd om te bloggen is er niet, want haar dagen zijn vooral gevuld met allerlei wijnevenementen, zo bezoekt ze morgen nog even, via een twitterborrel vanavond, een wijngaard in volle productie net onder Barcelona, is ze zondag en maandag op een beurs en dan belt er vanochtend ook nog een redactie of Meisje Nederland nog deze week aan de Boemlala wil brengen.
Dat wordt waarschijnlijk een weekje later dus...
Jullie hebben in ieder geval een hoop beeldmateriaal en anekdotes tegoed straks!

Merijn 10 jaar!

'Ik wil een taart met wielrenners en een cameraman aan de finish!' Hij herkende wel gelijk zijn eigen lego cameraman en had daar wel wat kritiek op, maar de bakker had echt ontzettend zijn best gedaan om de wens van onze kleine wielrenner, die ook cameraman wil worden, te vervullen. Dat daarbij stiekem een gebruikt legocameramannetje op de taart verscheen doet daaraan natuurlijk totaal geen afbreuk.
Het is vandaag alweer 10 jaar geleden dat ik Merijn deze wereld in lanceerde. Lanceerde ja, want het was net als die van zijn oudere broer een echte 'floepbevalling' waarbij hij nog net kon worden opgevangen.
Merijn zal vandaag waarschijnlijk niet vanachter de remote-control van de Wii komen waarvoor hij ook nog bereid was zijn hele spaarpot te legen, evenals zijn broer dat wou.
Omdat zijn ploetermoeder morgen bij een jaarvergadering met aansluitend diner dansant elders in het land moet verschijnen vierden we Merijns verjaardag al op zaterdagavond ook al is hij zondag de 23e pas echt jarig.

De kracht en waarde van online community's

Het laat me niet echt los de laatste dagen. 'Netvrienden zijn net vrienden' zegt mijn man altijd. Volgens hem zijn ze niet echt, kunnen ze niet echt zijn. Ik kan het hem niet echt kwalijk nemen, hij heeft nu eenmaal weinig met computers in tegenstelling tot mij.
Toen ik voor het eerst internet kreeg, ergens half jaren negentig moet dat geweest zijn, ging er een wereld voor me open. Ik wou immers altijd alles weten en er kwam geen einde aan dat internet!
Nachtenlang zat ik te surfen en door te klikken van het een naar het ander en las dingen waar ik anders voor naar de bibliotheek gemoeten had. De encyclopedie is sindsdien niet meer aangeraakt.

Hoofdluiscontrole

Meisje als Model

Meisje en Merijn werden opgewacht door een visagiste, een styliste en natuurlijk door Olivjeeeee, de fotograaf.
Eerst werden zorgvuldig Meisjes poriën dichtgeplamuurd en kreeg ze door de styliste geselecteerde kleding aan. De schoenen vond ik wel erg leuk trouwens, maar alles moest weer wel terug naar de winkel na afloop.
Toen ook de tweede ploetermoeder gearriveerd was in die hotelsuite in Breda kon de echte shoot beginnen. Merijn bleek een natuurtalentje in zijn bij de Bijenkorf geleende kleren.
Bijna twee uur poseren blijkt toch niet helemaal mijn ding te zijn. Ik ben toch meer van de snelle krantenfoto's.
Het resultaat is over een paar weken te zien in de Grazia.

Compilatie Rabo Fandag

Compilatie Rabo Fandag
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij
Enjoy!
Bij Merijn vind je nog een apart Michael Boogerdfilmpje!

Rabo Fandag

De Rasmussenshirts gingen er vandaag weg voor een prikje, de popcorn en suikerspinnen waren gratis en we zagen Erika Terpstra plus alle door de Rabobank gesponsorde topsporters, en dat zijn niet alleen wielrenners. Op de Rabo Fandag was er alles aan gedaan om die kleine topsportertjes in spé een geweldige dag te bezorgen. Als verrassing was er zelfs nog een optreden van Ali B.! Foto's hier, filmpjes volgen.

Mijn dag

Ik had vandaag mijn dag niet.
Dat kan Meisje natuurlijk ook gebeuren ook al probeer ik hier op mijn weblog niet te veel te klagen. Klagen ligt sowieso niet echt in mijn aard. Meestal probeer ik wel van bedreigingen juist kansen te maken, maar soms, heel soms zie ik dat even niet meer zitten.
Vandaag was zo'n dag.
Erwin Blom, de Nederlandse Twitterkoning die ik twee weken geleden nog hielp met het zoeken naar zijn fietssleutel, verzamelde wat Tweets van vandaag van me en maakte daar een posting van.
Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.

Update: Artikel op Bizz

IJsbrand

Het is eind augustus 1997. Ik lig met mijn zwangere buik en te hoge bloeddruk op bed omdat de huisarts gedreigd heeft me in het ziekenhuis te leggen als ik niet op bed ga liggen.
'Als je zo doorgaat kost dat je je kind!' zei ze. Die opmerking hakte er wel in, zodat manlief ergens uit Finland naar huis gehaald werd omdat behalve het gezin ook die winkel moest doordraaien.
Het schrikbeeld van weer, net als met de eerste, wekenlang gereduceerd te worden tot alleen buik in een ziekenhuis maakt van een eigenwijs Meisje plotseling een gedwee lammetje die met een teeveetje en een ventilator (snikheet was het) de dagen vooral op bed slijt.
De inhoud van haar buik was een jongetje die Merijn ging heten. Die naam was een compromis. Manlief wou namelijk dat hij IJsbrand ging heten, maar dat vond Meisje een echte ballennaam.
Als compromis heeft er een aantal jaren een goudvis rondgezwommen met de naam IJsbrand.
De naam Merijn komt uit het Keltisch, betekent 'man van de zee' en is dus een perfecte naam voor een zoon geboren uit twee mensen die elkaar ooit op een schip in het caribisch gebied ontmoet hebben.

Parkeerplaatsdealer

Inmiddels mag Meisje zich parkeerplaatsdealer noemen. Of die term ook op haar visitekaartjes komt te staan als deze op zijn? Daar moet ze nog wel heel even over nadenken.
Steeds vaker combineert Meisje namelijk zakelijke afspraken met het overladen van dozen wijn op de meest bijzondere lokaties.
De eerste keer dat er zo'n parkeerplaatsdeal plaatsvond is alweer een tijdje terug.
Soms krijgt ze nog een leuke ontvangst, waarbij ze wordt voorgesteld aan bijzonder interessante mensen en eindigt het ook nog met een spontaan dinertje.
Check in ieder geval Meisjes foto's!

Schoenen van een tientje

Fiets 800 euro, boekentas bijna 100 euro, boeken ruim 300 euro.
Dan nog regenkleding, schriften, kaftpapier, een broodtrommel en een gsm. Leuk die leerplicht en kinderen die naar de brugklas gaan.
Mama koopt wel gewoon weer schoenen van een tientje (zijn ze niet lief?).

Terug naar 1985

Gerard van der Hoeven had vandaag een posting over het Hilversum van het Zuiden in de jaren tachtig.
Het bracht mij maar weer eens terug naar die jaren. Het was een mooie tijd.
Toen de studio, wel een groot woord voor dat pandje denk ik nu, afbrandde was ik er al een aantal maanden niet geweest. Ik runde namelijk vanaf eind september 1984 een café waardoor ik in de weekenden geen tijd meer had voor mijn hobby.
Wel zaten mijn radiovrienden bij mij aan de bar, dat dan weer wel, en herinner ik me nog als de dag van gisteren het nieuws van de brand en de speculaties wie daar nu achter zat. Er woedde al een tijdje een echte radio-oorlog rondom dat dorpje net over de grens waarbij zendmasten het vaak moesten ontgelden en neergehaald werden.

Bram meets Bram

Nee, hij viert het niet. De taart is dan ook wel zo'n beetje het maximaal haalbare :-)

Ploetermoeder

'Vind je jezelf een ploetermoeder?'
Gisteravond werd ik geïnterviewd voor een artikel over het combineren van werken, moederschap, partnerschap en zo. Dit was de eerste vraag.
Het artikel verschijnt ergens laat in het jaar in een nieuw te verschijnen glossy wekelijks magazine voor werkende vrouwen, de Grazia.
Naar aanleiding van een oude posting hier op Meisje kwam de journaliste bij mij terecht. In die posting beschreef ik hoe ik ooit met de kinderen ging winkelen.
Maar ben ik een ploetermoeder?

De Puber en de Paljas

De Puber en de Paljas vertrokken vanochtend gebroederlijk op de fiets naar Groede waar het vandaag jaarmarkt is. Onderdeel van die jaarmarkt is een hele grote rommelmarkt.
Gisteravond barricadeerde de Puber nog de deur van zijn kamer met zijn bureau na een aanvaring met een moeder die het gezuig even teveel werd.
De Paljas viel gisteravond nog een bloedlip en een gat in zijn knie, gewoon in de woonkamer, omdat hij ontzettend overdreven stond te springen en raar stond te doen.
De Puber en de Paljas moesten vanochtend alleen even de vaatwasser legen voor ze weg mochten met die rugzak waar de boterhammetjes in zaten.
Na dat werkje kregen ze immers ook pas geld zodat ze op zoek konden naar die vier pokèmonkaarten die nog missen in de verzameling die de Puber zijn levenswerk noemt.
Ik was in de winkel toen ik boven mijn hoofd, waar de keuken is, zo'n beetje alles hoorde breken. Er is een hoop minder af te wassen vanaf nu.
Op de foto de Paljas temidden van zijn vriendjes.

Nog een week

Ik ga het doen. Woensdag 25 juli zal de geschiedenis in gaan als de dag dat Meisje stopt met roken, haar leven verlengt zodat jullie allemaal nog veel langer last gaan hebben van de Stalkende Slijter.
Ik heb een afspraak gemaakt voor lasertherapie die dag, en aangezien ik mensen ken die met deze behandeling echt resultaat boeken heb ik goede hoop dat het ook mij gaat lukken.
Dat opgejaagde gevoel en opgefokte gedrag als de sigaretten op zijn, of je geen aansteker kunt vinden, moet nu maar eens afgelopen zijn. Ik ben me inmiddels mentaal aan het voorbereiden, zoals in de talkshow op operator 11 van afgelopen vrijdag waarin ik met andere mensen praatte over roken, stoppen, en hoe je dat nu het beste kunt doen.

Stapelhaiku

Ik zag hem de laatste weken al op verschillende weblogs voorbijkomen, de stapelhaiku. Meisje is net even de boekenkast ingedoken en maakte met drie boektitels een haar op het lijf geschreven haiku.

Flaters aan tafel
Verhalen met een slok op
Happend naar lucht

Is hij niet prachtig??

Drinken

'Hoe kom ik daar dan aan?'
'Meestal door te weinig drinken', antwoordde de vervangende huisarts.
Waarom vond ik dat nu in mijn geval raar klinken?
Daar gaat mijn imago.

Op Drinkblog vandaag een aardig bierexperimentje.

Brugpieper

Terwijl ik voor hem de schoolfoto's inscan van de laatste 8 jaar zie ik hem groeien op mijn beeldscherm. Dat kleine broze kereltje is een beer geworden in acht jaar tijd.
Mijn gedachten gaan terug naar december 1994 toen ik hem op kerstavond onder de kerstboom legde. Omdat het kerst was mochten we naar huis uit het ziekenhuis, ook al woog hij maar 2200 gram.
Vier jaar later bracht ik hem naar groep 1. Hij vond er niets aan, verzon buikpijn om naar huis te kunnen, had in het begin moeite met het ritme omdat hij 's middags wou slapen en ik voelde me schuldig.
Hij schrijft zelf in zijn laatste basisschoolwerkstuk: 'Ik weet alleen nog dat de juf een nadenkstoeltje had waar je op moest zitten als je boos was.'
Hij heeft nu grotere voeten dan ik heb, heeft zijn nieuwe fiets om na de vakantie die ruim 20 km per dag te gaan fietsen naar de brugklas en confisceerde laatst mijn pumps voor de bonte avond tijdens het schoolkamp.
Morgenavond krijgt Pepijn zijn 'diploma' van acht jaar basisischool, in zijn geval wel bijna negen, omdat hij een beetje ongunstig verjaart.
Havo/Vwo wordt het. Van grootste van de school is hij volgend jaar de kleinste op een scholengemeenschap met zo'n 1200 tieners.
Zoals hij zelf schrijft: 'Ik weet niet hoe het daar wordt, dus ik wacht maar af.'
Dat doen wij ook.

32 Penalty's met Pindakaas

'Mama geef eens geld ik moet even naar de Plus', zei hij vorige week.
'Wat moet je dan halen?'
Glunderend zegt hij: 'Van papa mag ik twee potten pindakaas halen!'
'Twee potten pindakaas?? Dat eten we helemaal nooit!'
'Ja maar mama, er zit wel een hesje van Jong Oranje bij!'

Hij zal verplicht pindakaas eten nu, twee hele potten lang, maar hij heeft toevallig wel het hesje met het nummer van de maker van de winnende penalty in de halve finale tegen Engeland.
Nummer 2, Zuiverloon (prachtige naam trouwens) scoorde de 32e Penalty en trapte daarmee Jong Oranje in een bloedstollende penaltyreeks naar de finale van de EK21
Ik wou toch al een foto maken, ook van de voorkant, mèt een boterham pindakaas, stel je namelijk voor dat Merijn over een jaar of twaalf de Tour de France rijdt, kunnen we toch mooi wat met Calvé regelen:-)

Update: De penaltyreeks van Jong Oranje tegen Engeland brengt deze penaltyreeks in de recordboeken, weliswaar zijn er langere penaltyreeksen geweest, maar deze was wel de langste in een interland, als daarbij jeugdinterlands worden meegerekend:

Langste strafschoppenreeksen:
1. KK Palace - Civics (Namibische Cup - 2005) 48 (17-16)
2. Argentinos Juniors - Racing Club (competitie Argentinië - 1988) 44 (20-19)
3. Tunbridge Wells - Littlehamton Town (FA Cup 2005) 40 (16-15)
4. Obernai - Wittelsheim (Franse Ligabeker - 1996) 40 (15-15) *
5. Genclerbirligi - Galatasaray (Turkse Cup - 1996) 34 (17-16)
6. Maccabi Herzliya - Maccabi Petach-Tikva (Israëlische Cup - 2006) 34 (12-13)
7. Jong Oranje - Jong Engeland (EK onder-21) 32 (13-12)

* = Wegens de duisternis gestaakt. Uiteindelijk besloot de lokale bond om Obernai de zege toe te kennen, omdat ze in de competitie lager stonden geklasseerd.
Bron

De bloemen van Karla

 
Vanmiddag stond er iemand van de Kamer van Koophandel in een bloemenzaak in Terneuzen ontzettend haar best te doen om het allermooiste boeket te kopen.
' Kunt U ze extra mooi inpakken? Ze zijn namelijk voor Karla Peijs.'
Zwetend slooft de bloemist zich uit en levert vol trots het gevraagde.
Vanavond na afloop van de paneldiscussie met de ondernemersnetwerken in Zeeland krijgt Karla Peijs het prachtige boeket met drie zoenen aangeboden van de directeur van de Kamer van Koophandel Zeeland.....om ze vervolgens en public door te geven aan die andere vrouw in dat panel, die wel wat punten maakte en zelfs applaus uit de zaal kreeg.
Na afloop tijdens het buffet en de borrel kwam er een man naar me toe.
'Ik schrok wel een beetje van wat u zei', sprak hij, en hij zag er erg serieus uit terwijl hij dat zei.
'O, jee', dacht ik, 'wat heb ik nu weer verkeerd gezegd?'.
Hij geeft me zijn kaartje en terwijl ik dat bekijk begin ik te lachen en begrijp ik wat hij bedoelt.
Ik had het namelijk onderandere over de fitte senioren die vaak in Zeeland komen wonen, maar die als ze minder fit worden terug naar de Randstad gaan, meer in de buurt van hun kinderen en dichterbij de zorg.
'Ze komen hier wel rentenieren, maar sterven hier niet', waren mijn letterlijke woorden geweest. De man met uitgestreken gezicht was begrafenisondernemer.
Zeeland is, en daar was iedereen het wel over eens, wel de mooiste en veiligste plek om je kinderen te laten opgroeien, nu nog werk creëren voor die ouders, zodat de Opa's en Oma's ook hier kunnen blijven.

Meisje en de Dop

'Ik sta bij een benzinepomp met nachtautomaat, mijn ene pasje doet het niet, mijn creditcard accepteert hij niet en de pincode van mijn zakelijke pas ligt beneden nog in de envelop, kun jij die even voor me opzoeken?'
Het is tegen half één. In gedachten verzonken en luisterend naar Met het Oog op Morgen en Casa Luna ben ik de laatste nachtelijk bemande pomp op mijn route voorbij gereden, de benzinemeter bereikt het rode stukje en die honderd kilometer naar huis haal ik echt niet meer. Midden in de tunnel zonder benzine vallen is ook niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht. Ik ben van de snelweg afgegaan om bij een pomp, zichtbaar op de TomTom, te zorgen dat ik wel thuis raak.
Manlief is niet blij, zit middenin een spannende film en ik weet natuurlijk best dat die stapel papieren waar die pincode in moet zitten een puinhoop is. Hoe bozer hij wordt, uiteraard kan hij hem niet vinden, hoe harder ik begin te lachen in mijn eentje langs die eenzame weg.
Na vijf keer teruggebeld te hebben om hem de tijd te geven te zoeken en diverse verwensingen vanaf de andere kant van de lijn zeg ik tenslotte: 'Laat maar, je ziet wel wanneer ik thuiskom, in het ergste geval blijf ik hier staan tot het personeel komt morgenochtend en ik wel contant kan betalen, of neem ik een hotel'.

Eightiesparty Platenpaleis BNN

Eightiesparty
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

'Ik ben jullie special guest staat in deze mail' De drie dames in de hal van een schijnbaar verlaten partycentrum stropen hun lijstje af naar mijn naam. Gisteravond vond in Tilburg in the Gallery een eightiesparty plaats als afsluiting van de week van de jaren tachtig op radio 2.
Ik was 'special guest' dankzij de NCRV die me naar (Sander) de Heer stuurde. Die week van de jaren tachtig bracht mij wel in een melancholieke jarentachtigbui.
Ik bedacht namelijk dat ik iemand uit die tijd mee wou nemen naar die party, dus belde ik deze week een stuk verleden die ik 21 jaar niet gezien had.

Even voor Tachtig

Op radio 2 is het deze week 'week van de jaren tachtig'. Gisteravond even voor zeven mocht ik in Knooppunt Kranenbarg 13 vragen beantwoorden over mijn jaren tachtig. Voor de liefhebbers heb ik het stukje jeugdsentiment online gezet.

Nu zoek ik nog iemand die vrijdagavond met me mee wil naar Tilburg naar de eighties party van het Platenpaleis, waar twee kaarten voor toegestuurd worden. Ik zoek vandaag alvast mijn discopakje en  witte pumps op, wie wil er mee?

Week van de Jaren '80

Ik zit al maanden in een kaartenbakje van de NCRV omdat Rian van Jeugdsentimenten mijn naam doorgaf als 'iemand die wel leuk praat'..
Voor de week van de jaren '60 belden ze me, ik was te jong.
Voor de week van de jaren '7o werd er weer gebeld, ik was nog steeds te jong.
Vanochtend werd er weer gebeld. 'Ben ik nu dan eindelijk wel oud genoeg?'
Volgende week is het de week van de jaren '80 bij Knooppunt Kranenbarg op radio 2 en hoor je om even voor zeven op dinsdag Meisjes herinneringen aan haar wildste jaren ooit.
Alleen het lijstje vragen voor de week van de jaren '80 brengt me al terug in die fantastische tijd.

Merijn Wint de Dikkebandenrace in IJzendijke

Vorig jaar liep de ketting van zijn fiets in de eerste ronde, maar vandaag was Merijn toevallig wel de winnaar tijdens de dikkebandenrace op 3e Pinksterdag in IJzendijke, de dag die in mijn geboortedorp al van ver voor mijn bestaan in het teken van wielrennen (en kermis) staat.
Hij reed lang in derde positie en haalde in de laatste ronde zijn voorganger in. Martijn, Merijns teamgenoot bij de wielervereniging, die op de 1e positie reed, viel helaas in de laatste bocht voor de finish, daarmee de weg openend voor Merijns overwinning.
Ik kijk even wat zijn broer gefilmd heeft en of ik daar een filmpje van kan maken voor vanavond op zijn eigen weblog.
Update: Done

Korfbal

'Mama, ik ga meedoen aan het schoolkorfbal.'
'Dat vond jij toch altijd voor meisjes?'
Enfin, met hun team wonnen ze dit toernooi zodat ze 6 juni de provinciale finales spelen. De beker op de voorgrond staat tijdelijk hier op tafel, die rouleert onder de teamleden voor hij een plaatsje in de prijzenkast van school krijgt.

Merijns Moppentrommel

Meisje kijkt sowieso al weinig TV, maar op TV is de lange zomerstop voor de meeste programma's ook alweer begonnen.
In 2007 maak je namelijk gewoon je eigen TV!
Vandaag maakten wij, zoals het bij een zaterdag hoort, vers cabaret.
Zijn moeder wou graag cabaretiere worden, maar is daar inmiddels te oud voor. Voor hem is er nog een kansje.
Meisje presenteert vanavond semi-live Merijns Moppentrommel!

Write on Wednesday: Spoor

‘Doe je jas maar uit, je bent toch dik.’
Het is nieuwjaarsdag 1987 en ik ga met huidige manlief mee op bezoek bij zijn oma, waar een tante me met deze woorden ontvangt. Er was geen spoor van enige acceptatie van de vriendin van haar lievelingsneefje.
Oma, 93, stokdoof en halfblind, zat op een stoel naast de tafel. De tante brulde in haar oor: ‘Bram is hier met zijn vriendin, ze is groot, fors en blond, een echte Duitse!’
’Ook dat nog, een Duitse’, murmelde oma die twee oorlogen had meegemaakt.
Het zijn de enige woorden die ik haar ooit hoorde zeggen, een paar maanden later overleed ze.

DrukDrukDruk

Beetje weinig postings hier, maar Meisje is een beetje erg druk met vanallesennogwat. Ondertussen is er voor de geïnteresseerden in vloeibare lekkernijen en hun achtergronden natuurlijk wel wat te lezen op Drinkblog.
Meisje gaat zo de auto in op weg naar een persproeverij in de hoofdstad. Daar doet ze vast weer wel wat inspiratie op.

Moederdag

Het was het eerste jaar dat ze niet verklapt hadden wat de cadeautjes waren. Mijn twee slijmballetjes hadden hele lieve cadeautjes voor hun moeder gekocht. Wat te denken bijvoorbeeld van een hartvormige rode sleutelhanger met LOVE voor aan mijn autosleutels. En hij moet er nog aan ook!!  Of een miniboekje: 'voor mijn allerliefste mama'.

Mijn eigen moeder stapt straks op haar 70e voor het eerst van haar leven een vliegtuig in. Voor een deel gefinancierd door ons als verjaardagscadeau toen ze 70 werd. Ze wou immers nog zo graag eens naar Lourdes.
Ooit, in 1990,  had ik een auto-ongeluk waarbij ik op de A58 over de kop ging en op mijn dak op de snelweg lag in tegenovergestelde richting. Mijn auto was total loss.
En ik? Ik  kwam er vanaf met naar bezineruikende kleren en knikkende knieën. Er hing wel een gewijde Christoffel van een van haar vorige Lourdesreizen aan mijn autosleutels die ik later in de garage uit het wrak heb gehaald.
Ze neemt een nieuwe Christoffel voor me mee die de autosleutels dan maar moet gaan delen met het hartje van de jongens.

Blauw

Nee, niet van de drank. Ik heb een blauw rechterbovenbinnenbeen. Dat komt namelijk zo. Afgelopen zondag na de rondleiding in de mergelgrotten op de St. Pietersberg wilden we de boot terug naar Maastricht halen. We liepen al stevig door, maar toen ik zag dat de bemanning de trossen begon los te gooien zette ik even aan. 'Ho, wacht even! Wij willen ook nog mee!'
Enfin ik zet aan, maar precies daar op die plek zit er een put in het Limburgse wegdek en daar lag Meisje. Nog een geluk dat er geen videobloggers rondlopen op die Pietersberg.
Die blauwe knie is het ergste niet. Ik voelde aan de binnenkant van mijn bovenbeen een ader knappen wat direct een ei werd. Pijn deed en doet het ook wel. Inmiddels is dat ei aan mijn rechterbinnenbovenbeen getransformeerd tot een blauwpaarse grillige cirkel met een doorsnede van minstens 20 centimeter.
We hebben trouwens het bootje wel gehaald en Meisje draagt de komende weken lange broeken.
Ik ben me er trouwens volledig van bewust dat dit geen smakelijk beeld is, ik heb het schokkende plaatje dan ook klein gehouden.:-)

Oranje, waar dan?

Op zondag wakker worden in een hotel aan de oevers van de Maas, het zwembad inspringen, een vaartochtje, mergelgrotten, kriekje op het Vrijthof, dinertje en vanochtend na een uitgebreid ontbijt (wat was er eigenlijk vandaag?), de Duitse grens over om het gezinsweekend af te sluiten met wildwater- en achtbanen.
Morgen weer werken.

Castillo Raimat

De filmpjes over de innoverende wijnbouwtechnieken op Raimat volgen later staan inmiddels op Drinkblog, maar deze, Meisje in een kasteel, vind ik ook wel geschikt voor hier. In 1914 stond het kasteel, waar ik maandag mocht overnachten, te midden van een dorre woestenij.
In het filmpje zie je o.a. hoe vruchtbaar het gebied anno 2007 is.

Castillo Raimat
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Mijn week

Het is nu donderdag. Vanaf maandag lijken er wel twee weken om. Twee weken waarin het wereldnieuws aan me voorbijging, Boris Jeltsin blijkt al begraven eer ik weet dat hij dood is.
Maandag eerst via een hotstonemassage, naar Barcelona, arriveren in een kasteel twee uur westelijk van Barcelona, waar ik dinsdag wakker werd als Kasteelvrouwe, dinsdag geïntrigeerd door wijnbouw per GPS en 'Sexual Confusion' als biologisch bestrijdingsmiddel, de Ramblas, een waanzinnige hotelkamer, het hardrockcafé in Barcelona, woensdag wakker worden in alweer een verwarrende omgeving, een innoverend Cavabedrijf met een geschiedenis terug tot 1551, een Cava-proeverij, tapaslunch, terugvlucht en beslissen te moe te zijn om nog naar huis te rijden waardoor ik vanochtend wakker werd in de torenkamer van Anna-Maria.
Ik heb zoveel te schrijven, filmpjes te monteren, foto's up te loaden en interessante dingen met jullie te delen hier en daar, maar moet eerst een hoop echt werk inhalen. Wordt vervolgd..

Tot donderdag

Even geen postings hier...denk ik.... Morgenavond ben ik in Barcelona, maar het zou zomaar kunnen dat ik nog wel wat aardigs te melden heb vanaf daar. Bijvoorbeeld hoe ze daar de verjaardag van Johan Cruijff vieren en of dat ook te merken is.
Volgens Merijn moet ik maar even een gebakje gaan halen, maar ik sta niet op de gastenlijst en heb het te druk met wijngaarden en zo.
De kids zullen ook via mijn blog kijken wat ik doe en of ik even tijd heb om die Ronaldinhoshirts te kopen. Ik hoop dat het me lukt die te vinden en te kopen:-)
Update: En wordt er door jullie al getwitterd?

Spui E1 ingemaakt door Breskens E3

'Mama, ik ben het gisteravond vergeten vragen, maar wil jij met me mee naar de voetbal?'
Het is 8 uur vanochtend en ik lig nog in bed. Naast mijn bed staat Merijn in vol ornaat. 'Waarom moet ik mee dan en waar moet je naar toe?' kreun ik vanonder de dekens.
' Naar Spui en omdat als jij meegaat we altijd winnen.'
' Nou vooruit dan maar.'
Terwijl ik me aankleed smeert Merijn mijn boterham. ' Hier mama, je boterham, en ik heb zelf de kaas geschaafd!' Tijden veranderen snel.
Keurig op tijd vertrekken we een kwartiertje later. 
Het werd een  bloedstollende wedstrijd uit tegen Spui, waar ze de vorige keer thuis nog met 3-2 van verloren. Maar ja toen was Merijn zijn moeder er ook niet bij.
Ruststand 0-3, eindstand 1-5.
De sterdoelman probeert nu elke week zijn moeder mee te nemen.

Luke

Een dag na mijn 40e verjaardag, nu 8 weken geleden, werd er in Vlissingen, vlak achter de Boulevard waar het standbeeld van Michiel de Ruyter staat, die dit jaar 400 wordt, een kerngezond jongetje geboren.
Ook de volgende generatie van deze familie blijkt voorlopig alleen jongetjes te produceren. Luke draagt dezelfde achternaam als manlief en mijn zoons, wat de inmiddels Zeeuwse tak van dit geslacht weer iets groter maakt. De geboorte van Luke (spreek uit als Luuk) maakt ons oudtante en oudoom van een prachtig kereltje.
Het was lang geleden dat ik zo' n klein kereltje had mogen knuffelen en was bijna vergeten hoe lekker ze ruiken.

Muziek van toen

We gaan 25 jaar terug in de tijd, naar het jaar 1982. Dat is natuurlijk niet meer en niet minder dan gewoon jeugdsentiment, daar schijn je vanaf je 40e meer last van te krijgen.
1982 was natuurlijk wel het jaar dat het programma Nachtdienst het levenslicht zag, als opvolger van Avro's Sevicestation, toen nog gepresenteerd door Karel van de Graaf.
De afgelopen weken verhuisde ik het weblog Nachtdienstlive en maakte daar ook een smoelenboek. Eigenlijk heb ik aan dat weblog veel te veel tijd besteed in de afgelopen weken. Normaal beperkt zich dat tot een kwartiertje tot een half uurtje per week, maar ik ben dan weer wel tevreden met het resultaat.:-)
Enfin, in 1982 was ik 15 lentes jong en fietste elke vrijdagmiddag direct uit school langs de platenzaak om daar een Top 40 van de toonbank te grissen.
Doordat ik deze week mijn zoon hielp met een werkstuk over de geschiedenis van de top 40 raakte ik weer helemaal in the ban van die hitlijst. Kent u de nummer 1 hits van 1982 nog?

Vossenjacht

Het is al meer dan een week geleden, maar we lopen een beetje achter hier. Vorige week zaterdag vond de familiedag plaats van de OBS, de school van de jongens. We moesten wandelen en onderweg vossen zoeken, leerkrachten die ineens een andere functie of uiterlijk hadden. Als je ze allemaal had gevonden, had je ook alle letters om de oplossing bij elkaar te puzzelen. De dag werd afgesloten met een Barbecue. Ik had ook nog wat fotootjes en laat ik nu net wat nieuws hebben ontdekt!

Boete

'Petra je hebt weer zo'n mooie envelop, kun je nu niet eens uitkijken?.'
'Nou, ik weet zeker dat ik de laatste tijd niet geflitst ben en die vorige heb ik betaald!'
Ik ben inderdaad niet geflitst deze keer, maar bij terugkeer van de uitreiking van de Bloggies heb ik het wel gedurfd om 91 te rijden op de A13 waar trajectcontrole staat en je dus een stukje 80 mag. De A13? Is dat niet die weg waar je normaal altijd in de file staat?
Als je dus juichend in je auto zit omdat je 's avonds laat eens normaal kunt doorrijden krijg je later de rekening thuis.
En dan die flitsboetes 's van 27 euro van vorig jaar, omdat ik wel eens bijna 90 rijd 's nachts op lege wegen, die deden me vaak bijna de sloot in rijden van de schrik.
De schatkist zal wel blij zijn met sukkels als mij die buiten de files reizen. Er komt weer 27 euro aan hoor Leeuwarden, doe er iets leuks mee.

Mr. Bean's Holiday en de smerigheid van de massajunkfoodcultuur

We gingen vanavond overstag. Na de film Mr. Bean's holiday in het kader van ons zondagse gezinsuitje kwamen we door het gezeur van de jongens terecht bij zo' n etablissement met zo' n gele M. En wat was het weer smerig. Het meisje achter de toonbank toonde meer interesse in haar nagels dan in haar klanten en toen ik na 20 minuten in de rij, uiteraard had ik weer de verkeerde rij gekozen, aan de beurt was: ' drie Chicken Mythic, één Big Mac, twee kleine friet, twee medium en vier frietsaus' , zei ze tot tweemaal toe met een verveelde blik en diepe zuchten dat ik te snel bestelde en ze dat zo absoluut niet kon bijhouden. De derde maal mocht ik de bestelling doorgeven aan haar wat alertere collega.
En ja, waar de kinderen het heerlijk vonden, vond ik het weer zo smerig dat de helft in de amerikaans uitziende afvalbak verdwenen is. Ik zeg het nog maar eens een keer: 'We doen dit echt nooit en nooit meer!'
Volgende week haal ik mijn electrische grilletje van stal en ga op zondagavond lekker scampies grillen...met knoflook en salades en zo. Ik kreeg tijdens de film al trek in Fruits de Mer toen Rowan Atkinson een prachtig plateau met langoustines en oesters helemaal aan het verkrachten was...

Logisch

'Let jij er op dat de kinderen opletten?'
Een hele middag zeg je keer op keer tegen de kinderen als ze je passeren op weg naar de woonverdieping boven: 'Pas op! Alles is nat, papa is met de trapleuningen bezig! Nergens aankomen!'
En dan is het 6 uur. Je sluit de winkel, verzamelt de koffiekoppen van die dag in het proeflokaal op een dienblad om mee te nemen naar de vaatwasser boven en vereeuwigt je hand in die trapleuning.

Kindercollege Wubbo Ockels

Ook voor de begeleidende ouders van de geselecteerde Zeeuwse kinderen van de groepen 8 was het college dat Wubbo Ockels vandaag in Middelburg gaf over energie interessant. Die ouders mochten het college immers op een scherm volgen. Vooral het verhaal en de presentatie over de vliegers die energie opwekken was indrukwekkend, evenals de solarauto' s eigenlijk wel. (artikel over Wubbo en standplaats Zeeland)
Wat lijken ze trouwens plotseling groot zo..

Waarom gebruiken wij nog steeds olie en gas?

Dat is de titel van het college dat Wubbo Ockels morgen geeft in Middelburg aan leerlingen van groep 8 van de basisscholen. Mijn oudste zoon Pepijn is uitgeloot om deel te nemen aan dat kindercollege en omdat hij natuurlijk wel een chauffeur nodig heeft mag Meisje dat college op een scherm volgen. Meisjes leven lijkt allesbehalve saai de laatste tijd.
Dankzij onze kinderen gaan we vanaf volgend schooljaar ook weer mee(r)leren. Wiskunde, natuurkunde en scheikunde zijn voor manlief, de talen, aardrijkskunde en geschiedenis voor mij. Ik wil in ieder geval mijn Frans ophalen en ben van plan mee te kijken in de brugklasboeken, iets meer gemotiveerd dan bijna 30 jaar geleden. :-)

Emobloggen

Dit woord gebruikte de PZC zaterdag in een artikel over bloggen. Vandaag kreeg ik mail, op zich is dat niet zo bijzonder, maar deze was dat wel. Ooit schreef ik over Robert, in mijn ogen een zakelijke vriend die ziek werd en nog geen 6 weken later overleed.
Onlangs proostte ik nog op hem.
De mail kwam van zijn dochter, op zoek naar anekdotes en foto's van haar vader. Daar gaan we de komende dagen maar eens even goed voor zitten. Ik heb het nog steeds niet kunnen opbrengen zijn telefoonnummer uit mijn telefoon te verwijderen, ook al kan ik hem niet meer bellen.
Bloggen; opdat je nooit vergeten wordt en altijd te googlen bent als er iemand aan je denkt...

Ploegenpresentatie Wielervereniging

Gisteravond vond in de Halle in Axel de ploegenpresentatie plaats van de Wielervereniging Zeeuws Vlaanderen. Verrassend vonden wij dat op de meelopende powerpoint op het megascherm op het podium diverse bekende foto´s van Merijns weblog prijkten. Onze verbaasde uitroepen daarover deed de voorzitter, die voor ons zat, zich omdraaien en lachend zeggen: ' Ja die heb ik even gejat.'
De Jeugd heeft de toekomst natuurlijk. Misschien dat over een jaartje of 12-13 één van deze jeugdrennertjes wel schittert in de Tour de France en Meisje per camper (vol Vuurtorenreclame) ze wel begeleidt. Dat is vast wel te combineren met wat bezoekjes aan wijnboeren langs het parcours.
U ziet achtereenvolgens de jeugdrenners Merijn Degeling, Martijn de Brouwer, Tweevoudig Nederlands kampioen Giovanni Burton, Dylan Soetens, Kenneth van de Sande, Maurice 't Mannetje en Therry de Smit. Deze jeugdrennertjes worden getraind door Patrick van Passel.

Presentatie Jeugdrenners

Klokkenmaker gevonden!

Een uurtje Bert is een programma op Omroep Zeeland waarin mensen oproepen kunnen doen. Bert is echter op vakantie en wordt vervangen door Eric Rotte.
Eric Rotte, die ooit als TV-kok begon op Omroep Zeeland (Maek 't moa 's lekker noa') en waarvan ik destijds zelfs de kookboekjes verkocht, had vandaag wat tijd ingeruimd voor onze zoektocht naar een ambachtelijke klokkenmaker.
Een man uit Terneuzen gaat onze geërfde klok nu repareren.

Oppimpen

De trappen, trapgaten, hal en overloop waren in 1995 toen we dit pand kochten en de twee verdiepingen verbouwden, een sluitpost. Er kwam goedkope witte verf op de postbankblauwe muren en trappen en een goedkoop vloerbedekkinkje wat maximaal 5 jaar mee zou moeten gaan kwam op de treden. We zijn nu 12 jaar verder en het werd dan ook hoog tijd die boel eens flink op te pimpen. Al weken liggen er nu overal oude kranten, grondverf, terpentine, kwasten, weggehaalde kapstokken en zo.
Van dat tabloidformaat van de PZC heb je daarbij ook weinig gemak, vooral het nietje is wat onhandig. Met Pasen zijn de trappen, hal en overloop wel gepimpt.

Foto!

Voor een artikel in de NRC kwam Evelyne Jacq, op doorreis naar Frankrijk, een portretfoto van mij maken.
Omdat het artikel over de Dutch Bloggies gaat en ik, naast een nominatie in de categorie corporate blogs, ook een nominatie heb in de categorie videoblogs, wou ze me graag mèt camera. Voordeel is dan weer wel dat ik beelden vanaf de andere kant heb nog voor de foto in de krant komt.:-)

Foto!
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Breskens D3 wint uit van Axel D2

In de categorie regionale sportverslaggeving hebben wij vandaag voor u een bloedstollende samenvatting van de wedstrijd Axel D2 - Breskens D3 die hedenochtend in een prachtig voorjaarszonnetje plaatsvond. Deze wedstrijd werd op spectaculaire wijze gewonnen door het fantastische team uit het vissersdorp die de thuisspelende Axelaars totaal geen ruimte en het nakijken gaf.
Dit is Pepijn zijn team, omdat echter vooral de aanvallende beelden gebruikt zijn ontbreekt de verdediging, welke ook spectaculair werk verrichtte vandaag, helaas in de samenvatting.
Waarvan akte.

Breskens D3
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Internationale vrouwendag

'Weet je wel wat voor dag het vandaag is?' zegt manlief vanachter zijn krant.
'Ja dat weet ik, het is vandaag internationale vrouwendag', antwoord ik hem terwijl ik de telefoon opneem die net overgaat.
'Slijterij de Vuurtoren, met Petra.'
'U spreekt met Bacardi Nederland, ik bel u omdat ik u mag uitnodigen voor een beauty-verwen-arrangement voor 2 personen.'
Kijk dat was nu weer eens een leuk begin van die internationale vrouwendag.
Wat een mooie dag weer.

Stemmen!

Door censuur mag ik hier niet de briljante uitslag van de CITO-toets van mijn briljante oudste zoon loggen en mag ik ook niet zijn behaalde typdiploma inscannen. Dit respecteren we dan maar.
Rest mij u te melden dat ik vanmiddag even een frisse neus gehaald heb door naar het stembureau te wandelen en ik vanavond ook van plan ben in het gemeentehuis even live de uitslag van de stembureaus in onze gemeente bij te wonen. Als u nog niet heeft gestemd, het kan nog tot 21.00 uur!

Kinky

En zo toog Meisje vanmiddag met de twee jongens naar Sluis om een paar schoenen te scoren en natuurlijk naar goed zondags Zeeuws-Vlaams gebruik ergens wat te drinken met een wafel erbij, dat kan ook een pannenkoek zijn, maar vanmiddag werd het een wafel.
Uiteraard koopt Meisje alleen degelijke, verantwoorde schoenen, kinky laarsjes koopt een keurig meisje toch niet?
'Mama dat zijn toch helemaal geen schoenen voor jou! Die passen toch niet bij jou?'
Of bij thuiskomst: 'Wat heb je nu weer gekocht?'
'Ik heb alleen die degelijke gekocht hoor! Die andere heb ik niet gekocht, maar kreeg ik!'
Drie keer raden welke schoenen Meisje morgenavond aantrekt in de Big City...

Lady-bloggers vieren de nieuwe Lente

' Ik boek wel een hotel, want moet de volgende ochtend ook ergens daar in de buurt zijn. Volgens mij kom jij wel langs die van der Valk Schiphol, als jij me dan even op zou willen pikken daar, dan  kunnen we samen vooraf nog ergens wat eten.'
' Je hoeft geen hotel te boeken hoor, je mag wel bij mij slapen, bij deze nodig ik je uit.'
Ik heb Anna-Maria aan de telefoon en ondertussen probeert Esther me op mijn mobiel te bellen om ook af te spreken.
Gedrieën gaan we maandag in op de uitnodiging van Henk-Jan, samen met nog een heleboel andere bloggers. Het belooft een ladiesnight te worden met een bescheiden nazit in het kabouterhuis.
En zeg nou eerlijk; zo' n kabouterhuis met een Frans Bauer aan de andere kant van de muur is toch veel leuker, spannender en interessanter dan een standaard van der Valkkamer?

Over Mandarijntjes en Lieverdjes

Je ouders krijgen wel eens vrienden op bezoek waar ze zich dan culinair voor uit gaan sloven. Inmiddels heb je als kinderen wel de leeftijd bereikt dat je op zo'n avond je liever elders in het pand ophoudt en zorgt dat je al gegeten hebt nog voor iedereen gearriveerd is.
Je hebt gezorgd voor een paar flessen cola en wat te happen zodat je weg komt met even goeienavond te komen zeggen tijdens die avond. Je ouders vinden dat ook al lang best.
De dag na zo'n bacchanaal vraag je je moeder waar nou die plakjes mandarijn die in de keuken lagen voor waren.

Merijn de Cameraman

Naar aanleiding van het inbrekersfilmpje wat Merijn, één van de Jongetjes van de Slijterij, een paar weken geleden samen met zijn vriendje maakte, mocht hij een hele dag mee met Omroep Zeeland Nieuws Televisie. Van redactievergadering tot en met de montage was hij als juniorreporter aanwezig.
Meisje zwaaide hem om 8 uur 's ochtends uit, 's avonds om kwart over zes was hij terug thuis met een glunderend gezicht, een vol bandje beelden en spannende verhalen.
In het Omroep Zeeland Nieuws stond zelfs zijn naam in beeld bij het item over de kerk in Brouwershaven waar hij even van camera wisselde met zijn nieuwe vriend Bas. Hij had dan ook echt een shot gefilmd wat ook uitgezonden is!
Leuk leuk leuk dat hij dezelfde interesses als zijn moeder lijkt te hebben. Na sloper, beroepswielrenner en politieman wordt hij nu later cameraman.

Merijn als cameraman van Omroep Zeeland

En de rondleiding die hij zelf filmde!

Rondleiding Omroep Zeeland
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Een 4 en een 0, 40

Het is zover. Vanaf vandaag neemt de aftakeling waarschijnlijk met een factor x toe en wordt het steeds ongeloofwaardiger mezelf nog Meisje te noemen.
Om nu echter die paar duizend logjes hier om te gaan zetten naar www.mevrouwvandeslijterij.nl is wat erg veel werk, en na je 40e moet je het natuurlijk wel steeds rustiger aan gaan doen.

Make my Day!

Vrolijker kun je me niet maken schat!
Jajaja, het zijn er echt 40!
Het lijkt er nu al op dat ik me heel het weekend jarig ga voelen en stiekem is dat wel heel erg leuk.

1967 en witte sokjes

Die hele kleintjes met die witte sokjes, Meisje heeft uiteraard een jurkje aan, worden zondag aanstaande allebei 40. Om 12 uur zaterdagavond ontkurk ik een Colheita Port uit 1967. De kaasjes voor erbij zijn al aangeschaft.
1967 was namelijk nog niet zo'n slecht wijnjaar.

Gezocht: Ambachtelijke Klokkenmaker

Al zolang ik manlief ken, en dat is nu bijna 21 jaar, wordt er heel regelmatig gepraat en worden er grapjes gemaakt over 'De Klok'.
'De Klok' hing aan de muur bij zijn ouders en er was geen discussie mogelijk, die klok zou later voor hem zijn.
'De Klok' was al een erfstuk en werd elke zondag zorgvuldig door zijn vader opgewonden toen deze nog leefde. Het ging ook wel eens mis. Als je hem immers te strak opwond deed hij het niet meer en moest er een klokkenmaker langskomen.
'De Klok' werd enkele maanden geleden te strak opgewonden door de hulp van zijn moeder.
Veel te vroeg naar ons zin hangt 'De Klok' nu hier. We hebben er de hele woonkamer voor omgezet om hem een plaatsje aan de mooiste muur te kunnen geven. Voor het eerst ben ik onlangs ook gaan googlen op wat voor klok dit nu eigenlijk is. Volgens mij is het een Weense Regulateur uit de 2e helft van de 19e eeuw, model Biedemeier.

Marokkaanse Prins

Je kan je dag slechter beginnen dan met een rondleiding samen met groep 5 door het Ledeltheater en een echte Marokkaanse Prins.

Pa op de bolbaan

Mijn vader was bijna altijd te vinden op de bolbaan.
Krulbollen is een Vlaamse sport die in Nederland alleen in Zeeuws-Vlaanderen beoefend wordt. Zoals het een oude Vlaamse volkssport betaamt is het een echte cafésport.
Vroeger lag er achter vrijwel elk café in de streek wel een bolbaan. Zo ook in IJzendijke waar ik opgroeide, wat in haar glorietijd op elke 30 inwoners een café telde.
De bol van mijn vader lag altijd op de verwarming, dan 'bolde hij beter'.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn vader overleed, maar..de beheerder van de site IJzendijke-online had nog wel een filmpje van mijn vader terwijl die zijn favoriete hobby beoefent. Dat filmpje heeft ooit op de site gestaan en heeft ze mij nu gemaild, jammer dat het filmpje zo kort is.
Pa kennende heeft hij inmiddels daar boven wel een bolbaan aangelegd.

Krulbollen
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Reclamemisser

Dit kaartje zat gisteren, 10 dagen te vroeg, bij de post. Welke idioot stuurt mij 10 dagen te vroeg een verjaardagskaart? Het cijfer 40 schreeuwt me toe vanaf die kaart en ik vind het afschuwelijk.
Als ik de kaart omdraai om te kijken wie die stuurde staat er: 'U bent nog niet jarig als uw klanten niet kunnen pinnen!'
Het kaartje blijkt van een bedrijf te komen die pinapparaten verhuurt. Als ze nu denken hier punten mee te scoren hebben ze het mooi mis. Ten eerste vind ik het niks om 40 te worden, en ten tweede zit ik niet te wachten op bedrijven waar ik niet eens klant ben en die dat nog gaan zitten uitzoeken uit.

Eierstruif

Schat, haal jij even die doos eieren beneden voor me uit de koelkast?

Nordic Walking langs de Staats Spaanse Linies

Ik had eigenlijk gisteravond spijt dat ik me had laten ompraten door die oudere zus.
De signalen waren duidelijk. Waar zij me aan de Nordic Walking wou krijgen kwam een nog oudere zus aanzetten met een waardebon voor de sportschool. Het is wat met die oudere zussen..
Door mijn beperking als nekherniapatiënt, waarvan ik ook niet meer geloof dat het ooit nog helemaal goed komt, ik ben immers na twee operaties wel uitgedokterd, beweeg ik de laatste pakweg twee jaar natuurlijk veel en veel te weinig.
Voor die tijd had ik voldoende beweging door mijn gesleep met dozen, het leeghalen van pallets, het door mijn winkel rennen en het van boven naar beneden rennen en weer terug. Dat doen en kunnen we dus allemaal niet meer.

Cito-toets

'Mama, we hadden ontspanningsles op school van een speciale ontspanningsjuf vandaag.'
Ik kan me niet herinneren dat wij dat vroeger kregen in de week voorafgaande aan de Cito-toets. Die vindt namelijk de komende week plaats.
Afgelopen week bezocht ik een informatiebijeenkomst op school over de schoolkeuze en de scholengemeenschap waar Pepijn heengaat na de zomervakantie. Die presentatie werd gegeven door de directeur van de brugklassen, ze hebben daar anno 2007 maar liefst 5 directeuren. Maar de school is dan ook veel groter geworden. Deze directeur kwam in 1979 als gymlerares op die school, hetzelfde jaar dat ik daar als brugpieper begon.
Basisberoepsgerichte leerweg, kaderberoepsgerichte leerweg, Lwoo (LeerWegOndersteunendOnderwijs), vakkencarrousel, activerende didactiek, remedial teaching, faalangstreductietraining, Iwootesting, LGF-leerlingen...
Mijn oren toeterden. Lijkt het nu maar zo of was het vroeger een stuk simpeler (en had men op zo'n school dus misschien ook maar één directeur nodig).

Pepijn en Merijn vliegen

Toegegeven, ze kwamen een stuk makkelijker de lucht in als hun moeder en flabberwangen lijken een erfelijke kwestie. Ik zag ook mijn zoons vliegen gisteren..

Pepijn en Merijn Vliegen!
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Foto: Superfotos

Flabber

Flabber
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

De rest van de filmpjes van vandaag vind je op Nachtdienstlive, waar ook nog foto' s zullen volgen. En waarom deden we dit vandaag?  Er is overigens nog 105 euro over die de komende week wordt overgemaakt naar het KWF.

Jaar van het Varken

Ik ben het jaar niet zo heel erg goed begonnen. En dat is niet het eerste jaar, maar eigenlijk al de derde op rij. Beginnen met een griepje, een sterfgeval er overheen, nog wat dingetjes en een bloggersblockje wat daarop volgde.
Okee, ik heb deze maand dan wel weer 25 euro gewonnen in de staatsloterij en zakelijk gezien gaat het ook wel acceptabel. Maar toch wil ik dit jaar nog wel eens een keer opnieuw beginnen en dat kan!
18 februari is namelijk niet alleen mijn 4oe verjaardag (en die van mijn tweelingbroer) maar ook het begin van het Chinese jaar van het varken. 17 februari gaan wij nog maar eens oudjaarsavond vieren, met oliebollen, een chinese rijsttafel, bubbeltjes en sterretjes om 12 uur. We beginnen gewoon nog eens opnieuw!

Waarde

Gistermorgen hebben we geprobeerd de kinderen in de auto het verschil tussen waarde en emotionele waarde uit te leggen.
Met een auto vol emotionele waarde keerden we aan het eind van de dag weer huiswaarts.
Maar toch voelt het waardeloos, het geeft je een beetje het gevoel een dief te zijn ook al gingen we met zijn allen door die kasten heen, zijn wij wel de erfgenamen en wilden we best wel wat dingen hebben.
Als het goed is moet je dit gelukkig maar twee keer in je leven doen.
En in die geboorteplaats van manlief op 2 uur rijden hebben we straks ook helemaal niets meer te zoeken.

Feestje

Nee er was niemand jarig, maar ze hadden wel allebei nog hun feestje tegoed. Het werd de film Kruistocht in Spijkerbroek in de nieuwe bioscoop in Terneuzen met 10 jongens  tussen de 9 en 12 en een extra chauffeur.
Bij thuiskomst had onze eigen Chef Frietpan de junkfoodtafel in gereedheid gebracht. Dat hoort er nu eenmaal bij.
Een Bressiaans feestje met Bressiaanse jongens vraagt natuurlijk wel om een Bressiaans muziekje dat ik er onder monteerde: De Droge Bek Remix van Crash Boogie.

Feestje Pepijn en Merijn
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Merijn en zijn politieboek

Je bent 9 en als je niet bij de supermarkt om de hoek bij de kassa mensen voetbalplaatjes probeert af te troggelen handhaaf je samen met je vriendje Pepijn de orde in de straten.
Daarvoor heb je een heleboel attributen die je bewaart in een attaché-koffertje.
Het vriendje Pepijn is trouwens niet onze Pepijn maar de Pepijn van een eindje verderop. Die kreeg die naam omdat de toen zwangere ouders mij ooit naar mijn twee jaar oude Pepijn hoorden roepen die wegliep en ik met mijn toen eveneens zwangere buik niet kon bijhouden.
De imponerende pleister verbergt overigens een vers litteken. Als je wat onrustig slaapt kun je wel eens je hoofd stoten en dat pas  's ochtends ontdekken door het bloed op je kussen.

Merijn en zijn politieboek
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Het Top2000 Verhalenarchief

Ik ben ervan overtuigd dat de kracht van online juist offline ligt. Sinds de komst van internet in mijn leven heb ik enorm leuke en interessante mensen leren kennen, waarvan een aantal inmiddels in de categorie echte vrienden en/of mijn klantenbestand terecht zijn gekomen.
Er bewegen zich op het internet natuurlijk ook minder oprechte mensen en ook enorme zeikerds, maar die vallen uiteindelijk wel door de mand en zijn waarschijnlijk ook in het echte leven niet oprecht of ook daar onuitstaanbaar.
Met mensen die ik via dit medium leerde kennen deelde ik euforische, maar ook verdrietige en wanhopige momenten, heb ik enorm veel en ook hard gelachen en soms, heel soms, ook gehuild.
Ik ben dan ook geen anonieme internetter, maar soms moet je uit zelfbescherming een uitzondering maken.
Zo schreef ik in december anoniem een verhaal voor het top 2000 verhalenarchief.

Het laatste Kerstdiner

‘ Nou ik heb niet zoveel gedaan hoor, alleen de aardappelen, de peertjes en natuurlijk de soep’.
’ Applaus voor oma en de aardappels, de peertjes en de soep!’ Allemaal beginnen we te klappen en te joelen tijdens het kerstdiner op 1^e kerstdag. De dag dat we bijna allemaal thuis waren en waar ze ook zichtbaar van genoot.
’En applaus voor oma’s zelfgedraaide balletjes!’
Weer gejoel en geklap. Die soep met ballen was als vanouds, de eerste borden hebben maar een paar ballen, als je het geluk hebt aan het eind van de tafel te zitten heb je een bord vol ballen.
De zelfgedraaide balletjes worden overgeheveld van het ene naar het andere bord. Er zijn er immers altijd wel die denken te weinig balletjes te hebben.

De toren van verdriet

Het is alsof je een blokkentoren bouwt. Onderop ligt een groot blokje met een groot verdriet.  De bouw van je toren gaat de rest van je leven door en tijdens de bouw komen er allemaal wat kleinere blokjes bovenop je grote blok, blokjes met kleine verdrietjes.
Stiekem legt ook af en toe iemand anders zijn blokjes verdriet op jouw toren.
En dan komt er plotseling een groot verdriet.
Dat grote blok verdriet slaat alle kleine blokjes van tussen je gebouwde toren en klapt bovenop je onderste blok verdriet, waardoor je weer helemaal bij de basis en je oude grote verdriet bent.
Mijn toren stortte vannacht in, we gaan weer bouwen.

Rust zacht

Moe was ze, heel erg moe. Heel plotseling sliep ze gisteravond in.
Rust zacht Oma Degeling.

En een goed begin...

Glasbak

Omdat Meisje nu eenmaal een proeflokaal heeft was gistermiddag de nieuwjaarsfamiliemeeting van Meisjes familie bij haar.
Dat die bijeenkomst hier is heeft diverse voordelen; wij bepalen wat er te eten en te drinken is, er zijn geen discussies over wie de BoB moet zijn, we hoeven immers alleen maar de trap op en de kinderen zeuren niet dat ze naar huis willen, die zijn immers thuis en kunnen zich gewoon boven in het privé-gedeelte terugtrekken als ze dat willen om met hun lego te spelen of TV te kijken.
25 familieleden (ja mijn vader heeft zijn best gedaan), bubbeltjes, een beertender gevuld met witbier, scampies van de grill door Meisje vakkundig gegrild achter het barretje, een chef frietpan die de orientaalse vishapjes verzorgt, kaasjes, stokbrood en kinderen die na elke tante die binnenkomt hun geld tellen, dat deed ik 30 jaar geleden immers ook, sommige familietradities worden nooit verbroken.
Inmiddels zijn de alcohol- en knoflookdampen opgetrokken.
Nog even wachten tot de schemer invalt met naar de glasbak lopen.......

Gelukkig Nieuwjaar!

Je zal maar één van de Jongens van de Slijterij zijn. Eerst moet je gourmetten op het nieuwe gourmetstel wat je moeder met kerst van je tante Ada kreeg. Ook nog met allerlei stukjes wild; fazant, hazerug (stukjes Flappie), hertenbiefstuk, hertenfilet, wilde eendenfilet, parelhoen en kalkoenfilet.
En daarna...nog voor het dessert, mag je dan eindelijk na jaren zeuren voor het eerst van je leven vuurwerk afsteken omdat je eindelijk je ouders eens zo ver kreeg dat ze wat kochten.
Je hebt dan helaas wel weer een moeder die daar gelijk weer zonodig een filmpje van moet maken. Gelukkig Nieuwjaar!

Gelukkig Nieuwjaar
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Onze kerst in beeld

Cadeautjes over de post, bidstoelenmysteries, heel het gezin met schorten aan in de keuken voor de culinair verantwoorde chocolade-sinaasappelmousse-caloriebommen met zelfgebakken kletskoppen....

Elf Yourself!

Nee ik heb geen kaartjes verstuurd dit jaar.
Om een filmpje te maken had ik ook geen tijd, maar ik heb wel een min of meer gepersonaliseerde kerstgroet voor jullie!

Let op het charming dansje!

Hele fijne feestdagen allemaal en het verhaal over de bidstoelen houden jullie tegoed!

Getagd of is het getagged?

Taggertje, als in tikkertje,  lijkt het nieuwe spelletje in de Blogosfeer en waar ik tegenwoordig meestal pas bij die kettingbriefachtige dingen  zal ik ditmaal eens over mijn hart strijken. Ik ben namelijk getagged door Petra Moes. De bedoeling is dat ik 5 dingen met de wereld ga delen die nog niet (zo) bekend zijn. Nou hou je dan maar vast, de biecht van Meisje;

• Ik heb een akelige gewoonte en die heb ik al jaren, eigenlijk al sinds ik in 1986 mijn rijbewijs haalde op Sint Eustatius omdat het me lukte niet van die éne weg af te rijden die over dat eiland voert, ik na tien maal proberen die auto van die politie-agent wel achteruit in dat parkeervak kreeg en ik snapte dat bij het theorie-examen een paperclip een fiets was op dat bord met speelgoedautootjes.
  Die akelige gewoonte is dat, als ik alleen op pad ga, ik altijd op het laatste moment opsta, ook op het laatste moment vertrek en ik dan denk mijn make-up wel makkelijk even onderweg te kunnen regelen. Daartoe zet ik mijn make-up tasje strategisch op de passagierszit, draai de binnenspiegel een beetje, wacht tot de rechte stukken en tussendoor komt er dan een lijntje in mijn ogen, een beetje mascara op mijn wimpers en wat lipstick op mijn lippen. Waarschijnlijk is dit gevaarlijker dan bellen achter het stuur en ik deed het al lang voor het bestaan van de mobiele telefoons, maar in de wet staat volgens mij nergens dat het niet mag.

12 jaar moeder!

Ladiesnight

Als je geen zin hebt aan een ander te vragen een foto te maken heb je lange armen nodig.
Waar ik gisteren met deze dames was?
Ik ben bezig met een filmpje, wordt vervolgd.
Update:

Kale Mannen
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

En we hebben een Sneeuwpop!

Sneeuwpop
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Hoera!

Op 12 december 1936 kwam er in een dijkhuisje aan 'Dillage' een meisje ter wereld die nu 70 jaar later de moeder is van 5 kinderen, waarvan de jongste dit nu zit te tikken, en de grootmoeder van 9 kleinkinderen.
De oudste kleinkinderen hebben ook al aanhang en dat betekent dat we afgelopen zondag met 24 aan tafel zaten.
Ik heb een prachtig filmpje maar aangezien ik onterfd word als ik het online plaats laat ik het bij deze posting. Ma, gefeliciteerd!

Het ouderlijk huis, bezoek aan vroeger

Mijn ouders vertrokken er zo' n drie jaar geleden en het stond ook best lang te koop. Uiteindelijk kocht de zoon van mijn oudste zus het huis in het smalle straatje van het pittoreske dorp waar ik opgroeide. Het huis waar mijn vader zo' n beetje heel zijn leven aan verbouwd had. Helaas overleed hij voordat die met zijn vriendin weer klaar was met zijn immense verbouwing om het huis te brengen naar de normen van deze tijd.

We beloofden al minstens een half jaar, of misschien wel al een jaar, langs te gaan, maar zoals dat vaak gaat kwam het er niet van. Tot vanmiddag...Het huis heeft nog dezelfde voorgevel maar dat is het dan ook wel, mijn vroegere slaapkamer die ik eerst een hele tijd deelde met een oudere zus maar omdat ik de jongste was ook wel een aantal jaren alleen mocht hebben, is bij een andere kamer getrokken. De muur waartegen toen mijn  ' openklapkastje' stond wat ik kreeg toen tante Emma overleed, 'Tant Eema' in dialect, een tante van mijn vader, was er nog.
Tante Emma is in mijn herinnering altijd oud geweest. Ze woonde in het bejaardentehuis, had hele kromme beentjes, liep met twee stokken, was heel klein en las beeldromannetjes. Als mijn moeder wafels of oliebollen gebakken had brachten Peter (mijn tweelingbroer) en ik haar er altijd een paar. Dan ging altijd dat kastje open. In dat kastje stonden de babbelaars, toen ze ze zelf niet meer kon maken bakte iemand anders ze voor haar, en de zelfgebakken suikerwafeltjes. Die laatste waren flinterdun. Allebei Zeeuwse lekkernijen waarvan ik de geur uit duizenden herken.
Toen ze stierf, (was het eind zeventiger jaren of begin tachtiger?) kreeg ik dat kastje wat nog jaren naar babbelaars en suikerwafeltjes bleef ruiken. De klep van de kast fungeerde bij mij als schrijfblad, bij tante Emma werd op dat blad de jenever en vieux op zondagmorgen na de kerk ingeschonken.

Het zal je moeder maar wezen

'Waar is de krant? Wat heb je nu weer gezegd?'
Ik geef hem de krant en beloof hem even later plechtig het nooit meer over hem te hebben om een verhaal te illustreren. Het kan natuurlijk niet dat een kind problemen krijgt om iets wat zijn moeder zegt.
Bij herlezen zie ik dat de zin waarin ik hem noem wel iets meer genuanceerd had kunnen worden waardoor hij het vanochtend een stuk makkelijker had kunnen hebben op school.
Wat moet een kind van bijvoorbeeld een Rita Verdonk eigenlijk doorstaan op een schoolplein?

Condooms en zo

Keihard lachend komen de jongens binnengestormd. Pepijn (11) loopt giebelend te zwaaien met een condoom. 'Mama, kijk eens!!! Hij wappert met dat rubberen dingetje voor mijn neus. 'Die kregen we op school en mochten we over een banaan heentrekken, E. had een spreekbeurt over seksuele voorlichting' giebelt hij verder terwijl Merijn (9) dat ding probeert af te pakken. Ik kijk het tafereel aan en weet niet goed of ik, zoals mijn eigen moeder zou hebben gedaan, dat ding moet afpakken of ze maar even moet laten doen. Ik besluit het laatste; 'Kom op Petra, het is 2006', hou ik mezelf voor.

Meisjes van 40

Ik vind het echt afschuwelijk, die cijfercombinatie van een 4 en een 0.
Nog 3 maanden en 11 dagen en dan is voor mijn gevoel mijn jeugd definitief ten einde. Het maakt me af en toe melancholiek, wat verdrietig soms ook. (soms maar hoor, onder invloed van hormonen of zo)
Er zijn kansen die ik heb laten liggen, dingen die ik nooit opnieuw kan doen, waar ik op de momenten dat ik ze wel deed van vergat te genieten, goals die ik niet gehaald heb en ook niet meer zal halen voor mijn 40e. Er zijn mensen in mijn leven gekomen en ook weer verdwenen en ook velen daarvan die de 40 niet gehaald hebben.
Er is het akelige besef dat steeds minder mensen me Meisje zullen noemen.

Zondagmiddag

Terwijl Pepijn eindelijk aan zijn spreekbeurt over de Deltawerken voor dinsdag werkt op de ene PC, en deze keer weiger ik pertinent de hele spreekbeurt voor hem te maken, en ik op de  laptop aan de proeftafel wat dingen voor hem op zoek, bijvoorbeeld waar de naam Neeltje Jans vandaan komt, zit Merijn tegenover me spelend met zijn gameboy keihard zelfbedachte liedjes te zingen in een poging ons te frustreren wat ook bijzonder goed lijkt te lukken. Elke opmerking om hem te doen stoppen veroorzaakt bij hem weer een lachstuip.
`Ga eens een boek lezen jongen, toen ik zo oud was als jou las ik drie boeken in de week, maar ja toen hadden we alleen TV op woensdagmiddag, geen PC en geen gameboy.´
Hij begint nog harder te lachen, lezen doe je namelijk alleen op school volgens hem.

Ernst Jansz

Ik weet nog steeds zeker dat tijdens dat optreden ergens in de jaren '80 hij echt naar MIJ keek en niet naar die duizenden andere meisjes.
Vanavond reed ik de volle maan tegemoet en ik bedacht me dat volle-maan-nachten altijd bijzonder zijn voor mij.
Ik had afgesproken met een vriendin omdat we kaarten hadden gekregen van weer een andere vriendin die verhinderd was (wat zal die een spijt hebben).

Cultuurschokken in het bos

Het kan verkeren, word je de ene dag nog opgehaald door een chauffeur vanuit je luxe hotelsuite aan de Ramblas in Barcelona, de volgende middag loop je gewoon met rubberlaarzen aan door een zompig nat koud bos van Erasmus bij Nieuwvliet waar je met groep 5 opdrachten moet vervullen, waardoor je je ineens realiseert dat je algemene kennis toch minder is dan je denkt. Je kan aan de bladeren niet de bomen herkennen en je zou best graag willen uitleggen aan je groepje waarom wilgen vaak geknot worden maar daarvoor moet je eerst uitleg aan de leerkracht vragen.
Het zet je wel weer met beide gerubberlaarsde voeten op de grond. Ik kan in ieder geval niet zeggen dat mijn leven ééntonig is.

Barcelona

10 jaar geleden bezocht ik Codorniu en vertoefde enkele dagen in Barcelona. Deze week bewoonde ik twee dagen een luxe suite aan de Ramblas (jaja, ik heb de badjas laten liggen daar)en bezocht ik hun grootste concurrent Freixenet.
Er is wel enorm veel veranderd in deze wereldstad in 10 jaar. Zo mag je haast nergens meer roken, heb je honderden meters lang speciale parkeervakken voor scooters, en vind je echt nergens hondenpoep in die stad die door anderhalf miljoen mensen bewoond wordt.
Wat niet veranderd is zijn de Flamencoshows, Parc Güel, de Sacrada Familie, waar uiteraard aan doorgebouwd is maar die nog altijd niet af is, de tapas, de gemoedelijkheid en de gastvrijheid van de Barcelonezen.
Gisteren was een feestdag in Barcelona na een woelige nacht waarin uitbundig Halloween gevierd werd.
Dit bord moeten we hier misschien ook maar invoeren.

Tandpasta

`Ik stopte net nog even bij een tankstation omdat me onderweg inviel dat ik tandpasta vergeten was.´
`Alweer? Vorig jaar was je dat ook al vergeten.´
`Ja, weet je nog, toen hebben we eerst een uur alle winkels op Schiphol afgestroopt waar je de duurste parfums kan kopen maar echt nergens tandpasta wat toch wel handig is voor reizigers.´
`En in Frankfurt nog een keer.´
`Maar daar hebben we uiteindelijk nog wel een tube kunnen scoren die diep vanonder een toonbank kwam, bij dat benzinestation stonden de tubes tandpasta gewoon naast de porno DVD´s, welke gedachtengang daar dan weer achter zit begrijp ik niet helemaal!´

Meisjesuitje

Tot over een dag of wat, mits ik niet in een vat wijn verdrink.

Merijns allereerste interview

Hij was wel erg zenuwachtig, vervolgens moest hij weken wachten op de fotograaf en vroeg elke dag: 'wanneer komt hij nou???'
De laatste weken vroeg hij elke dag of het boekje van de Rabobank er al was. Gisteren was het dan eindelijk zover.

'Mama heb je hem nu nog niet ingescand?'

(even op het plaatje klikken voor een groter exemplaar, of rechts klikken en openen in een nieuw venster).

Moment van de week

Ik had het natuurlijk al op drinkblog gezet, maar omdat niet iedereen die hier leest daar ook leest en dit toch wel het mooiste moment van de week voor Meisje was, verdient dit filmpje met een ode aan de vrouw (en Meisje) nog wel wat extra aandacht. Zo moet iemand zich voelen die een Oscar krijgt zonder genomineerd te zijn.

Wijnen met een lange neus
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Gewoon dat boek bestellen bij Bol!

Kinderbijslag

Meisje doet het tweemaal per jaar. Parkeren, voor twee uur parkeergeld betalen en met de jongens een aantal winkels in waar we de hele garderobes kopen en de kinderbijslag stukslaan. Jassen, broeken, shirts, sokken, onderbroeken, hemden, pyama´s.
Ze mogen vooraf thuis allebei een briefje maken, daar stond bij Merijn deze keer onder andere een ´kipersbroek en kipershandschoenen´op, de briefjes worden wel gecontroleerd en waar nodig aangevuld.
Binnen anderhalf uur zijn we meestal wel terug bij de auto, want kunnen we simpelweg meer niet dragen. De mensen achter me in de rij bij de Hema en de C & A staan te zuchten en te kreunen met hun ene shirtje of rokje als ze ons zien zeulen met die enorme stapel die we op die balie leggen.
De jongens liggen constant in een deuk, ze mogen zelf kiezen en ik laat hun hun  gang gaan zolang ze zich aan de hoeveelheden van hun eigen briefjes houden. Meisje heeft zelfs zelf nog tijd ook een stapel te kopen terwijl zij hun eigen spullen uitzoeken.

Daar zijn we weer tot maart of april vanaf..

De wilde bende

Afgelopen zondag bezochten we de bioscoop. Sindsdien is hier de spreuk van de week: 'Alles is cool, als je maar wild bent.' De film 'de wilde bende' is een must voor gezinnen met jongens tussen de 8 en 12. Tijdens de film fluisterde ik enkele keren opzij: 'En dat ga jij niet nadoen!' Maar de meeste streken heeft vooral de jongste al lang eens uitgehaald, erg herkenbaar allemaal, we zoeken nu een speciale koplamp voorMerijns crossfiets...

Vrienden van toen

Ik zat in Havo 3, hij in VWO5, ik wist dat Jos me kon zien door het raam van de kantine. Ik liep op mijn witte pumps met te hoge hakken en mijn DollyDot-rok over het plein het trapje op naar de ingang. Ik keek niet opzij naar dat raam, maar wist dat hij keek. Prompt struikelde ik en lag languit heel oncharmant op die stenen trap, hem en zijn vrienden een lachstuip bezorgend.
Een jaar later gooit hij me tijdens een kermis samen met zijn vriend in de bloembak voor een restaurant terwijl de eigenaar achter het raam staat. Die eigenaar was sinds een week ook mijn werkgever in het weekend. Wederom schaamte bij mij en een lachstuip bij hem en zijn vriend Connie.
Weer een jaar later, hij en zijn vriend studeren in Amsterdam. Ik ga er een dag heen en we bezoeken onderandere de opnamen van RUR.

Tijdloos

´De tijd staat hier al drie jaar stil´, zegt de speaker. Daarmee doelt hij op de kerkklok van de katholieke kerk die al drie jaar half drie aanwijst omdat er blijkbaar geen geld is die klok te repareren.
´Nou, de tijd staat hier al veel langer stil´, denk ik bij mezelf. In 1986 verliet ik dit dorp en kwam er sindsdien voornamelijk alleen nog voor familiebezoek. Toen ik enkele jaren geleden een proeverij moest verzorgen voor een bier- en wijnmakersgilde die domicilie hadden in één van de etablissementen viel het me op dat er in bijna 20 jaar helemaal niets veranderd was.
Niet aan de interieuren van de café ´s en verdomd, precies dezelfde mensen als 20 jaar eerder zaten ook nog aan de toog.
Zou Prins Maurits tijdens  de 80-jarige oorlog in 1604 ook al dezelfde mensen daar ontmoet hebben?
In het pand tegenover de jurywagen en tegenover het pand waar ik ooit een café uitbaatte, vond gistermiddag een vrijgezellenfeest plaats waarvoor ex-dorpelingen van rond de 40 die nu in de randstad wonen over waren gekomen. Het waren dezelfde jongens die 20 jaar geleden de sfeer aangaven en flessen bubbels ontkurkten op straat. Nothing changes, we worden alleen wat ouder.
Foto´s van gisteren staan al online, het hele filmpje vind je bij Merijn.

Merijn op Kop
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Spannend

'Merijn, (hij kreeg voor zijn verjaardag van zijn moeder zijn eigen domeinnaam) weet je zeker dat je wel wil voetballen vandaag, je hebt vanmiddag wel een wedstrijd.' 'Mama, ik ben keeper, daar word je toch niet moe van?'
De zenuwen gieren niet alleen bij hem door zijn keeltje maar ook bij zijn moeder. Vanmiddag rijdt Merijn immers een wedstrijdje in IJzendijke. Het is hetzelfde parcours waar hij de dinsdag van pinksteren tijdens de dikkebandenrace in de eerste ronde materiaalpech kreeg, zijn ketting liep er af, en hij uren niet te troosten was. Het was wel de aanleiding tot toch maar aanmelden bij die wielervereniging. Vanmiddag in de speciale categorie jeugdrennertjes tijdens die dikkebandenrace moet het gaan gebeuren. Iedereen die hem met pinksteren uitlachte moet even teruggepakt.
De foto- en videocamera liggen aan het infuus.

Over kamers en zo

Met de sleutel in haar hand loopt Meisje om kwart over twee in de ochtend de gang in van de 1^e verdieping van het hotel. Eerder op de avond heeft ze haar tassen al neergezet in kamer 114, dat  was een kamer aan de linkerkant van de gang, dat weet ze toch bijna zeker ondanks die paar uur die ze net in de bar doorbracht.
Ze staat voor haar kamerdeur, denkt ze, maar daar prijkt het bordje met kamernummer 117 naast de deur. Als ze  om zich heen kijkt ziet ze tegenover 117 het Kamernummer 114.

Hm, dan zal ze wel mis zijn en is die kamer toch rechts. Misschien kwam ze wel van de andere kant.
Ze gaat met haar sleutel naar de juiste kamerdeur, maar die sleutel werkt niet. Keer op keer schuift ze die sleutelkaart weer opnieuw in die gleuf, maar de deur blijft potdicht. Op haar sleutelkaart staat toch echt 114, net als naast die deur, dus dit MOET haar kamer zijn.

Meisje is zwak

Meisje moest nog even een nieuwe outfit voor komend weekend dus ging netjes te voet even wat lokale winkels binnen. Ze schoot ook nog even bij de fotograaf binnen omdat ze nog wat bandjes voor haar videocamera nodig had. Maar behalve met die bandjes kwam ze met nog wat thuis. En dat terwijl ze alleen de pinpas van manlief bij zich had, er is even iets uit te leggen vanavond...

Zonder commentaar

Tour de Taart

Merijn is jarig en die wou natuurlijk wel een echte koerstaart! Dit is dan ook de Tour de Taart.

Meisjes maandag

Meisje ging vandaag zelfs met een olifant op de foto. Een drankenbeurs bezoeken vindt Meisje altijd nog vele malen interessanter dan bijvoorbeeld een optiekbeurs zoals die daarnaast aan de gang was. Dat ziet ze al helemaal niet zitten.
Meisje heeft alleen geen puf meer om nu nog die olifantenfoto in  te scannen (update: done!) of de filmpjes te monteren. Meisje heeft onderandere leuke nieuwe drankjes on tape en een vluchtige ontmoeting met de familie Boomsma. Daarnaast heeft ze een jonge Adonis en werknemer van de Kuyper gestrikt om als Hot Shot met hun nieuwe drankje Hot Shot te paraderen...morgen meer...

Meisje in je TomTom

Sinds vorige week heb ik er ook één.
Een vriendin van me leek het leuk om mijn stem in haar TomTom te hebben, dus sprak ik gisteren 59 termen in in dialect en maakte zij er een bestandje van die weer in de TomTom te downloaden is.
In ruil daarvoor kreeg ik haar Drentse stem terug.
Nu maar hopen dat ze mijn aanwijzingen verstaat;
'Je bî ter noe wû'.
Geïnteresseerden in mijn Zeeuwse stem voor de TomTom kunnen me mailen.;-)

Ik heb de bestanden niet meer inmiddels

Vergeten

Als je allebei een bepaalde dag vergeet is dat toch niet zo heel erg?
De datum dat dat 12,5 jaar geleden is bestaat niet eens en de datum, dit jaar 20 jaar geleden, dat we elkaar ontmoetten herinneren we ons beiden al jaren niet meer, dat vieren we gewoon een heel jaar.

Krant en zo

'Petra, ik sta in de krant!' roept manlief quasi-opgetogen terwijl ik nog op bed lig. 'Ik heb mijn doel bereikt!', voegt hij er lachend aan toe. Het artikel over de aangereden fietser heeft de kop: 'Hoofdwond na botsing Nieuwvliet'.
Dat de fietser per ambulance is afgevoerd klopt niet, dat was gewoon mijn auto, en ook die wond viel enorm mee. Dankzij zijn 'atletische lichaam' (wat ik inmiddels 200 keer heb moeten aanhoren) en dus een blijkbaar prachtige koprol over het asfalt heeft hij gewoon heel veel geluk gehad. Hij loopt nu wel rond met zijn zonnebril omdat die gewone bril wel stuk is, dus moet wel ook die zon nog even doorbreken.
Ondertussen verscheen er over Meisje nog een artikeltje op Zestz, maar dat is natuurlijk een stuk minder bijzonder.

Demootje

Meisje is natuurlijk wel een beetje gestoord, dat is niet echt nieuws en ook weinig schokkends. Nu springt ze natuurlijk al sinds ze kan lopen regelmatig podia op om een microfoon te kapen, maar dat is al een stuk minder geworden eigenlijk de laatste jaren.
Dat skypeheadsetje intrigeerde haar dan wel weer...want in een microfoon moet je toch zingen?

accidentje

'Kun je me even komen halen, ik ben aangereden.'
Het klonk niet zo heel dramatisch eigenlijk. Toen ik arriveerde zat manlief op een krukje met een BHV-er met een oranje EHBO-koffertje naast hem. Die BHV-er hoorde bij de camping waar hij bij de hoofdingang geschept was door een Duitse Audi.
De Duitse dader zag veel witter dan manlief en had voor de EHBO-er arriveerde niet van hem af kunnen blijven, maar een dader die steeds over je rug wrijft is ook weer wel wat erg veel van het goede.

Old and Wise

Niemand heeft het eeuwige leven, zelfs ik niet vrees ik.
Eigenlijk wil ik ooit voor mijn eigen afscheid zelf wat inzingen, al was het maar om al die mensen die dat eigenlijk afschuwelijk vinden maar wel op mijn uitvaart aanwezig zullen zijn, nog één maal te shockeren. Weglopen zullen ze immers niet durven.
Maar er is een redelijke kans dat ik dat niet op tijd red, of erger nog, dat de CD op dat moment zoek is.
In dat geval is dit een nummer wat gedraaid moet worden. Old and Wise hoop ik trouwens echt nooit te worden , want ik leer nog elke dag bij.

Zal ik???

De laatste jaren heb ik het er regelmatig met al dan niet virtuele vrienden over. Ook al kende ik in de jaren 80 'Nederwiet' van Doe Maar uit mijn hoofd, ik heb nog nooit geblowd.
Ik dacht namelijk mijn kicks wel uit andere dingen te krijgen en het was er met mijn katholieke opvoeding ook wel heel erg ingestampt dat je dat gewoon niet deed.
Op mijn 16e kwam er op de Dam in Amsterdam tijdens een schooltripje een Hare Krishna in oranje gewaad en met een kaal hoofd naar me toe met een joint, ik liep hard weg geloof ik. Alle andere keren dat mij een 'blow' werd aangeboden sloeg ik deze ook af; 'Ik neem wel een stuyvesantje'.
Maar heb ik daardoor wat gemist? Mis ik daardoor een jeugdsentiment?
Over een half jaar word ik 40, is de jeugd gevoelsmatig eigenlijk wel voorgoed voorbij en begint het echte leven (zegt iedereen).
Nu heb ik toevallig een vriendin die dezelfde ervaring mist en eigenlijk zijn we beiden wel heel erg nieuwsgierig.
Maar als we het dan al zouden durven moet dat dan eventueel vastgelegd worden op video of juist niet?
Sommige ervaringsdeskundigen zeggen trouwens dat je er tegenwoordig ziek van word en raden het ons af, en ik hoef ook helemaal geen Armand te worden of zo, maar nieuwsgierig ben ik wel...ik heb nog een half jaar...

Mannen!

'Ik neem even 50 euro mee, want er moet getankt worden', zegt manlief als ik afkom op het gerinkel van de kassa die opengaat na sluitingstijd terwijl ik denk dat de winkel leeg en op slot is.
Hij moet met Merijn naar de training een kilometertje of 30 verderop. Ongeveer halverwege passeert hij een tankstation.
Het is natuurlijk niet echt slim om als je 50 euro in je zak hebt pas te stoppen met tanken als de meter inmiddels op 52 euro 30 staat.

Aan Tafel!

Soms kom je bij iemand en voel je je gelijk zo thuis dat je je moet inhouden zelf niet die lucifers uit de keukenla te pakken omdat je aansteker nog in de auto ligt. Het sfeertje bij haar is er gewoon één waar ik me niet 'op visite' maar 'deel van' voel.
Waar ik normaal gesproken veroordeeld ben tot een klef broodje bij de benzinepomp als ik op weg naar de hoofdstad ben, schoof ik gisteravond aan bij haar gezin. Bedankt nog!
Anna-Maria en ik zijn trouwens twee vrouwen met een missie. Welke missie dat is laten we jullie nieuwsgierige lezertjes vast binnenkort wel weten.

Aan tafel bij Anna-Maria
Video sent by Meisje_van_de_Slijterij

Meisjes dates

Ik heb er vandaag maar even twee gecombineerd. Filmpjes en verslagjes volgen, maar hier al een voorproefje.

Soms zit het mee..

...en soms zit het tegen. Ik lijk vandaag mijn dag niet te hebben.
Nee ik ga niet klagen dat mijn laptop definitief ten grave gedragen wordt, ik van mijn stoel viel bij het zien van de factuur van de accountant, ik het helemaal niet naar mijn zin heb vandaag en even mijn positieve kijk kwijt lijk te zijn. Ik ben dan ook driftig op zoek naar dat positivisme welke me even in de steek lijkt te laten vandaag. Weet er iemand misschien een leuke mop?

Kromme Watergang

De recensie van dit culinaire avontuur vind je inmiddels op Proost.Blogo. Hier het filmpje waarin ik 5 uur aan tafel terugbracht naar minder dan 5 minuten (knap hè?).

Kromme Watergang
Video sent by Meisje_van_de_Slijterij

Bijzondere dag

We hebben vandaag een jarige en dus gebak. De oudste zoon is net uit logeren naar de boot van zijn tante en kapitein Rob.
De jongste geeft vanmiddag zijn allereerste interview voor het ledenblad van de Rabobank (nee ze komen nu eens niet voor mama) en daarna gaat hij logeren bij een vriendje. Dat betekent voor het eerst in heel veel jaren vandaag een kinderloze avond...dat belooft nog wat. Meisje gaat even ergens een tafeltje reserveren.
Eerst maar een beetje werken.

Spannend

'Mama er gebeurt altijd wel wat spannends als je mij meeneemt hè?'
'Is dat zo schat?'
'Ja, de vorige keer werden we al aangehouden door de politie en nu moet ik weer duwen omdat we zonder benzine staan, er is altijd wel wat.'
'Ach, het is maar een klein stukje naar Bram Pompe en het is wel positief dat die 5 kilo mosselen onder het zadel passen. Als we zo weer benzine hebben rij ik wel een extra rondje met je.'
'Cool, zo'n mama.'

Smaakverkiezing

Ik ben een Buzzer. En dat betekent dat ik één van de 1000 peilstations voor de nationale smaakverkiezing mag beheren.
Vanochtend werd er een doos bezorgd met 14 zakken drop, 7 met een mix van mint en salmiak drop en 7 met een mix van zoete drop. De kinderen zijn gelijk een stuk populairder en dat peilstation is niet alleen leuk voor mijn gezin, maar ook voor mijn klanten en voor mijn portemonnee, er staan immers altijd wel snoepjes op de toonbank ;-).
De leukste foto's krijgen trouwens NOG meer drop opgestuurd, dus heb ik maar even een foto-album aangemaakt, welke ik ga proberen elke paar dagen wat meer te vullen tijdens deze buzzcampagne. MEER DROP ga ik nodig hebben voor al die klanten...en mezelf uiteraard. Kom je ook even je opinie vormen over de dropjes?

Komkommerinitiatieven

Als de politiek niet met reces was kregen de dames en heren journalisten die kranten en programma's ook wel vol zonder op zoek te moeten gaan naar vreemde en min of meer nieuwe initiatieven van overenthousiaste idioten.  De tip van de week is dan ook; 'doe je iets nieuws doe dat dan in de komkommertijd'.
Mijn laptop lijkt plotseling overleden, hij is op dit moment in ieder geval klinisch dood verklaard en is inmiddels met spoed binnengebracht op de intensive care van mijn computerboer. Dat betekent wel dat ik extra kwetsbaar ben morgenavond met alleen de desktop, die ik dan ook zachtjes influister dat ik van hem hou, want als die me ook nog in de steek laat ga ik wel gigantisch voor schut.
Morgenavond heb ik namelijk niet alleen mijn eerste wijnspreekuur via skype, welke ik gisteren uitgebreid technisch getest heb, maar heb ik ook een radioreporter naast me zitten die hier een reportage van gaat maken, en dat maakt het wel net wat meer beladen eigenlijk.
Ik kan met haar dan weer wel een glaasje wijn drinken wat ik met mijn virtuele gesprekspartners niet kan, die kunnen alleen naar ons geslurp luisteren...

Nachtradio

Als je me al wat langer volgt weet je waarschijnlijk ook dat ik wel wat ernstige verslavingen heb. Eén daarvan is nachtradio. De liefde voor dit fenomeen stamt al uit een ver verleden, is een periode ook wel wat weggeweest, maar sinds een aantal jaren in een nog verslavendere vorm terug.
In de nacht is er tijd op de radio om mensen uitgebreid aan het woord te laten, er zijn geen storende commercials  op radio 1 en dat levert niet zelden fantasische radio op. Sinds een jaar of drie luister ik die programma's terwijl ik met medeluisteraars chat. Die medeluisteraars zijn voor een groot deel vrienden van me geworden, velen heb ik dan ook al persoonlijk ontmoet.

Vroeg geleerd

Het is vakantie, warm en dan steekt het allemaal niet zo nauw met de bedtijd van de jongens. Gisteravond om een uurtje of kwart voor elf; de jongens liggen TV te kijken op de bank terwijl ik aan het telefoneren ben. Als ik het gesprek beëindigd heb en manlief de woonkamer binnenkomt valt me op dat ze weg zijn en het wel heel erg stil is.
'Zijn ze nu zonder wat te zeggen naar bed gegaan?'
'Net waren ze hier nog en ik hoor helemaal niks boven.'
We horen wat gestommel boven onze hoofden en manlief roept onder aan de trap: 'Hé jongens, wel slapen hè!'
'We kijken TV op mijn kamer, er is nog een leuke serie bezig,' roept de oudste (11) terug.
'Welke dan? roepen wij beiden in koor.'
Er komen twee giechelende kinderstemmen synchroon terug: 'Beter in Bed!'
Het is altijd verdacht als het stil is...

Supermeisje

Je maakt wel indruk op de hangjongeren op de hoek bij de snackbar die ineens met wijdopen mond je nagapen en van schrik hun bakjes friet laten vallen. Is dat een scooter met drie wielen? Die hebben zij niet. Het is dat rare mens van de slijterij die daarop rondscheurt.
Ik ben er nog maar een keer of 4 langsgereden, ik moest immers toch een paar testrondjes doen met één voor één mijn zoons achterop.
Rijden met twee achterwielen is trouwens wel even wennen. Het maakt het voertuig wat minder wendbaar, dus de bochten vergen wel wat oefening en alleen rechtdoor rijden is niet echt een optie.

Eigenlijk is dit gewoon wel een heel gaaf ding. Nu nog even kijken hoe ik hem verzekerd krijg.
De politie belde me nog terug gisteren en eigenlijk weten die ook niet hoe het nu precies zit met de rechten en plichten van een bestuurder van zo'n ding.
Er is een reële kans dat ik dit voertuig op een karretje moet laden en persoonlijk moet laten zien en keuren bij het RDW, maar dat zien we dan wel weer. Ik probeer gewoon een verzekering te regelen vandaag.
Bij het tankstation keken ze ook al vreemd, ik trouwens niet minder. Ik moest namelijk 3 euro 48 afrekenen, en dan had ik nog gemorst omdat het me zo ongeloofwaardig leek dat die tank vol zat. Van pure schaamte heb ik nog maar twee rolletjes snoep gekocht.
Is het een scooter? Is het een Trike? Nee, het is Supermeisje!!!

Update: Het is een Inca Buddy, volgens de leverancier een gehandicaptenvoertuig dus en ook als zodanig te verzekeren.

Renner

'Mama, iedereen kijkt wel vreemd naar me, maar ze gaan wel voor me uit de kant.'
Elke avond trapt onze vedette in spé een kilometer of 25, vreemd aangekeken vaak door turistische Leute met van een heleboel versnellingen voorziene supersonische fietsen die, na door onze kabouter te zijn ingehaald, verwoede pogingen met rood aangelopen hoofden doen om dat pruts op die racefiets zonder versnellingen op zijn minst bij te houden.
Merijn geeft dan echter nog een klein tandje bij en gaat op zijn pedalen staan, want je laten inhalen door een Duitser die je net zelf inhaalde kan ècht niet.
Glunderend en bezweet arriveert hij dan weer thuis met in zijn kielzog manlief die inmiddels ook al een aardige conditie opbouwt. Enfin, aanschouw hem even in volle glorie (en ga even in de berm staan als je hem aan ziet komen).
Mama zoekt ondertussen even naar een 2e hands scootertje....

Sieben Mal in der Woche

Het was halverwege de jaren 70. Bovenop de schuur had ons ouderlijk huis een grote zolder, een voormalig duivenhok.
In het midden zat een schuifdeur waardoor die zolder was verdeeld in een speel- en een leerkamer. In de leerkamer maakten mijn oudere zussen hun spiekbriefjes. Wij, Meisje en Jongetje, Meisjes tweelingbroer, werden meestal verbannen naar de speelkamer.
Op die zolder werden ook de 'fuiven' gegeven. De drie zussen waren toen tussen de 13 en 16, Meisje en Jongetje waren 8.
De zolder was geschilderd in paars, bruin en oranje en er hingen uiteraard visnetten en zelfgemaakte macramé plantenhangers aan het plafond.
Ook de vloerbedekking was oranje, van die vilttegels waren dat. Op die zolder werd de muziek verzorgd door een kofferpickupje bekleed met groen/ecru skai en ook de 78 toeren platenverzameling van mijn vader stond daar. Onze favoriet (van Jongetje en Meisje dus) was een Duits dansnummer uit de vijftiger jaren dat op zo'n harde bakkelieten schijf stond en die draaiden we dan ook helemaal grijs. Tot we hem tijdens een ordinaire kinderruzie braken....

Slapen

'Meiske, ge moe wat meer geduld ebben,' zei mijn neurochirurg onlangs toen ik hem vertelde dat het allemaal fysiek nog niks is met me, dat ik niet langer dan een half uur pijnloos achter mijn toonbank kan, nog steeds twee slapende vingers heb waardoor dingen spontaan uit mijn handen vallen, en als ik toch wat (teveel) doe de pijn weer terugkeert in die nek.
Inmiddels lijk ik me neer te leggen bij de beperkingen die ik schijnbaar heb. Met een beperking kan ik wel leven. Ik kan namelijk een heleboel dingen WEL.
Met een zeurderige pijn leven is iets ingewikkelder. De laatste weken kom ik door dat laatste weer niet, of slecht, in slaap, ga dan maar weer mijn bed uit en probeer het een paar uur later nog maar eens. Of ligt dat gewoon aan de volle maan?
Als ik dan eindelijk toch die slaap vat word ik getrakteerd op de akeligste dromen, zo heb ik van de week mijn kinderen al eens laten verdrinken zonder dat ik actie kon ondernemen.

Ausweis Bitte!

'Ausweis bitte!' Het was een Duitse soldaat die dat 1n 1944 op typisch snakkende toon riep op zoek naar Canadese parachutisten. Op die zoektocht had hij net de deur ingetrapt van het dijkhuisje van mijn opa, waar een oom van me achter de deur zat, waardoor zijn knie flink geblesseerd raakte. Het moet nogal een bedreigende ervaring zijn geweest, anders had mijn moeder dat verhaal nooit zo vaak verteld, zij was toen 7 jaar oud.
Met de verplichting om legitimatie te vragen aan klanten waarbij ik twijfels heb of ze wel 18 zijn en de vele Duitsers die nu deze streek bevolken stelt dat mij voor een probleem. Ik krijg dat in mijn ogen kwetsende bevel namelijk niet over mijn lippen en zeg dan maar: 'Ich brauch ein beweis dass sie 18 sind', wat ook nog niet eens correct Duits is volgens mij.

Hallo Pa

Hoe is het boven Pa