Meisje van de Slijterij

Nordic Walking langs de Staats Spaanse Linies

Ik had eigenlijk gisteravond spijt dat ik me had laten ompraten door die oudere zus.
De signalen waren duidelijk. Waar zij me aan de Nordic Walking wou krijgen kwam een nog oudere zus aanzetten met een waardebon voor de sportschool. Het is wat met die oudere zussen..
Door mijn beperking als nekherniapatiënt, waarvan ik ook niet meer geloof dat het ooit nog helemaal goed komt, ik ben immers na twee operaties wel uitgedokterd, beweeg ik de laatste pakweg twee jaar natuurlijk veel en veel te weinig.
Voor die tijd had ik voldoende beweging door mijn gesleep met dozen, het leeghalen van pallets, het door mijn winkel rennen en het van boven naar beneden rennen en weer terug. Dat doen en kunnen we dus allemaal niet meer.

Slapen

'Meiske, ge moe wat meer geduld ebben,' zei mijn neurochirurg onlangs toen ik hem vertelde dat het allemaal fysiek nog niks is met me, dat ik niet langer dan een half uur pijnloos achter mijn toonbank kan, nog steeds twee slapende vingers heb waardoor dingen spontaan uit mijn handen vallen, en als ik toch wat (teveel) doe de pijn weer terugkeert in die nek.
Inmiddels lijk ik me neer te leggen bij de beperkingen die ik schijnbaar heb. Met een beperking kan ik wel leven. Ik kan namelijk een heleboel dingen WEL.
Met een zeurderige pijn leven is iets ingewikkelder. De laatste weken kom ik door dat laatste weer niet, of slecht, in slaap, ga dan maar weer mijn bed uit en probeer het een paar uur later nog maar eens. Of ligt dat gewoon aan de volle maan?
Als ik dan eindelijk toch die slaap vat word ik getrakteerd op de akeligste dromen, zo heb ik van de week mijn kinderen al eens laten verdrinken zonder dat ik actie kon ondernemen.

Osteopaat

Hoe kom je nu aan een goede osteopaat? Het internet en de gouden gids geven weinig referenties. In januari kwam manlief terug van de groenteboer die hier op maandag voor de deur staat met een bruine papieren zak waar normaal de tomaten in gaan, met daarop met zwart stift een telefoonnummer. Dat zou de beste osteopaat zijn, want een vriend van hem, en die zijn vrouw had al een jaar niet geslapen en was na één bezoekje van al haar klachten af. Hij belde die vriend gelijk even van achter zijn kraam en krabbelde het nummer dus op die papieren zak.
Ik kon echter pas vandaag komen. Een wachttijd schonk mij wel vertrouwen. 'Dan zal hij wel echt goed zijn,' dacht ik. En inmiddels was ik ook weer een operatie verder.
'Boven in je nek zit er iets niet goed. En een borstrib zit ook niet goed,' zegt hij na even voelen. 'De borstribben lijken onbelangrijk, maar zijn wel de kapstok van je lijf. Het is net alsof je een ijzerdraadje tussen je twee handen hebt en gaat wrikken, waar gaat dat draadje dan stuk?' 'In het midden natuurlijk', antwoord ik.
Hij laat me een wervelkolom zien op zijn pc-scherm en precies in het midden tussen de twee probleempunten zit de nekwervel c6-c7, het niveau waar ik geopereerd ben aan een nekhernia. 'De hernia is weg, maar de oorzaak dus niet, nu kun je een neurochirurg niet kwalijk nemen niet verder te kijken, op een MRI zie je alleen stilstaande beelden, niet de bewegingen.'
Knikje hier, knakje daar, Ik voel en hoor knakjes, maar het doet geen pijn. Zelfs mijn elleboog en pols blijken 'verkeerd' te staan. 'De operatie aan die Nervus Ulnaris was ook te vermijden geweest, ook dat probleem zit hoger.' Ik ben verbaasd dat deze man zo snel een diagnose heeft na mijn verhaal en dat even 'knikken en knakken' nu ineens alles op zou lossen. Doordat het zo lang 'verkeerd' gestaan heeft zal het een paar weken nodig hebben om zich 'weer te zetten'. Ik ben benieuwd.
En dat verhaal dat ik jarenlang veel te veel van mezelf gevergd zou hebben ken ik nu inmiddels ook wel.
Ik moet meer 'Nee' leren zeggen en zo, daar word ik trouwens al steeds beter in.

Draaideurpatient

Naast draaideurcriminelen bestaan er natuurlijk ook draaideurpatiënten. Ik heb vorige week weer enkele dagen op de 13e verdieping van het AZ in Brugge mogen doorbrengen. Toch wel fijn die vertrouwde gezichten van die verpleging (Dit was cynisch bedoeld).
Op de kamer met vier bedden waren er drie bezet door dames die nog niet zo lang geleden daar ook al waren, en allemaal waren ze onder behandeling van dezelfde snijgrage neurochirurg. Het vierde bed werd bezet door een dame uit de buurt van Rotterdam die in ons eigen land al meer dan een jaar op de wachtlijst stond voor dezelfde operatie die ik in september jongstleden onderging. Nu ze eindelijk besloten had het over de grens te zoeken kon ze binnen 10 dagen geopereerd worden. Ik begrijp nog steeds niet dat men dat in Nederland niet beter geregeld krijgt.
Haar man verbleef bij de nonnetjes in het klooster recht tegenover het ziekenhuis voor 15 euro per nacht, goed geregeld hebben ze dat daar. De mijne belde gewoon en reed even heen en weer.
Maar goed, die ziekenhuizen lijken tegenwoordig wel te worden gesponsord door Black and Decker. 32 van die metalen krammen houden de huid van de operatiewond in mijn linkerarm bij elkaar. Morgen mogen die ellendige irriterende krengen er eindelijk uit (joepie). Die doorgesneden en weer aan elkaar genaaide spier begint ook weer wat te werken, ik kan zelfs al weer mijn broek optrekken (wel eens met één hand gedaan?), maar moet nog wel mijn vlees laten snijden, en deze keer dan het vlees wat op mijn bord ligt. Elke dag kan die arm iets meer zonder dat het pijn doet en het wonderlijke is dat ook mijn nek door de omlegging van die zenuwbaan beter aanvoelt. Die vingers voelen al 'iets anders' aan, maar nog niet zoals het hoort, ik denk dat die zenuw wel wat tijd nodig heeft om zich te herstellen na zolang beklemd te hebben gezeten. Ik tik zelfs af en toe al voorzichtig met mijn tweede hand erbij. Knap hè? Autorijden is er nog niet bij, dus de laatste week van de campagne wordt Meisje keurig opgehaald en weer thuisgebracht door partijgenoten. Jaja, die partij is wellicht veel socialer dan velen van jullie denken.
Zou het dan toch uiteindelijk ook nog fysiek goedkomen met Meisje?

Time-out

Meisje neemt een verplichte Time-out.

Streven is voor 7 maart in ieder geval weer te kunnen tikken, maar voor die tijd zal ik met één hand wel iets proberen plaatsen (ken uzelf).
En ter info: Verjaardagskaarten gericht aan het Meisje van de Slijterij worden keurig door de postbode bezorgd. Bedankt nog!

Nervus Ulnaris

Het klinkt als een uitheems beest. Ik wist tot vanmiddag niet dat ik er één had, maar u heeft er ook één, iedereen heeft er zelfs twee.
Ik mocht vandaag weer naar Brugge voor een EMG en een bezoek aan mijn neurochirurg. De Nervus Ulnaris is een armzenuw die naar nu blijkt verantwoordelijk is voor het gevoelsverlies in mijn linkerhand en de constante tintelingen in mijn pink en ringvinger. Dat duurde wel even eer dat probleem gevonden werd, immers dezelfde symptomen heb je van een nekhernia, die ik ook had en dankzij welke ik nu met een stuk staal in mijn nek loop. Enfin Meisje mag dus weer onder het mes.
Zondag de 19e, een dag na mijn verjaardag word ik weer opgenomen in Brugge. De 20e gaat mijn neurochirurg, die ik inmiddels veel te goed ken, de spieren ter hoogte van mijn elleboog doorsnijden en de zenuw die de problemen veroorzaakt verleggen vanaf de oppervlakte naar achter die spieren. Ik hoop alleen dat die kracht ooit nog terugkomt, ik heb hier immers al een jaar last van.
Na een paar weken wondpijn en een paar maanden revalideren zou ik dan misschien weer eens iets kunnen doen zonder pijn en zonder dat alles uit mijn handen valt.
Met al die littekens wordt het wel een stuk makkelijker natuurlijk om mij te identificeren als ik ooit eens als lijk gevonden word.

Sneeuw 3

De wekker ging veel te vroeg naar mijn zin...ik ben immers geen ochtendmens en kwart voor zeven is gewoon nog midden in de nacht...Toch moest ik mijn bed uit omdat ik deze ochtend naar Brugge mocht glibberen voor (wederom) een MRI. Manlief (had ik wel eens gezegd dat het best een schat is) trotseerde de gure kou om de auto voor me te ontdoen van sneeuw en ijs terwijl ik gewoon rustig onder de douche stond wakker te worden. Om half acht glibberde ik het plein af, maar zogauw ik op de grote weg kwam lag de weg er wel aardig bij, ook al reed het verkeer maar 60.
'Oe was't op de baan'? vraagt de receptioniste op radiologie me die ik mijn ponsplaatje geef. 'Ah u was ier al eerder, k moek ik u niets meer uitleggen.' zegt de radioloog. Slechte zaak bedenk ik me als ze me hier al beginnen te kennen.
Uit de koptelefoon komen geluiden van het nummer 'sexual healing' terwijl die supermagneet zijn werk doet. Net na negenen word ik weer uit de koker geschoven en besluit even een kopje koffie te gaan drinken, ik ben immers nog ruim vroeg voor mijn afspraak bij de neurochirurg. In de cafetaria, waar 20 soorten bier je vriendelijk toelachen door de glazen deurtjes van de koelingen achter het buffet, staat een dame met een piercing door haar lip, vette haren en een smoezelig schort. Gelukkig pakt ze mijn pistoletje kaas met een speciale tang. 'Mosterd erbij?''Ja doet u maar.' En een tasje café, 2,95 alstublieft.' Als ik een plaatsje zoek - zal ik roken gaan zitten of niet, nee, eerst maar rookvrij om mijn broodje te nuttigen, daarna naar dat rookhol voor een dosis nicotine -, bedenk ik me dat, hoewel het aanbod er wel is, er gelukkig nog niemand aan het bier zit op dit tijdstip. Ah, foute gedachte...daar komt een lopend patient met een infuus aan een rijdend ding met een plateautje met een broodje en een lekkere stevige trappist. Wederom verbaas ik me over die geweldige Vlaamse cultuur waarin mensen gewoon lekker zelf mogen regelen wat ze doen.

En mijn afspraak bij de neurochirurg? Waar ik al bang voor was..nieuwe EMG nu in februari om nog eens te controleren waar die kracht- en gevoelsuitval in mijn linkerhand vandaan komt. 'Kijk, hier zit nog een uitstulping' laat de neurochirurg me op het beeldscherm zien. 'Maar de plaats van de operatie is goed.' De MRI toont nog een nekhernia op niveau 4-5, wat ik al wist, waar de nekpijn vandaan komt, maar aangezien ik na de operatie van de hernia op niveau 6-7 wel mijn zenuwpijn kwijt ben, niet de nekpijn dus, werd me geadviseerd nu maar eens naar een osteopaat te gaan, dat zou moeten kunnen 4 maanden na de operatie.
Wordt vervolgd in februari dus. En voor de onheilspellende weerberichten uitkomen ben ik gelukkig weer veilig thuis.

Doorsukkelen

Na vorige week weer als een pizza in een MRI-scan geschoven te zijn mocht ik vanochtend weer eens de grens over karren voor de uitslag. De laatste dagen was er weer van alles door mijn hoofd gegaan: Misschien moet ik maar leren leven met deze klachten, accepteren dat ik niet langer dan een kwartier meer pijnloos achter mijn toonbank kan staan, niet meer moet tillen en dat die twee vingers blijven slapen. Ik was er ook wel al bijna van overtuigd dat ik dat ook kan. Ik heb me immers het laatste half jaar al op dingen geconcentreerd die ik WEL kan. Je wordt een stuk vrolijker van je bezig te houden met dingen die je wel kan dan dat je je blijft concentreren op je beperkingen. En zolang mijn stembanden het doen lukt het wel met Meisje.
Stiekem hoopte ik dat er inderdaad heel duidelijk een overontwikkelde spier te zien zou zijn die door een operatie verkleind kon worden en zodoende niet meer een zenuw afklemde in mijn hals. Maar er was nog een scenario wat ik over het hoofd had gezien. Er was namelijk niets te zien op deze MRI, in ieder geval niet wat de neurochirurg hoopte te zien, en er wordt verder gezocht nu. Dus eind van deze maand schuif ik nog eens die scan in, ditmaal weer maar eens een MRI van de nekwervels NA de operatie, dat is het enige wat nog niet in mijn dossier zit na röntgenfoto's van voor en na de operatie, MRI's van voor de operatie van de nekwervels, een MRI van de spieren en de gegevens van een EMG. We gaan het maar over ons heen laten komen. Ik ga gewoon dit weekend vier dagen naar Perpignan!

Bottleneck (zucht)

Meisje hoopte eigenlijk niets meer in deze categorie te moeten schrijven. Ze hield zichzelf voor dat de klachten die ze nog had post-operatief waren en nog wat tijd nodig hadden. Dat was ook het prettigst om te geloven. Af en toe hield ze zichzelf voor dat ze beter was, net zoals afgelopen maandag. Dat betekent weer wel dat ze nu weer keurig met haar nekkraag rondloopt en wat slecht slaapt door pijn weer, maar dat is haar eigen schuld, had ze kunnen weten (maar het was het plezier wel waard!).
Gisteren kreeg meisje dus een EMG, op een martelbank electroshocks in de arm en naalden in die spieren daar die ook electroshocks geven. Dit was een bijzonder onaangenaam en pijnlijk onderzoek, wat ook langer duurde dan gepland omdat de conclusies wat vreemd waren. Meisje is namelijk geopereerd op niveau C6-C7, en de conclusie was dat de klachten van C8 komen. Met deze conclusies van de neuroloog (twee neurologen eigenlijk, omdat de één de ander erbij riep omdat het wat ingewikkeld leek) kon ik gelijk naar de Neurochirurg die me vertelde dat die operatie waarschijnlijk niet nodig geweest was, want mijn klachten hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt worden door een opgezwollen overontwikkelde spier vanaf C8 die een zenuw beklemt. Dit komt vooral veel voor bij mensen die aan bodybuilding hebben gedaan. Dat heeft Meisje niet, maar Meisje heeft wel eerst 10 jaar met zware dienbladen en borden op die linkerhand gelopen en daarna 12 jaar nietsontziend met dozen en kratten gesleept. Goh en trots dat ze was dat ze meer tilde en sneller werkte dan de stoerste chauffeurs.
Deze diagnose moet gestaafd worden door een nieuwe MRI, en als dat klopt komt er een nieuwe operatie (zucht).

Bionic Meisje

NUCHTER HOUDEN staat er in helderrode hoofdletters op het bordje wat aan het voeteneinde van het bed geklemd zit. Ironisch is dat wel voor het bed van een slijterijmeisje. Het wordt een lange dag, haar operatie staat pas gepland om 16.00 uur. Ze doodt de dag met eerst een uitgebreide douche, dat kan straks een tijdje niet meer met die wond en hechtingen, tv-kijken, doelloos zappen, beetje bellen en stiekem sms'en (je mag immers eigenlijk je mobiel niet aanhebben daar). Om kwart voor vier wordt het bordje verwisseld voor een mandje waar haar dossier, foto's en scans ingaan en wordt ze, inmiddels gekleed in een sexy operatiehemd, opgehaald. In de lift zegt de vriendelijke Vlaming in witte kleding: 'Ik ben de brancardier'. De brancardier doet niets anders dan bedden van A naar B brengen, alsmede rolstoelen. Interessante job wel. Nu doen ze in Vlaamse ziekenhuizen toch wel dingen 'anders', zo wordt er gevraagd of je bier bij je eten wilt, dat doet het voedsel immers eenvoudiger naar binnenglijden. In het restaurant zitten op een zondagmiddag hele families met grote Trappisten voor hun neus en is het rokersgedeelte het eerst vol. Op de één of andere manier lukt het die Vlamingen die medische omgeving meer gemoedelijk te maken, terwijl ik van de ziekenhuizen hier me vooral de medicinale geuren herinner.
Lees verder

Bionic Meisje 2

Maar goed, ik dwaal af, de brancardier rijdt me door een lange gang en rijdt me door een dikke deur, waar hij me achterlaat in een ruimte tussen twee dikke aluminium deuren in, nadat hij mijn naam door een loketje heeft meegedeeld. Achter het glas zit een mevrouw in operatiekleding achter de pc. Als de brancardier vertrokken is gaat de tweede deur open en rijdt de operatieruimtemevrouw me verder. Ik word geparkeerd tussen lege bedden in, er is genoeg te zien. Een eindje verderop is iemand kleurige plastic klompen in oranje en blauw aan het steriliseren in een speciaal apparaat, er zijn open kasten met allerlei goederen. Er hangen briefjes dat je geestelijke bijstand kunt vragen. De operatieruimtemevrouw vraagt me of ik iets te lezen wil, dat hoeft niet voor mij.
Na een kwartier of zo verschijnt er een man met een rijdende operatietafel waarop ik mag overstappen. Echt comfortabel ligt het niet, maar ik realiseer me dat ik daar straks niets meer van voel. Het operatiehemd moeten mijn armen uit. Hij rijdt me verder een wachtruimte voor de operatiekamer in. In de OK ligt het voorgaande 'slachtoffer' nog, toevallig mijn buurvrouw van de kamer. Er klinkt muziek: 'Get in to the Groove' van Madonna. Mijn fantasie gaat wat met me op de loop en ik zie swingende mensen met mondkapjes en groene kledij vakkundig messen en allerlei andere enge dingen hanteren. Als de muziek stopt komt er iemand waarvan ik alleen de ogen zie, ogen met lachrimpeltjes eromheen. Hij heet me welkom, dat moet de neurochirurg zijn, en zegt, terwijl hij me even bekijkt, dat ik wel 'een korte nek' heb. Ik antwoord: 'liever een korte nek dan een dikke nek' en zie de ogen lachen en de lachrimpeltjes dieper worden. Een andere man verschijnt. Er worden plakkers op mijn lichaam aangebracht, een naald in mijn arm geprikt. Iemand zei me dat je als je de narcose ingaat je aan iets leuks moet denken. Iets leuks...iets leuks...Ik denk inmiddels aan een hele mooie oude Port, een colheita uit 1937 en een enorm plateau kazen, ook die Portugese kaas die ik hier nergens ooit meer heb kunnen vinden. Ik krijg een maskertje zuurstof voor, voel een branderige vloeistof mijn arm ingaan naar boven toe...port...kaas...au..en voor die vloeistof boven in mijn arm is ben ik weg...

'Uw armen mogen er weer in', iemand helpt met een zak vloeistof door dat armsgat te halen. Ik kan me niet bewegen lijkt het, pijn, alles doet pijn. Ik zie flarden, de kamer, een verpleegster met een telefoon. Ik heb met manlief gepraat blijkbaar. Pijn, kan me niet bewegen, dorst, kan niet slikken, ik kerm, zie twee zakken en een potje, waar een slang aanzit wat ergens mijn lichaam in gaat. Wat een afschuwelijke nacht was dat. Ik zie vanuit mijn laatje een blauw schijnsel. Iemand heeft me een sms'je gestuurd, die gsm ligt in dat laatje, maar ik kan er niet bij, straks ziet de zuster dat schijnsel, toch maar proberen..., na een uur lukt het me eindelijk het laatje een eindje te openen en die klep open en dicht te doen. Ontbijt wordt voor me gesmeerd en in stukjes gesneden, nog steeds lig ik plat. Ik dwing mezelf een paar stukjes brood te kauwen en te slikken. 8 uur, daar is de chirurg.

'U heeft met uw korte nekske me wel voor problemen gesteld', zegt hij terwijl hij met zijn armen over elkaar tegen de vensterbank leunt. 'Ik kon er niet goed bij, bij die wervels en heb uiteindelijk blind het blokske en de plaat en schroeven geplaatst.' Ik heb het gevoel in een conference van Urbanus te zijn terechtgekomen. Als hij mijn argwanende blik ziet voegt hij er snel aan toe: 'Ik doe dat vaker hoor, maar in dit geval kon ik het ook niet controleren, dat kan pas met een foto waarbij u gewichten vasthoudt die uw schouders naar beneden trekken'. Ik begrijp nu ook de pijn en de blauwe plekken op mijn bovenarmen en zo, het is maar goed dat ik niet weet wat ze allemaal in die 2,5 uur met me gedaan hebben om toch die wervels te kunnen zien. Feit is wel dat de voorkant van mijn hals een ritssluiting met 20 hechtingen telt, wat een 'klein gaatje' zou worden. Ach, het is wel cool en helemaal hip om te zeggen dat ik ontsnapt ben aan een moslimterrorist en het een mislukte onthoofding betreft.
25 oktober weet ik pas of het plaatje en de schroeven goedzitten, daarvoor moet ik nu eerst genezen.

Ik wil iedereen bedanken voor de vele opbeurende reacties en de digitale kaarten die keurig uitgeprint aan mijn bed gebracht werden en Catrian voor het bijhouden van mijn log. Je bent een schat!!!!

Ben op weg naar huis

Kreeg om 14:04 een sms-je van meisje met de tekst: ben op weg naar huis

Het is maar dat jullie het weten! Waarschijnlijk vandaag of anders morgen dus weer een log van meisje!

Een update...

Meisje net aan de telefoon gehad en het gaat goed! Wel heeft ze veel spierpijn want volgens haar hebben ze flink zitten sjorren en trekken want haar nek was best wel kort volgens de dokter. Waarop meisje zei: beter een korte nek dan een dikke nek! (zie je wel dat het al wat beter gaat? )
Vanmiddag werd ze naar de röntgenafdeling gereden (in een rolstoel) om foto's te laten maken van haar nek. De dokter wilde zeker weten of hij het plaatje en de schroefjes op de juiste plek vastgezet had, omdat ze dus zo'n korte nek had. Meisje schrok hier wel even van want stel je toch eens voor zeg...
Toen de foto's waren gemaakt werd meisje met rolstoel weer keurig geparkeerd in de wachtruimte, en het bleef weer wachten...Meisje voelde zich heel verloren, dacht dat ze haar vergeten waren, geen mensen in de buurt om mee te praten! helemaal zielig alleen in een rolstoel en niemand die haar zag. Tot een röntgenverpleegster haar na een half uur! opmerkte en gelijk naar de 'brancardiers' belde om te zeggen dat ze niet goed geworden was (was niet zo maar wel lief van die verpleegster toch?) en vervolgens werd ze weer snel naar haar kamer teruggebracht.
Morgen krijgt ze de uitslag van de foto's, en ze gaat er wel vanuit dat het goed zit, de dokter zei immers dat hij het plaatje en de schroeven normaal 'blindelings' kon plaatsen.
Ze zou morgen al naar huis mogen, maar ze mocht ook nog een dag blijven. Aangezien meisje nog veel pijn heeft en zich door de narcose ook nog niet lekker voelt wil ze pas zo laat mogelijk naar huis dus dat zal wel donderdagavond worden.
Ik heb alle reacties aan haar voorgelezen en ze vindt het geweldig dat jullie zo met haar meeleven, en ik heb haar ook regelmatig horen lachen bij het voorlezen!
Ik moest iedereen hartelijk bedanken, en de groetjes doen.

Tot zover deze update, en wie weet is de volgende log weer van meisje zelf!

Onder het mes...

Meisje heeft laten weten dat ze maandag pas om 16:00 uur geopereerd wordt. Het zal voor haar nog een lange dag zijn.
Ik probeer jullie via deze log op de hoogte te houden van haar ziekteverloop. Als er veel reacties staan heb ik beloofd dat ik haar bel en ze allemaal voorlees.
Morgen zal er waarschijnlijk nog niet zoveel bekend zijn, maar dindsdag sms-t ze me vast (of als ze kan praten bellen) om de laatste stand van zaken door te geven.
Duimen jullie allemaal voor haar?

11 september

Op 11 september wordt volgens de Ethiopische en Koptische kalender nieuwjaarsdag gevierd.
Op 11 september 1944 werd Breskens door de Engelsen platgebombardeerd wat bijna 200 burgers het leven kostte, wat nog elk jaar herdacht wordt en ook nog steeds zijn sporen nalaat.
Op 11 september 1973 vond in Chili een staatsgreep plaats waarbij Allende zich van het leven beroofde.
Op 11 september 2001 stond Meisje een kinderkamer te behangen met manlief en aangezien er tijdens het behangen hier altijd echtelijke ruzies ontstaan (we hebben gelukkig alleen behang in de slaapkamers), stuurde ze tegen drie uur manlief naar beneden. Die zag live op CNN een vliegtuig een wolkenkrabber invliegen, maar vertelde dat pas na zessen met als verklaring: 'Anders was die kamer nooit af gekomen' (hij had een punt).
Op 11 september 2005 gaat Meisje het ziekenhuis in en komt daar op de 13e verdieping te liggen om de 12e geopereerd te worden. Als dat maar goed gaat...
Mocht iemand via die ziekenhuissite een digitale kaart willen sturen vermeld dan mijn echte naam, Meisje kennen ze daar niet (denk ik).
Tot over een weekje of zo.

Tijdmachine

Kent u dat gevoel? Dat gevoel dat je een stuk wilt overslaan? Ik wil eigenlijk de komende week overslaan omdat ik weet dat elke dag meer gepieker met zich zal meebrengen.
Ik wil niet denken aan het feit dat mijn moeder na haar eerste hernia-operatie nooit meer de oude werd en na haar 40e nooit meer fit was.
Ik herinner me nog heel goed dat ik in datzelfde ziekenhuis kwam in 1978. Het was een nieuw ziekenhuis en ik vond het indrukwekkend op mijn 11e. De lift naar de 13e etage, het helicopterplatform, de bruine vloerbedekking tegen de wanden, dat had ik nog nooit gezien. De aanblik is nog steeds hetzelfde, alleen is dat bruin en donkergroen nu deprimerend en uit de tijd.
Ik lijk erfelijk belast en zie als ik naar mijn moeder kijk misschien wel mijn toekomst. Veel te vroeg niet meer ter been zijn, te vroeg een rolstoel nodig hebben.
Misschien moet ik straks wel beamen dat ik alles wat ik ooit belangrijk vond in het leven gewoon niet meer kan. Die gedachtes zijn niet echt opbeurend, want ik wil juist weer het oude Meisje worden, het Meisje van het filmpje hier bovenin. Het Meisje dat gewoon alles flikt, niemand nodig heeft, die zelf de paletten drank leegt, niet zeuren maar werken als motto had. Het Meisje dat trots was als bij het jaarlijkse gesprek met de bank opgemerkt werd dat zij in haar eentje een omzet realiseerde waar ze in het grootwinkelbedrijf twee fulltime-krachten voor nodig hadden. Het Meisje dat niet zag dat ze daarmee roofbouw op haar lichaam pleegde, maar juist wou bewijzen dat dat nòg beter kon.

Misschien moet die tijdmachine in plaats van in de tijd vooruit, wel in de tijd terug, zodat ik het met de kennis van nu anders kan doen. Ach, misschien is het maar goed dat er geen tijdmachines zijn.

Meisje gaat onder het mes

'Wie zegt er dat dat geen hernia is?. Er zit een hele grote op niveau 6-7 en een kleine op 4-5, maar van die laatste heeft u geen last en daar blijf ik dan ook vanaf.'
Heel stellig verzekert de neurochirurg me dat hij me met een operatie van mijn klachten gaat afhelpen en ik enkele weken later weer kan beginnen functioneren.
Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom er in België geen wachtlijsten zijn? Mijn afspraak gistermiddag was om 17.00 uur, om 18.30 kwam ik het ziekenhuis weer uit. De opname is op een zondag, zodat ik op maandagmorgen vroeg geopereerd kan worden. En nu maar hopen dat die neurochirurg geen kater heeft op maandagmorgen. Ik heb nog 10 dagen om me zenuwachtig en bang te maken. In 'zeldzame' gevallen worden de stembanden beschadigd (gelukkig heb ik het filmpje nog).
'Welke winkel heeft u dan?'
'Een slijterij-wijnhandel'
'Ah een wijnhandel, dan kom ik nadien eens bij u mijn wijn kopen'
'Als u me van mijn pijn afhelpt krijgt u wel een fles.'
'Daar zei ik het natuurlijk niet voor.'

Vinger aan de pols logje

Vanaf de manueel therapeut racete ik vanochtend naar het ziekenhuis voor een afspraak met mijn neuroloog. Die zou de röntgenfoto's klaar hebben liggen, evenals de MRI-scans die ik vanmiddag kan meenemen naar de neurochirurg in Brugge. En ik had nog wel wat vragen aan hem.

Als ik alle tientallen tips, namen van dokters en behandelmethoden die me de laatste maanden, goedbedoeld, door klanten, familie en zakenrelaties zijn toegespeeld had moeten napluizen was dat een dagtaak geweest. Maar vorige week hoorde ik iets wat te mooi voor woorden klonk. In München in de Alpha-klinik zouden revolutionaire hernia-operaties worden uitgevoerd. Opgehaald worden door een chauffeur van het vliegveld, Champagne naast je bed, maar bovenal een operatie met haast geen herstel- en revalidatieperiode, omdat de 'hernia wordt weggezogen' met een klein buisje en cameratechnieken. Fluitend van de operatietafel stappen klinkt nog eens anders dan een conventionele operatie. Ik zou er zelfs dik geld voor overhebben als ik zou weten dat ik weer kan functioneren, maar die halleluja-website kwam me wel wat heel gelikt over.

Na mijn vraag of hij iets van die methodes weet slaat hij zijn armen over elkaar, leunt eens achterover in zijn stoel en zegt met cynische blik: 'Moet je doen'. Ik leg hem uit dat ik bereid ben daar dik geld voor op tafel te leggen als ik weet dat ik binnen een maand weer functioneer, wat ik nu al 4 maanden niet doe. Hij vertelt me vervolgens een verhaal en laat me ook wat andere websites zien (ja mijn neuroloog blijkt ook een cyberjunk, maar dat had ik twee jaar geleden bij mijn eerste bezoek al door door zijn snelheid en manier van tikken). Rug- en nekproblemen zijn big business, je kan er als neurochirurg, als je het slim aanpakt, miljonair mee worden en dat de statistieken van de alphaklinik zo hoog zijn met tevreden patiënten komt omdat, volgens hem, bij klachten geen vervolgafspraak gemaakt kan worden en daar had hij voorbeelden van.

Eerst maar naar Brugge vanmiddag, als die neurochirurg ook zegt dat ik niet operabel ben (blijkbaar haalt deze zijn fun uit nekoperaties), en mijn neuroloog waarschuwde mij dat ik hem niet met mijn vlotte babbel mocht verleiden tot een operatie die hij eigenlijk niet wil doen, kan ik altijd nog gaan sparen voor de VIP-behandeling.

Overigens gaf hij wel toe dat alle operaties aan de wervelkolom in principe te 'grove' operaties zijn, die in de toekomst met minder schade moeten kunnen uitgevoerd (ongeveer hoe ze dat dus in die privé-kliniek doen).

Ondertussen is Jan Marijnissen weer aan het werk...ja hij wel.

En hoe gaat het nu met Meisje?

Nou, om eerlijk te zijn heeft Meisje de afgelopen dagen weer plafondstarend op haar bed doorgebracht. Sinds vrijdag kwam de zenuwpijn weer opzetten, en dat terwijl de neuroloog haar verzekerd had dat een terugslag niet aan de orde zou zijn.
Inmiddels heeft ze een verwijzing gehaald voor een second opinion bij de neurochirurg in Brugge. Na vier maanden is het wel even welletjes.
Misschien is er toch wel een mogelijkheid tot opereren en anders een of andere behandelmethode voor die nekhernia. Volgende week dinsdag dus hopelijk meer nieuws, maar ik moet bekennen dat plafondstaren je niet echt vrolijker maakt, dus weet er iemand een echt leuke mop?

Oppepper

Net terug van het strand, met een opkomend dipje omdat ik de zenuwpijn vanaf mijn borstbeen, waar ik vanaf dacht te zijn, weer voel opkomen, klik ik nog even mijn nedstat aan en dat vrolijkt me helemaal op, want als je met deze zoekterm wordt gevonden verdwijnt alle ellende als sneeuw voor de zon.

Slikken?

Tijdens mijn surftochtje op zoek naar 'wat alternatiefs' word ik steeds slimmer. Orthomoleculaire geneeskunde, Glucosamine en Chondroïtine.

Nu heb ik het nooit zo op al die supplementen gehad, ik vond het vooral Amerikaans allerlei dingen te slikken, maar nu mijn genezing niet op lijkt te schieten heb ik bij de drogist nextdoor toch maar wat van die preparaten aangeschaft (het zijn wel huge capsules). Iemand ervaring met deze producten?
Wat me wel stoort is dat deze producten eigenlijk voor 'ouderen' bedoeld zijn en ik me er eigenlijk te jong voor voel. Maar daar moet ik dan maar even overheen stappen.

Terugslagje

Dacht Meisje vorige week nog helemaal 'back' te zijn, de laatste week geeft haar lichaam een heel ander signaal af. En dat valt tegen, vies tegen. Het genezingsproces lijkt niet alleen stil te staan, maar ze heeft meer pijn en moet weer wat vaker gaan liggen. Actief in de winkel werken lukt nog steeds niet langer dan een kwartier, want vooral de houding achter de toonbank, waar ze het vaak hoofd moet buigen bij bediening van het pinapparaat, is niet vol te houden.
De zoektocht naar 'iets alternatiefs' heeft haar nog op geen lumineus idee gebracht. Volgens haar manueel therapeut is de therapie die ze al krijgt en het uitbannen van stress, dus een andere levenswijze aanmeten, de enige remedie tot genezing.
Vanochtend heeft hij haar nek volgeplakt met Kinesiotape.

Die tape zou bij veel mensen wonderen verrichten, dus maar hopen dat het dat ook bij Meisje doet.

Ondertussen mag je altijd even doorklikken.

Meisje is back!!

Nu me verzekerd is dat ik best weer wel langzaam nuttige dingen kan gaan doen zonder risico te lopen terug te vallen blijft overdag MSN en IRC mooi dicht en gaan we opbouwen. Ik ben wel ruim twee maanden niet echt functioneel geweest, maar krijg er eindelijk ook weer zin in.

Er staat een hele verzameling proefflessen op me te wachten, waar ik vanavond eens een privé-proeverijtje van in elkaar ga draaien.
Ik heb vanochtend al een fotoserie flessen gemaakt die ik ook nodig had voor 'iets nuttigs', wat maakt dat die proeftafel ook een bende is.
Langzaam ga ik me ook weer in de winkel begeven, waar mijn klanten blij blijken me weer te zien.
Dus nog heel even en we gaan weer volle kracht vooruit.
Meisje is back!!!!

Update

Vanmiddag was het zover, ik had mijn afspraak bij de neuroloog. Ik ben aan het opbouwen, de pijn kwijt, maar heb nog wel twee dode vingers en mijn hals is ook nog niet goed.

Hij denkt dat het nog wel verder gaat verbeteren, ik hoef voorlopig niet terug, mijn halskraag hoef ik alleen nog in de auto om en ik moet goed luisteren naar mijn lichaam. Die vingers kunnen nog wel een jaar duren zegt hij en ik heb moeten beloven niks onaardigs over hem op mijn weblog te zetten.

Verder is Meisje zich rot aan het schrijven, maar niet voor hier. Meer nieuws daarover volgt (wordt maar lekker nieuwsgierig)

Update

Zo, dat viel niet echt tegen toen Meisje deze ochtend een blik in de spiegel wierp. De laatste 2 maanden werd ze daar niet echt vrolijk van, immers van op je bed liggen word je niet echt knapper. Deze morgen zag ze haar ogen weer een beetje stralen en die randen onder haar ogen zijn ook bijna verdwenen, het deed haar spontaan een liedje zingen. Maar goed ze is er nog niet helemaal.
Maar van die koffie en dat sigaretje gaat Meisje vanaf nu weer gewoon beneden genieten.

Bedtafeltje

Bestaan die nog wel? Die laptop tegen mijn opgetrokken knieën gaat in principe prima als ik plat lig...althans met een dekbed ertussen. Probleem is dat het steeds warmer wordt en zonder dekbed ik mijn benen verbrand. Manlief is inmiddels in drie zes winkels geweest en nog niet geslaagd.

Voorlopig komt er overigens geen operatie. Helaas is het niet één mooie hernia tussen twee wervels waar elke Vlaamse neurochirurg op geilt, maar zijn de problemen verspreid over drie halswervels. Die nek vertoont wat sporen van slijtage en met veel rust zou in ieder geval de pijn wel over kunnen gaan. Ik kan me best laten opereren in België, alleen in mijn geval hoeft dat niet te betekenen dat ik ook van mijn klachten en pijn af ben.
De volgende 5 weken lig ik hier denk ik nog het grootste gedeelte van de dag. Ach misschien gaat het inderdaad vanzelf wel beter, ik heb wel baat bij de rust, maar ik doe dan ook vrijwel niks meer dan jullie een beetje liggen te vervelen, een beetje bellen en af en toe een gesprekje beneden gaan voeren met een vertegenwoordiger.

Inmiddels kreeg ik een goeie tip om de thuiszorg te bellen, waar ik zo'n professioneel tafeltje kan huren en anders koop ik gewoon via een of andere medische groothandel zo'n ding.

Update: Lieve lezers, ik weet dat jullie het goed bedoelen, maar ik BEN niet zielig, dus wens me geen sterkte please, ik wil niet in een dip schieten, want het komt gewoon goed!!! Ik heb nog steeds mijn grote bek, ook al ben ik tijdelijk wat minder mobiel. Geef me liever wat lekker pittige reacties

MRI

En dan eerst de fotosessie ; 'Doet u uw shirt maar uit, BH aanhouden'. Daar is ze inmiddels al aan gewend, dat heeft ze de laatste weken zo vaak gedaan dat ze inmiddels de neiging heeft zo gauw ze een witte jas ziet dat shirt uit te trekken. Net op tijd realiseert ze zich dan gelukkig wel dat dat niet altijd past, ach ja routine sluipt er zo in hè.
Die fysiotherapeuten maken dan heel keurig haar BH bandje los als ze op haar buik ligt en na de behandeling ook weer vast, ook al is de ene daar wat bedrevener in als de andere.
'Heeft u nog iets in uw mond wat er uit kan?' vraagt de mevrouw in de witte jas. Ze antwoordt:'Ik geloof het niet, die tong heb ik denk ik nog wel nodig'.
Maar goed, die fotosessie in die röntgenkamer was verre van prettig, maar het was dan ook niet voor de Playboy. De meest onmogelijke houdingen moest ze aannemen en toen het niet erg lukte werd ze ook nog geconfronteerd met gewichten die ze moest vasthouden om die schouders naar beneden te trekken omdat anders de onderste halswervel niet in beeld kwam.
Met die zere arm was dat verre van aangenaam, niemand had haar verteld dat ze beter eerst had kunnen trainen met gewichten.
Even later zit ze met de enveloppe foto's een eindje verderop te wachten in de gang om opgehaald te worden voor de MRI-scan. Natuurlijk kan ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en bekijkt de röntgenfoto's één voor één, ook al heeft ze totaal geen benul waar ze op moet letten, wel is duidelijk te zien welke tanden vullingen hebben en ook haar kronen vallen behoorlijk op.
En dan de MRI. 'Doet u uw shirt maar uit'. (weeral), maar deze keer moet er meer uit en krijgt ze een keurig hemdje aangereikt wat achter niet dicht kan maar waar ze dan van de radioloog wel een mooi plakbandje op krijgt.
Liggen, vooral niet bewegen, koptelefoon op (skyradio), belletje mee voor problemen en ze wordt als een pizza in een oven in de koker geschoven. Het doet haar denken aan de krimi's waar lijken in een koelcel liggen met een kaartje aan hun teen, alleen in dit geval mocht ze haar sokken aanhouden, zodat het touwtje van dat kaartje toch geen houvast zou hebben.
De binnenkant van de tunnel is lichtgevend groen, de kleur van Cryptonite (iets teveel naar Superman gekeken misschien). Ze sluit haar ogen, door haar koptelefoon en door de reclame van een oven van Miele heen klinkt het met een Vlaams accent: 'We beginnen nu de opname.'
Na bijna een half uur (schat ze), een hoop gebrom, harde klappen, gebieden in haar lichaam die warm gaan aanvoelen, een extreem tintelende linkerarm waardoor ze echt moeite moet doen die ook stil te houden wordt de pizza weer uit de oven geschoven en mag ze naar huis.
En plotseling kan ze dingen die ze vanochtend niet kon, die supermagneet heeft vast een tijdelijk helende werking, maar ze zullen op marktplaats wel geen MRI-scans 2e hands hebben.

Gefopt

Elke ochtend lijk ik er weer in te trappen. Als die wekker gaat en ik met mijn duffe kop het knopje heb gevonden om dat irritante geluid uit te zetten probeer ik voorzichtig of mijn lichaam het doet. Ik beweeg mijn linkerarm,... dat gaat goed! Ik voel geen pijn. Zou het echt? Ik doe die arm weer omhoog, kom overeind en ....nog steeds geen pijn! Wow, zou het echt over zijn? Ik sta op, stap onder de douche en terwijl het weldadige warme water over mijn schouders en nek stroomt draai ik die arm en maak wat bewegingen. Goh het gaat echt goed! Geweldig zou dat zijn als het echt over is. Glimlachend en genietend van dat pijnloze moment draai ik de kraan dicht, stap uit die douche en ga mijn tanden poetsen en daar voor de wastafel gaat de euforie al verloren. Ik voel de pijn opzetten vanuit mijn nek, via mijn schouderblad, door mijn linkerarm, mijn onderarm en hand tintelen waardoor ik niet meer stil kan staan en als ik met mijn mond onder die kraan wil hangen zoals ik altijd doe, haal ik die kraan niet door de pijnscheuten vanaf mijn borstbeen naar de linkse kant.
Helaas, helaas, weer gefopt. Na met moeite me aangekleed te hebben sleep ik me naar beneden, doe keurig mijn halsbandje om, neem een cracker en een hand pillen...en nu maar wachten met een kop koffie tot die pillen beginnen te werken.
Morgen weer proberen.

Misschien toch iets te veel pillen?

Sinds vanmiddag heb ik een halsbandje, nu nog een riempje en dan kan ik uitgelaten worden. Verder gaat alles wel goed met me hoor.

Diagnose (Slikken Kreng!)

Een nekhernia heeft als voordeel dat als hij eenmaal weg is hij nooit meer terugkomt en vaak spontaan verdwijnt binnen 6 weken. Als dat niet gebeurt is het goed te opereren en in Brugge zijn geen wachtlijsten dus kan dat binnen enkele dagen.
Over twee weken een afspraak voor een MRI-scan, over drie weken de uitslag en de medicatie is opgevoerd, het wordt nu een cocktail van Tramadol, Diclofenac en Paracetamol en ik kon Valium krijgen om te slapen, maar er zijn grenzen. Ik ga geen Valium slikken, dat gaat me te ver.
Ik heb eerlijk opgebiecht dat ik na op internet te hebben gekeken wat de combinatie Tramadol-Alcohol deed (versterkende werking en extra versuffend) ik al een paar keer 's nachts een flinke bel whisky genomen heb, dit in strijd met de bijsluiter en dat ik dat liever doe dan valium slikken. Als ik dat liever doe is dat geen probleem zei de neuroloog.
Nu opereren is niet echt een optie omdat er nog een kans is dat het spontaan geneest binnen enkele weken, maar gezien de hevigheid van de pijnen die ik heb geloof ik daar zelf eigenlijk niet in en ga er maar vanuit dat het opereren wordt, maar dan pas volgende maand.
Met een beetje pech lig ik 6 juni in het ziekenhuis in Brugge in plaats van dat ik in Enschede misschien wel een prijs in onvangst neem. En de pijn...die blijft dus ook nog zeker 4 weken. Nog 1 week en dan komt manlief thuis en kan die de winkel overnemen, ik tel de dagen af.
En nu gaan we het de komende weken hier even niet meer over mijn gezondheid hebben, jullie zijn nu op de hoogte en alleen als ik echt uitval krijg zal alles wat versneld kunnen worden, maar we gaan er maar van uit dat ook dat niet gebeurt.

Update 2

Ik heb geen klaaglog, wil geen klaaglog en lees ook zelden klaaglogs. Daarom klaag ik ook niet, want ik heb wel een geweldige huisarts die me nu eindelijk pijnstillers heeft voorgeschreven die wèl schijnen te helpen. Waarschijnlijk speciaal voor mij staat daar met extra grote letters GEEN ALCOHOL op. Ik mag er ook niet mee autorijden, maar ik hoef gelukkig alleen de trap af.

Als ik voor een baas zou werken lag ik wellicht al de hele week plat in mijn bed, de houding die het minst pijnlijk is, maar dat zit er even niet in voor een zelfstandige slijter die ook nog de komende week een hoop toeristen verwacht.
Die geweldige huisarts heeft al een minstens zo geweldige assistente die vandaag probeert mijn afspraak bij de neuroloog te vervroegen.
Verder heb ik gisteren een blik (geweldige) familieleden opengetrokken die voor een doos wijn alles doen, dus ook mijn vracht prijzen en in de schappen zetten.
Vandaag is er ook nog wel wat te doen, dus iemand die een doos wijn wil verdienen is van harte welkom.

Update

'Nee ik kan geen kant op van de pijn, die pijnstillers lijken niks te doen en zondag was ik heel bang, de vlammende pijn zit links op mijn borst, bij mijn linkerschouderblad en in mijn linkerarm en die hand tintelt.'
Terwijl de fysiotherapeut me onderzoekt trekt hij gelijk conclusies, die zenuw zit beklemd daar.
'Au'.
Vervolgens volgt er een weinig zachtzinnige behandeling en een soort toespraak dat stress als een katalysator werkt op dit soort klachten en ik vooral mezelf moet beter maken.
Ik kreun van de pijn en hij fluistert me toe: 'wat moeten die mensen aan de andere kant van het gordijn wel niet denken?'
Maar goed, even rustig aan dus, ik kan simpelweg niet anders, ik moet nu eenmaal naar mijn lichaam luisteren.
Ik heb dit met één hand getypt wat toch weer wel knap is niet?

Superwoman down to earth

Superwoman werd vandaag terug naar de aarde geroepen.
Haar lichaam protesteerde, waardoor ze na een halve dag bang te zijn geweest en de afschuwelijkste scenario's door haar hoofd te laten gaan, vanmiddag toch in het ziekenhuis zat.
Gelukkig is het niet haar grootste angst, want ze is nog lang niet klaar, maar desalniettemin is de pijn er niet minder om en het signaal ook niet.
Even een paar dagen rust hier, en maak jullie geen zorgen, komt vast weer goed.