Meisje van de Slijterij

Nordic Walking langs de Staats Spaanse Linies

Ik had eigenlijk gisteravond spijt dat ik me had laten ompraten door die oudere zus.
De signalen waren duidelijk. Waar zij me aan de Nordic Walking wou krijgen kwam een nog oudere zus aanzetten met een waardebon voor de sportschool. Het is wat met die oudere zussen..
Door mijn beperking als nekherniapatiënt, waarvan ik ook niet meer geloof dat het ooit nog helemaal goed komt, ik ben immers na twee operaties wel uitgedokterd, beweeg ik de laatste pakweg twee jaar natuurlijk veel en veel te weinig.
Voor die tijd had ik voldoende beweging door mijn gesleep met dozen, het leeghalen van pallets, het door mijn winkel rennen en het van boven naar beneden rennen en weer terug. Dat doen en kunnen we dus allemaal niet meer.

Slapen

'Meiske, ge moe wat meer geduld ebben,' zei mijn neurochirurg onlangs toen ik hem vertelde dat het allemaal fysiek nog niks is met me, dat ik niet langer dan een half uur pijnloos achter mijn toonbank kan, nog steeds twee slapende vingers heb waardoor dingen spontaan uit mijn handen vallen, en als ik toch wat (teveel) doe de pijn weer terugkeert in die nek.
Inmiddels lijk ik me neer te leggen bij de beperkingen die ik schijnbaar heb. Met een beperking kan ik wel leven. Ik kan namelijk een heleboel dingen WEL.
Met een zeurderige pijn leven is iets ingewikkelder. De laatste weken kom ik door dat laatste weer niet, of slecht, in slaap, ga dan maar weer mijn bed uit en probeer het een paar uur later nog maar eens. Of ligt dat gewoon aan de volle maan?
Als ik dan eindelijk toch die slaap vat word ik getrakteerd op de akeligste dromen, zo heb ik van de week mijn kinderen al eens laten verdrinken zonder dat ik actie kon ondernemen.

Osteopaat

Hoe kom je nu aan een goede osteopaat? Het internet en de gouden gids geven weinig referenties. In januari kwam manlief terug van de groenteboer die hier op maandag voor de deur staat met een bruine papieren zak waar normaal de tomaten in gaan, met daarop met zwart stift een telefoonnummer. Dat zou de beste osteopaat zijn, want een vriend van hem, en die zijn vrouw had al een jaar niet geslapen en was na één bezoekje van al haar klachten af. Hij belde die vriend gelijk even van achter zijn kraam en krabbelde het nummer dus op die papieren zak.
Ik kon echter pas vandaag komen. Een wachttijd schonk mij wel vertrouwen. 'Dan zal hij wel echt goed zijn,' dacht ik. En inmiddels was ik ook weer een operatie verder.
'Boven in je nek zit er iets niet goed. En een borstrib zit ook niet goed,' zegt hij na even voelen. 'De borstribben lijken onbelangrijk, maar zijn wel de kapstok van je lijf. Het is net alsof je een ijzerdraadje tussen je twee handen hebt en gaat wrikken, waar gaat dat draadje dan stuk?' 'In het midden natuurlijk', antwoord ik.
Hij laat me een wervelkolom zien op zijn pc-scherm en precies in het midden tussen de twee probleempunten zit de nekwervel c6-c7, het niveau waar ik geopereerd ben aan een nekhernia. 'De hernia is weg, maar de oorzaak dus niet, nu kun je een neurochirurg niet kwalijk nemen niet verder te kijken, op een MRI zie je alleen stilstaande beelden, niet de bewegingen.'
Knikje hier, knakje daar, Ik voel en hoor knakjes, maar het doet geen pijn. Zelfs mijn elleboog en pols blijken 'verkeerd' te staan. 'De operatie aan die Nervus Ulnaris was ook te vermijden geweest, ook dat probleem zit hoger.' Ik ben verbaasd dat deze man zo snel een diagnose heeft na mijn verhaal en dat even 'knikken en knakken' nu ineens alles op zou lossen. Doordat het zo lang 'verkeerd' gestaan heeft zal het een paar weken nodig hebben om zich 'weer te zetten'. Ik ben benieuwd.
En dat verhaal dat ik jarenlang veel te veel van mezelf gevergd zou hebben ken ik nu inmiddels ook wel.
Ik moet meer 'Nee' leren zeggen en zo, daar word ik trouwens al steeds beter in.

Draaideurpatient

Naast draaideurcriminelen bestaan er natuurlijk ook draaideurpatiënten. Ik heb vorige week weer enkele dagen op de 13e verdieping van het AZ in Brugge mogen doorbrengen. Toch wel fijn die vertrouwde gezichten van die verpleging (Dit was cynisch bedoeld).
Op de kamer met vier bedden waren er drie bezet door dames die nog niet zo lang geleden daar ook al waren, en allemaal waren ze onder behandeling van dezelfde snijgrage neurochirurg. Het vierde bed werd bezet door een dame uit de buurt van Rotterdam die in ons eigen land al meer dan een jaar op de wachtlijst stond voor dezelfde operatie die ik in september jongstleden onderging. Nu ze eindelijk besloten had het over de grens te zoeken kon ze binnen 10 dagen geopereerd worden. Ik begrijp nog steeds niet dat men dat in Nederland niet beter geregeld krijgt.
Haar man verbleef bij de nonnetjes in het klooster recht tegenover het ziekenhuis voor 15 euro per nacht, goed geregeld hebben ze dat daar. De mijne belde gewoon en reed even heen en weer.
Maar goed, die ziekenhuizen lijken tegenwoordig wel te worden gesponsord door Black and Decker. 32 van die metalen krammen houden de huid van de operatiewond in mijn linkerarm bij elkaar. Morgen mogen die ellendige irriterende krengen er eindelijk uit (joepie). Die doorgesneden en weer aan elkaar genaaide spier begint ook weer wat te werken, ik kan zelfs al weer mijn broek optrekken (wel eens met één hand gedaan?), maar moet nog wel mijn vlees laten snijden, en deze keer dan het vlees wat op mijn bord ligt. Elke dag kan die arm iets meer zonder dat het pijn doet en het wonderlijke is dat ook mijn nek door de omlegging van die zenuwbaan beter aanvoelt. Die vingers voelen al 'iets anders' aan, maar nog niet zoals het hoort, ik denk dat die zenuw wel wat tijd nodig heeft om zich te herstellen na zolang beklemd te hebben gezeten. Ik tik zelfs af en toe al voorzichtig met mijn tweede hand erbij. Knap hè? Autorijden is er nog niet bij, dus de laatste week van de campagne wordt Meisje keurig opgehaald en weer thuisgebracht door partijgenoten. Jaja, die partij is wellicht veel socialer dan velen van jullie denken.
Zou het dan toch uiteindelijk ook nog fysiek goedkomen met Meisje?

Time-out

Meisje neemt een verplichte Time-out.

Streven is voor 7 maart in ieder geval weer te kunnen tikken, maar voor die tijd zal ik met één hand wel iets proberen plaatsen (ken uzelf).
En ter info: Verjaardagskaarten gericht aan het Meisje van de Slijterij worden keurig door de postbode bezorgd. Bedankt nog!

Nervus Ulnaris

Het klinkt als een uitheems beest. Ik wist tot vanmiddag niet dat ik er één had, maar u heeft er ook één, iedereen heeft er zelfs twee.
Ik mocht vandaag weer naar Brugge voor een EMG en een bezoek aan mijn neurochirurg. De Nervus Ulnaris is een armzenuw die naar nu blijkt verantwoordelijk is voor het gevoelsverlies in mijn linkerhand en de constante tintelingen in mijn pink en ringvinger. Dat duurde wel even eer dat probleem gevonden werd, immers dezelfde symptomen heb je van een nekhernia, die ik ook had en dankzij welke ik nu met een stuk staal in mijn nek loop. Enfin Meisje mag dus weer onder het mes.
Zondag de 19e, een dag na mijn verjaardag word ik weer opgenomen in Brugge. De 20e gaat mijn neurochirurg, die ik inmiddels veel te goed ken, de spieren ter hoogte van mijn elleboog doorsnijden en de zenuw die de problemen veroorzaakt verleggen vanaf de oppervlakte naar achter die spieren. Ik hoop alleen dat die kracht ooit nog terugkomt, ik heb hier immers al een jaar last van.
Na een paar weken wondpijn en een paar maanden revalideren zou ik dan misschien weer eens iets kunnen doen zonder pijn en zonder dat alles uit mijn handen valt.
Met al die littekens wordt het wel een stuk makkelijker natuurlijk om mij te identificeren als ik ooit eens als lijk gevonden word.

Sneeuw 3

De wekker ging veel te vroeg naar mijn zin...ik ben immers geen ochtendmens en kwart voor zeven is gewoon nog midden in de nacht...Toch moest ik mijn bed uit omdat ik deze ochtend naar Brugge mocht glibberen voor (wederom) een MRI. Manlief (had ik wel eens gezegd dat het best een schat is) trotseerde de gure kou om de auto voor me te ontdoen van sneeuw en ijs terwijl ik gewoon rustig onder de douche stond wakker te worden. Om half acht glibberde ik het plein af, maar zogauw ik op de grote weg kwam lag de weg er wel aardig bij, ook al reed het verkeer maar 60.
'Oe was't op de baan'? vraagt de receptioniste op radiologie me die ik mijn ponsplaatje geef. 'Ah u was ier al eerder, k moek ik u niets meer uitleggen.' zegt de radioloog. Slechte zaak bedenk ik me als ze me hier al beginnen te kennen.
Uit de koptelefoon komen geluiden van het nummer 'sexual healing' terwijl die supermagneet zijn werk doet. Net na negenen word ik weer uit de koker geschoven en besluit even een kopje koffie te gaan drinken, ik ben immers nog ruim vroeg voor mijn afspraak bij de neurochirurg. In de cafetaria, waar 20 soorten bier je vriendelijk toelachen door de glazen deurtjes van de koelingen achter het buffet, staat een dame met een piercing door haar lip, vette haren en een smoezelig schort. Gelukkig pakt ze mijn pistoletje kaas met een speciale tang. 'Mosterd erbij?''Ja doet u maar.' En een tasje café, 2,95 alstublieft.' Als ik een plaatsje zoek - zal ik roken gaan zitten of niet, nee, eerst maar rookvrij om mijn broodje te nuttigen, daarna naar dat rookhol voor een dosis nicotine -, bedenk ik me dat, hoewel het aanbod er wel is, er gelukkig nog niemand aan het bier zit op dit tijdstip. Ah, foute gedachte...daar komt een lopend patient met een infuus aan een rijdend ding met een plateautje met een broodje en een lekkere stevige trappist. Wederom verbaas ik me over die geweldige Vlaamse cultuur waarin mensen gewoon lekker zelf mogen regelen wat ze doen.

En mijn afspraak bij de neurochirurg? Waar ik al bang voor was..nieuwe EMG nu in februari om nog eens te controleren waar die kracht- en gevoelsuitval in mijn linkerhand vandaan komt. 'Kijk, hier zit nog een uitstulping' laat de neurochirurg me op het beeldscherm zien. 'Maar de plaats van de operatie is goed.' De MRI toont nog een nekhernia op niveau 4-5, wat ik al wist, waar de nekpijn vandaan komt, maar aangezien ik na de operatie van de hernia op niveau 6-7 wel mijn zenuwpijn kwijt ben, niet de nekpijn dus, werd me geadviseerd nu maar eens naar een osteopaat te gaan, dat zou moeten kunnen 4 maanden na de operatie.
Wordt vervolgd in februari dus. En voor de onheilspellende weerberichten uitkomen ben ik gelukkig weer veilig thuis.

Doorsukkelen

Na vorige week weer als een pizza in een MRI-scan geschoven te zijn mocht ik vanochtend weer eens de grens over karren voor de uitslag. De laatste dagen was er weer van alles door mijn hoofd gegaan: Misschien moet ik maar leren leven met deze klachten, accepteren dat ik niet langer dan een kwartier meer pijnloos achter mijn toonbank kan staan, niet meer moet tillen en dat die twee vingers blijven slapen. Ik was er ook wel al bijna van overtuigd dat ik dat ook kan. Ik heb me immers het laatste half jaar al op dingen geconcentreerd die ik WEL kan. Je wordt een stuk vrolijker van je bezig te houden met dingen die je wel kan dan dat je je blijft concentreren op je beperkingen. En zolang mijn stembanden het doen lukt het wel met Meisje.
Stiekem hoopte ik dat er inderdaad heel duidelijk een overontwikkelde spier te zien zou zijn die door een operatie verkleind kon worden en zodoende niet meer een zenuw afklemde in mijn hals. Maar er was nog een scenario wat ik over het hoofd had gezien. Er was namelijk niets te zien op deze MRI, in ieder geval niet wat de neurochirurg hoopte te zien, en er wordt verder gezocht nu. Dus eind van deze maand schuif ik nog eens die scan in, ditmaal weer maar eens een MRI van de nekwervels NA de operatie, dat is het enige wat nog niet in mijn dossier zit na röntgenfoto's van voor en na de operatie, MRI's van voor de operatie van de nekwervels, een MRI van de spieren en de gegevens van een EMG. We gaan het maar over ons heen laten komen. Ik ga gewoon dit weekend vier dagen naar Perpignan!

Bottleneck (zucht)

Meisje hoopte eigenlijk niets meer in deze categorie te moeten schrijven. Ze hield zichzelf voor dat de klachten die ze nog had post-operatief waren en nog wat tijd nodig hadden. Dat was ook het prettigst om te geloven. Af en toe hield ze zichzelf voor dat ze beter was, net zoals afgelopen maandag. Dat betekent weer wel dat ze nu weer keurig met haar nekkraag rondloopt en wat slecht slaapt door pijn weer, maar dat is haar eigen schuld, had ze kunnen weten (maar het was het plezier wel waard!).
Gisteren kreeg meisje dus een EMG, op een martelbank electroshocks in de arm en naalden in die spieren daar die ook electroshocks geven. Dit was een bijzonder onaangenaam en pijnlijk onderzoek, wat ook langer duurde dan gepland omdat de conclusies wat vreemd waren. Meisje is namelijk geopereerd op niveau C6-C7, en de conclusie was dat de klachten van C8 komen. Met deze conclusies van de neuroloog (twee neurologen eigenlijk, omdat de één de ander erbij riep omdat het wat ingewikkeld leek) kon ik gelijk naar de Neurochirurg die me vertelde dat die operatie waarschijnlijk niet nodig geweest was, want mijn klachten hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt worden door een opgezwollen overontwikkelde spier vanaf C8 die een zenuw beklemt. Dit komt vooral veel voor bij mensen die aan bodybuilding hebben gedaan. Dat heeft Meisje niet, maar Meisje heeft wel eerst 10 jaar met zware dienbladen en borden op die linkerhand gelopen en daarna 12 jaar nietsontziend met dozen en kratten gesleept. Goh en trots dat ze was dat ze meer tilde en sneller werkte dan de stoerste chauffeurs.
Deze diagnose moet gestaafd worden door een nieuwe MRI, en als dat klopt komt er een nieuwe operatie (zucht).

Bionic Meisje

NUCHTER HOUDEN staat er in helderrode hoofdletters op het bordje wat aan het voeteneinde van het bed geklemd zit. Ironisch is dat wel voor het bed van een slijterijmeisje. Het wordt een lange dag, haar operatie staat pas gepland om 16.00 uur. Ze doodt de dag met eerst een uitgebreide douche, dat kan straks een tijdje niet meer met die wond en hechtingen, tv-kijken, doelloos zappen, beetje bellen en stiekem sms'en (je mag immers eigenlijk je mobiel niet aanhebben daar). Om kwart voor vier wordt het bordje verwisseld voor een mandje waar haar dossier, foto's en scans ingaan en wordt ze, inmiddels gekleed in een sexy operatiehemd, opgehaald. In de lift zegt de vriendelijke Vlaming in witte kleding: 'Ik ben de brancardier'. De brancardier doet niets anders dan bedden van A naar B brengen, alsmede rolstoelen. Interessante job wel. Nu doen ze in Vlaamse ziekenhuizen toch wel dingen 'anders', zo wordt er gevraagd of je bier bij je eten wilt, dat doet het voedsel immers eenvoudiger naar binnenglijden. In het restaurant zitten op een zondagmiddag hele families met grote Trappisten voor hun neus en is het rokersgedeelte het eerst vol. Op de één of andere manier lukt het die Vlamingen die medische omgeving meer gemoedelijk te maken, terwijl ik van de ziekenhuizen hier me vooral de medicinale geuren herinner.
Lees verder