Meisje van de Slijterij

Wie is hier nu eigenlijk de sukkel?

Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad 3-2010

‘55% slijters in Zuid Holland verkoopt alcohol aan 15-jarigen’ las ik op de site van Distrifood. “Verdorie” riep ik uit “stelletje sukkels! Waarom doen ze dat nu?”
“Petra wij zijn de enigen die het niet doen, wie zijn er  nu eigenlijk de sukkels?” kaatste manlief nuchter terug. Het snoerde me de mond en ik klikte verder langs de nieuwssites.
Tegen de  eigenaar van Checkpoint in Terneuzen, tot de sluiting in 2008 de grootste coffeeshop van Europa, wordt een boete van 28,3 miljoen euro en een gevangenisstraf van anderhalf jaar geëist voor het leiden van een criminele organisatie. Volgens het gedoogbeleid mag je 500 gram wiet op voorraad hebben, maar wat als je ruim 10 kilo per dag verkoopt? Het gedoogbeleid stelt coffeeshops in staat om ‘kleinschalig’ de ‘lokale markten ’ te voorzien.

Rosé en Zo (Column)

Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad december 2009

Het mooie weer is nu echt voorbij en daarmee ook het jaargetijde waarin de meeste rosé geconsumeerd wordt. Ik mocht in oktober een paar dagen mee naar Portugal op uitnodiging van Offley. Nu zijn dat van die uitnodigingen waar ik nooit zo heel lang over na moet denken. Ik ga graag op stap en overal leer en zie je wel wat nieuws.
Offley claimde deze zomer als eerste een rosé port op de markt te brengen. Althans dat stond in hun persbericht. Formeel hadden ze wel een beetje gelijk omdat pas op 1 juli j.l. het Instituto do Vinho do Porto het officiële certificaat voor rosé port verleende, maar er werd al veel  langer, met toestemming, rosé port gemaakt en ook op de Nederlandse markt gebracht door ondermeer de porthuizen Croft en Kopke.

Whisky en Marketing (Column)

verschenen in Drinks Slijtersvakblad 11/2009

Ik stoor me soms aan marketingdingetjes. Bijvoorbeeld als whisky alleen maar neergezet lijkt te worden als mannelijk en stoer. Nu zijn er natuurlijk nog wel steeds meer mannen die van whisky genieten dan vrouwen, maar die whiskyminnende vrouwen zijn er wel degelijk, en ze rukken op!
Als een vrouw het aandurft daarvoor uit te komen wordt ze niet zelden gezien als een sigarenrokend Nina Brink type, dat in het beste geval, of je ziet de mannen denken ‘ze zal wel lesbisch zijn’.
Als een vrouw whisky durft te bestellen wordt ze op zijn minst in een hokje ingedeeld of zoals een paar studentes me vertelden over hun dispuut: “Dan gaan de jongens whisky drinken en sigaren roken en verwachten ze van ons dat we een wijntje gaan drinken.”

Bordeaux (Column)

Column gepubliceerd in Wijnkenner nr 3, najaar 2009, wijnmagazine van De Monnik Dranken en Figee Wijnimport.

Op de dag dat ik dit schrijf begint de rechtszaak tegen Bordeaux Advisory.
Het bedrijf Bordeaux Advisory lichtte mensen voor vele miljoenen op door ze te laten beleggen in wijn en hoge rendementen en terugkoopgaranties te bieden.
De zaak speelt al jaren en toen de eerste berichten verschenen over de mogelijke oplichterspraktijken van deze beleggingsmaatschappij uit Amsterdam, dat zich later verplaatste naar Luxemburg, vroeg ik me gelijk al af of hebzucht dan zo dom maakt.
Investeerders die met Bordeaux Advisory in zee gingen werden in ieder geval niet  gehinderd door een teveel aan wijnkennis. Over deze praktijken schreef ik voor het eerst op mijn weblog in februari 2006 toen dit bedrijf al een keertje voorbij kwam in Tros Opgelicht.

Flessen wijn met een waarde van 10 euro werden aan investeerder A verkocht voor 100 euro. Vervolgens werden ze aan investeerder B verkocht voor 200 euro. Dit ging ook best wel even goed, tot je investeerder D of E was en voor 1200 euro die wijn van een tientje aan de straatstenen niet meer kwijtraakte.

'Gatverdamme Jenever!' (Column)

Mijn column in Drinks Slijtersvakblad September 2009:

‘Gatverdamme jenever! Ik lust geen jenever. Als het nu whisky was geweest.’
Dit is een beetje een doorsnee reactie van iemand onder de 55 jaar als je ze jenever wilt laten proeven.
Jenever is voor de meeste mensen de spiritus die opa drinkt en als zo’n opa dan doodgaat komt er geen nieuwe consument voor in de plaats. Als je in de rouwadvertenties de naam van een jeneverklant ontdekt weet je dat je vanaf nu weer 50 flessen minder op jaarbasis verkoopt. En zo gaat het al jaren.
Dat jenever historische waarde heeft en behoort tot ons Nederlandse erfgoed krijgt in mijn ogen veel te weinig aandacht. In patriottische tijden werd een jenevertje zelfs een ‘vaderlantje’ genoemd. De jeneverspecialiteiten bevinden zich in een niche markt van connaisseurs, en daarvan zijn er helaas veel te weinig.
Nee, neem dan de Schotten, die whisky-distilleerderijen hebben allemaal hun eigen identiteit behouden, hebben nooit  concessies aan de kwaliteit gedaan en hebben inmiddels een cultstatus verworven.

Flapdrol

Flapdrol was wel HET woord van de afgelopen week.
Flapdrol, het is een ouderwets en best wel vriendelijk onschuldig scheldwoord. Net zo’n woordje eigenlijk als oelewapper .
Maar Jan Marijnissen noemde minister  Koenders deze week in de kamer  geen oelewapper en ook geen keutelbaviaan, paardenbeffer, zakkenwasser of schijtzak.
Nee, de voormalig HEMAworstendraaier uit Oss sprak keurig, en net zacht genoeg dat de microfoons het niet konden opvangen, een woordje uit de jaren ‘50 van de vorige eeuw:  "Flapdrol". En dat tot wel drie keer toe: “Flapdrol Flapdrol Flapdrol.”

Heb jij wel eens goed nagedacht over dat woord flapdrol?
Want wat is zo’n flapdrol dan eigenlijk wel? Wat doe je bijvoorbeeld  met een drol die flapt, of wat is er in godsnaam met je aan de hand als je last  hebt van een flappende drol?
Het woord kan ook  de oplossing zijn van een prachtig cryptogram:   een stinkend bankbiljet van 8 letters; een Flapdrol.

Slijter van het Jaar 2009 (column)

Gepubliceerd in DrinksSlijtersvakblad nr 4 april 2009
Service verlenen en onderscheidend werken. Daar hou ik me al mijn hele slijtersleven mee bezig. Steeds nieuwe wegen zoekend om potentiële nieuwe klanten te bereiken en dan vooral ook vast te houden. Dat betekent kennis delen en vooral veel ‘entertainen’ . En niet alléén via proeverijen of de diverse weblogs die ik onderhoud.
Maar het zijn niet mijn klanten, die uiteindelijk bepalen wie gekozen wordt tot ‘Slijter van dit Jaar’, evenmin de consument. En dus profileer ik me anders dan anders. Naar de branche toe. Op de website van de SlijtersUnie bijvoorbeeld. En, de ‘stoute schoenen’ aangetrokken en waarom ook niet, via ons Drinks Slijtersvakblad. Niet in de vorm van ingezonden brieven, dat had ook gekund heb ik van de redactie begrepen, maar via een soort gedrukte weblog, waarin ik de lezers tot en met de uiteindelijke nationale Slijterdag, waar de winnaar van deze verkiezing bekend wordt gemaakt, deelgenoot maak van mijn reilen en zeilen tijdens deze verkiezingen. Van wederwaardigheden die zich voordoen en mijn gemoedstoestand daarbij. De redactie vond mijn benadering leuk genoeg om me deze ruimte te geven. Allez…. trossen los.

De bel

Ik heb er elk jaar in de eerste weken van februari meer last van dan normaal, jeugdsentiment. In de weken voorafgaand aan mijn verjaardag ga ik vaker dan gebruikelijk in gedachten terug in de tijd en vertel ook verhalen van 'vroeger'.
Twee weken geleden haalde ik onze ouwe trouwe Nissan leeg. Gedurende de ruim 8 jaar dat ik daarin reed lag er in het dashboardkastje een koperen bel. Die bel had ik verhuisd van het dashboardkastje van de Opel die ik daarvoor reed waar hij ook al jaren in lag. En hoe die bel daar ooit in terecht kwam weet ik eigenlijk niet meer. Waarschijnlijk voor een sketch of toneelstukje op een feest of zo, maar dat durf ik niet meer met zekerheid te zeggen. Ik weet wel waar de bel vandaan komt.

25 jaar Paul de Leeuw

Beste Lieve Paul,

25 jaar, het is niet niks.
Mijn vroegste herinnering aan Paul de Leeuw? Een rare kerel bij Sterrenslag die net iets te leuk probeerde te zijn (meneer van Heumen!) en een incident met schoolmeisjes waardoor je een optreden in een theater onderbrak.
Daarna mijn met de slappe lach van de bank af rollen toen je het neefje van Hanneke Groenteman als losertje behandelde waardoor mensen hun lidmaatschap van de Vara opzegden. Mister Blue, je gesprek met Wim Rigter kort voor zijn overlijden. Onroering met tranen en lachbuien wisselen elkaar af  als in een emotionele draaimolen.
En niet te vergeten Seth en Fiona! Zo noemde ik mijn buik  in 1994 omdat ik ervan overtuigd was dat er een tweeling in zat, het was er maar één. Die ene begon altijd te schoppen als ik ging zingen en dat doet hij trouwens nog.
Toen ik de laatste weken van mijn eerste zwangerschap in het ziekenhuis lag had ik een walkman en een bandje van jou. Als ik naar jou luisterde begon hij ook te schoppen,  blijkbaar vond hij dat jij, net als zijn moeder, ook niet kon zingen.

Intussen is hij bijna 14 en kijken we op zaterdagavond met het hele gezin naar Mooi! Weer de Leeuw. Dat Boemlalagedoe vorig jaar heeft daar hier in huis natuurlijk nog wel extra bijgedragen aan het “Paulgevoel”.

Het grote pollepelmysterie

Lieve vrienden, fans, lezers, verdwaalden, volgers, toevallige passanten en iedereen die toevallig weet hoe je een computermuis moet bedienen.
Zoals jullie wel of niet weten werd er aan het begin van de zomer van 2007 een lepelbeweging in gang gezet die later wat uit de hand liep.
Dit pollepelmysterie gaat zijn climax bereiken in het eerste weekend van februari. En dat zeg ik niet om op te scheppen.
Maar waar nou de beruchte pollepelgrens ligt weet ik nog steeds niet.
Het zijn niet de grote rivieren (hier heb ik gedegen onderzoek naar verricht) welke de scheidslijnen aangeven waar mensen plotseling een pollepel een soeplepel gaan noemen of andersom.
Wat wij in het zuiden een soeplepel noemen, noemen ze noordelijker weer een eetlepel en zo is er aan het begin van 2008 een totale lepelverwarring aan het ontstaan in de lage landen.
Maar als u nu eerst eens begint met uw stem uitbrengen, zodat dat pollepelprojectje niet helemaal  in de soep loopt, dan wordt dat pollepelmysterie misschien ook ooit nog eens opgelost en kan misschien iemand me wel haarfijn uitleggen waar de beruchte pollepelgrens zich dan wel bevindt.

Sterallures

'Weet je wel wie ik ben?' zegt de man tegen me terwijl hij me zijn kaartje in mijn hand drukt.
'Nee, maar u weet toch ook niet wie ik ben?'
Het is begin jaren '90 en in de crewbar van de Olau Brittannia is de man naar me toegekomen.
'Ben jij degene die vanmiddag in de bar stond te zingen?'
'Ja dat was ik.'
'Daar moet je direct mee stoppen, want dat is helemaal niks.'
'En wie bent u dan dat u mij denkt te kunnen vertellen dat ik moet stoppen met iets wat ik gewoon leuk vind?'

Stapelhaiku

Ik zag hem de laatste weken al op verschillende weblogs voorbijkomen, de stapelhaiku. Meisje is net even de boekenkast ingedoken en maakte met drie boektitels een haar op het lijf geschreven haiku.

Flaters aan tafel
Verhalen met een slok op
Happend naar lucht

Is hij niet prachtig??

Energie

‘Ik weet nu wel dat ik niks goed kan doen, jammer dan’, zegt ze aangebrand.
‘Reageer nu eens niet zo raar! Het is toch zo! Je riep vanochtend weer dat je van alles ging doen en je hebt weer geen flikker gedaan!’
Misschien heeft hij wel gelijk, de energie lijkt er gewoon even niet te zijn. Ze zit maar wat doelloos te klikken en voor zich uit te staren.
Wat ze nodig heeft is een doel, een goal, adrenaline, tijdsdruk en positieve mensen om haar heen die haar inspireren.
Als gestelde doelen bereikt worden is er euforie die weer energie geeft. Als doelen onbereikbaar lijken en wegen erheen steeds dood lopen lijkt die energie juist weg te lekken en duurt het een tijdje eer die energievoorraad weer op niveau is.

Write on Wednesday

Deze week vroeg Marloes mij de nieuwe WoW te plaatsen.
De volgende twee weken mag u aan de slag met het volgende thema:

ener·gie (de ~ (v.), ~ën)

1 kracht waarmee men iets doet, naar iets streeft => daadkracht, fut, geestkracht, pep, pit, puf, slagkracht, stootkracht

2 [nat.] arbeidsvermogen

Nog éénmaal de spelregels van WoW:

• Elke twee weken wordt op woensdag het nieuwe thema bekend gemaakt.
• Ga nadenken, schrijven, schrappen en nog meer schrappen tot je uiteindelijk ongeveer 250 woorden overhoudt. Het is een enorme uitdaging precies 250 woorden te halen, maar geen nood als dat niet precies lukt.
• Plaats je verhaal op je eigen weblog en plaats een link onder de log die bij het thema hoort (deze dus deze week).
• Alles is mogelijk, fictie tot non-fictie, kinderverhaal tot 18+. Als dat laatste het geval is, meld het dan bij je link. Dit om vervelende situaties te voorkomen.
• Het is nooit verkeerd om feedback op je verhaal te krijgen. Hier leer je van!
  Moeilijker is het om feedback te geven. Respecteer elkaar!

Write on Wednesday: Spoor

‘Doe je jas maar uit, je bent toch dik.’
Het is nieuwjaarsdag 1987 en ik ga met huidige manlief mee op bezoek bij zijn oma, waar een tante me met deze woorden ontvangt. Er was geen spoor van enige acceptatie van de vriendin van haar lievelingsneefje.
Oma, 93, stokdoof en halfblind, zat op een stoel naast de tafel. De tante brulde in haar oor: ‘Bram is hier met zijn vriendin, ze is groot, fors en blond, een echte Duitse!’
’Ook dat nog, een Duitse’, murmelde oma die twee oorlogen had meegemaakt.
Het zijn de enige woorden die ik haar ooit hoorde zeggen, een paar maanden later overleed ze.

web 2.0 Haiku

Een Haiku is een klein Japans gedichtje met 5-7-5 lettergrepen. N.a.v. Twitter en Jaiku schreef ik een web.2.0 Haiku:

Twitter of Jaiku
Megachatten, microblog
Volgt uw thuisfront nog?

Is dit alles Japans voor u? Ga even rondsurfen dan. :-)

Write on Wednesday: Werken

Er is iets vreemds met dat woord. Vroeger gebruikte ze het wel, toen ze nog een baas had die haar een salaris betaalde.

Nadat ze voor zichzelf begon gebruikte ze het nog zelden. ‘Ik moet werken’ werd ‘ik ben open’. ‘Ik ben aan het werk’ werd ‘ik ben even bezig’.

Werken vond ze een te zwaar woord voor wat ze deed, ook al deed ze het dag en nacht.
Werken heeft toch een negatieve klank, als iets wat je moet maar liever niet zou doen. Volgens haar opvoeding moet je eigenlijk van werk fysiek ook moe worden.

Kracht

Ze zag zijn krachten afnemen.
Die sterke man uit haar herinnering werd oud, ze zag hem zwakker worden met de dag. Hij had de kracht niet meer, maar was te trots dat toe te geven.
Toen ze die voorheen zo sterke man als een fragiel kwetsbaar wezen tussen die witte lakens op de intensive care van het ziekenhuis zag liggen drong tot haar door dat dit wel eens het begin van het einde kon zijn.
Hij was bang, bang om te sterven, bang om toe te geven dat de kracht uit zijn lichaam weglekte en het einde nabij was.

Draaien (Write on Wednesday)

'Probeer om te draaien.’
Blijkbaar rijdt ze de verkeerde straat in en wordt daar fijntjes, rustig en zakelijk op gewezen door de mannenstem die uit haar navigatiesysteem klinkt. Omkeren kan hier niet, dus rijdt ze door.
‘Probeer om te draaien,’ herhaalt haar Tom-Tom.
‘ Ja ja zeikerd, bereken nu maar gewoon een nieuwe route voor me,’ sist ze.
En dat doet Tom.
Eigenlijk is het toch geweldig dat je gewoon een schijnbaar verkeerde of vreemde weg kunt indraaien en dan uiteindelijk toch ook je doel kunt bereiken. Misschien duurt het allemaal wat langer en kom je wat meer obstakels tegen, maar uiteindelijk kom je wel op de plaats van bestemming.

Vergeven (Write on Wednesday)

‘Ik vertrouwde je’, fluistert ze, ‘ik wil gewoon nog steeds niet geloven dat dat onterecht was.’
’Dat vertrouwen was wederzijds', antwoordt hij vanachter het glas, ‘maar is wel geschonden.’
’Ja, van beide zijden denk ik.’
Even valt er een stilte waarin beiden denken aan wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is.
’Denk je dat het ooit nog goed komt tussen ons? Ik wil mijn maatje terug zo ik jou vroeger wel zag.’
Terwijl ze deze woorden uitspreekt kijkt ze hem niet aan maar staart naar haar handen die op het blad voor de glaswand liggen.
’Ik denk het niet, daarvoor is er veel te veel gebeurd.’
Weer valt er een stilte.

Zeêuwse Toale

Op de Zeêuwse Toalsite vond ik een gedicht in onze eigen taal, of is het toch een dialect? Daar zijn de meningen over verdeeld, moa dî vèrsje van Ries de Vuyst is wè schoône.

De Zeêuwse troubadours

Je zou ze moeten 'oôrn, de Zeêuwse troubadours
Udder ideeën bin ver'eevn, al is de taole soms wà boers
Wel, 'n Zeêuw dat is iemand, die a noôit om probleemn vraogt
Atter 'ier iets nie wil lukn, is 't de schuld van 't volk in den 'Aogt
Vroeger was 't vee beter, wordt er nog a een keêr gezegd
Toen was een boer een boer en een knecht bleef altied knecht

Glas (Write on Wednesday)

Achter in de zaal schenkt ze borrelglaasjes in. Niet te vol, het zijn maar proevertjes.
Er staan 150 glaasjes gereed op dienbladen. Voorzichtig schenkt ze in elk glas een flinke bodem van de likeur die tijdens deze middag officieel gepresenteerd wordt.

De gasten druppelen binnen. ‘Madam mag ik er eentje nemen?’
‘Sorry meneer, nog niet, straks worden ze uitgedeeld.’

Horizon

In haar kraag gedoken staat ze aan de vloedlijn. Aan de horizon raakt de oranje bol die zon heet en zorgt voor al het licht, bijna het aardoppervlak. Nog even en het is donker.
Ze tuurt en peinst, haar handen diep in haar zakken. Haar rechterhand omsluit haar GSM die in haar rechterjaszak zit. Zal ze hem een SMS sturen? Een SMS naar de hemel?
Raar is dat, ze kan het echt niet over haar hart verkrijgen dat telefoonnummer te verwijderen en hij is nu toch al bijna een jaar dood. Af en toe staart ze naar die naam in haar adresboek en denkt aan hem.
Vrolijk kerstfeest kan ze SMS’en, zelfs als iemand anders nu dat nummer heeft is dat niet echt raar.
Of zal ze dat nummer toch verwijderen? Dat is wel erg definitief, ze heeft toch ook nog foto’ s van hem, die doet ze ook niet weg.
Maar wat heb je eigenlijk aan een telefoonnummer of een emailadres van iemand die al lang dood is? Ze ziet het maar als een soort digitale nagedachtenis, want waar die overledenen ook mogen zijn, als er al iets is, dan is daar vast geen bereik of internet.
Terwijl de zon de aarde inzakt en ze zich omdraait pakt ze haar GSM en tikt met twee duimen: ‘Fijne dagen, ik denk aan je’.
Terwijl ze op ‘ verzenden’ klikt draait ze zich om en loopt weg van die vloedlijn en de horizon. Naar huis, naar de warmte, naar het licht.
WoW

Memorie

‘ Van Agt wij willen leven!’
Ze moest dat roepen door het open raam  van de lagere school, terwijl een Zuid-Molukker met een geweer op haar rug gericht stond. Ze was 11.
Nog steeds, bijna 30  jaar later, kan ze niet verdragen dat er iemand achter haar staat.
In 1977 was er geen slachtofferhulp, ze kreeg wel cadeautjes en er werd niet meer over gepraat.
2004: Een gijzelingsaktie op een school in Beslan doet de wereld sidderen, de beelden van de kinderen die in ondergoed in veiligheid gebracht worden zijn schokkend.
Plotseling is het weer 1977, is ze weer in die school waar iedereen ziek wordt en moet kotsen. Is er met het eten wat van buiten kwam geknoeid en zijn ze bewust ziek gemaakt door een beslissing van bovenaf waardoor ze sneller vrijgelaten zouden worden?
Tot op de dag van vandaag weet ze dat niet. Feit is wel dat ze haar kots doorslikte, alleen als je niet kotste mocht je naar huis, anders moest je naar het ziekenhuis. Kotsen deed ze thuis wel.
Keer op keer als ze haar verhaal wilde vertellen werd dat een politieke discussie. Het ging niet om haar en haar gevoel, maar iedereen probeerde vooral het verhaal van alle kanten te belichten. Het kind wat getraumatiseerd werd, werd niet gehoord.
2006: In het dorp gaan stemmen op voor een herdenkingsmonument, maar er is nu genoeg OVER haar gepraat in plaats van MET haar. Het moet nu anders. En ze gaat dat ook anders doen!

WoW

Geachte heer Zalm

Of mag ik Gerrit zeggen? Ik hoorde vandaag dat u de politiek vaarwel zegt. Een beetje jammer is dat wel maar er is nu eenmaal overal een tijd van.
Vier jaar geleden dronk ik na een verkiezingsbijeenkomst een borrel met u. Ik had u overigens groter ingeschat, voor de foto met de hele lijst wou u vrouwen naast u en ik ben maar gaan zitten bij het poseren om niet op te laten vallen dat u eigenlijk een klein mannetje bent. Om dat voorstel van mij moest u toen hartelijk lachen.
Ik hield u die avond ook een rekensommetje voor. U en de 2e kamer hadden namelijk net gestemd voor een accijnsverhoging om een gat in de begroting te dichten. Daarbij was vergeten rekening te houden met het feit dat juist het verbruik van sterke drank al jaren een dalende trend vertoonde en hiermee die trend versterkt zou worden door de grote accijnsverschillen met de buurlanden. Sterker nog, de meeste kamerleden waren van mening dat ze alleen voor een verhoging van de accijnzen op alcopops, breezers in de volksmond, stemden. Dit maakte toen maar 2% uit van de markt in gedistilleerd en is inmiddels afgezakt tot onder een procent (dit is een schatting van me).

Herstel

‘Na een paar maanden revalideren bent u weer helemaal de oude’, de neurochirurg zei het heel stellig en ze geloofde hem ook, of wou hem graag geloven. Wie wil er nu niet geloven dat je beter wordt?
Die pijn, het krachtverlies zal wel post-operatief zijn, dacht ze, probeerde zichzelf zelfs wijs te maken dat ze zich aanstelde.

Herstel, her stel, weer een stel, dat stel had altijd bestaan uit twee componenten; Lichaam en Gedrevenheid. Twee componenten die elkaar jarenlang perfect aanvulden, tot Lichaam een soort van afstand opbouwde. Lichaam weigerde nog langer te doen wat Gedrevenheid wilde en ze Lichaam al die jaren had opgelegd.

Gedrevenheid snapte daar helemaal niets van, ze kon namelijk niks zonder Lichaam die haar aanvulde, althans dat dacht ze. Maar langzaamaan werd Lichaam en wat Lichaam allemaal kon een stuk minder belangrijk voor Gedrevenheid. Gedrevenheid leerde dat ze ook een heleboel dingen kon zonder de fysieke kracht van Lichaam, of in ieder geval met veel minder steun van hem, dat hij er was scheen voldoende te zijn.

Zo werden Lichaam en Gedrevenheid weer een stel, maar wel een stel met een andere rolverdeling.
Lichaam nam de rust die hij verdiende want was na al die jaren 200% inzet even uitgeteld en Gedrevenheid zocht meer bezigheden waarin Lichaam een kleinere rol speelde.

Lichaam zou nooit meer Lichaam worden met de kracht, jeugd en mogelijkheden als vroeger, Lichaam was aan het slijten, maar was nog niet versleten, mits Gedrevenheid hem niet verleidde tot teveel inspanningen natuurlijk. WoW

Vrienden van toen

Ik zat in Havo 3, hij in VWO5, ik wist dat Jos me kon zien door het raam van de kantine. Ik liep op mijn witte pumps met te hoge hakken en mijn DollyDot-rok over het plein het trapje op naar de ingang. Ik keek niet opzij naar dat raam, maar wist dat hij keek. Prompt struikelde ik en lag languit heel oncharmant op die stenen trap, hem en zijn vrienden een lachstuip bezorgend.
Een jaar later gooit hij me tijdens een kermis samen met zijn vriend in de bloembak voor een restaurant terwijl de eigenaar achter het raam staat. Die eigenaar was sinds een week ook mijn werkgever in het weekend. Wederom schaamte bij mij en een lachstuip bij hem en zijn vriend Connie.
Weer een jaar later, hij en zijn vriend studeren in Amsterdam. Ik ga er een dag heen en we bezoeken onderandere de opnamen van RUR.

Vliegen

‘Ready for take off?’ Die vraag werd niet gesteld toen hij jaren geleden incheckte op de vlucht van het leven. Het werd een duizelingwekkende vlucht met van tijd tot tijd stevige turbulentie.
Het toestel waarin hij zit heeft lange tijd op de automatische piloot dwars door de luchtlagen met of zonder turbulentie heen gevlogen. Maar toen kwam die enorme luchtzak. Midden in die luchtzak realiseert hij zich dat hij te ver van de nooduitgang zit om een veilig gevoel te hebben en de vrijheid tegemoet te springen vanuit de beklemmende ruimte waarin hij zich bevindt. Er is geen vluchtweg.
Als kind van 10 staat hij met een Zorrocape boven op de vrij lage garage. Hij spreidt zijn armen, sluit zijn ogen en springt. Vliegen lukt niet.

Als man van 40 fantaseert hij nog steeds over vliegen, wegvliegen, weg.
Het kind van 10 maakt van hout een kruis met daarop met zwart viltstift drie letters; R.I.P.
Het kruis wordt beneden in het gras geplant.
De man van 40 staat boven op het hoge hotel. Hij staat aan de rand van het dak. Boven hem blauwe lucht, wind, meeuwen in zweefvlucht, vrijheid, stilte, rust.
Beneden hem mensen, drukte, auto’s, verdriet, pijn, ellende, beklemming.
Uit een luidspreker in de winkelstraat beneden schalt de stem van Randy Crawford: ‘One day I’ll fly away’.
Hij kijkt naar beneden waar hij niet wil zijn. Hij kijkt naar boven waar hij heen wil.
Hij spreidt zijn armen, sluit zijn ogen en laat zijn lichaam voorover hellen.
Hij vliegt.

WoW

Het Thema voor deze WoW-aflevering is:

vlie·gen1 (onov.ww.) 1 zich door de lucht voortbewegen => wieken 2 (van tijd) snel voorbijgaan => omvliegen 3 zeer snel gaan => sjezen 4 (van zaken die aan één einde vastzitten) wapperen 5 [bouwk.] (van gebouwen) vooroverhellen

vlie·gen2 (ov.ww.) 1 (een vliegtuig) besturen 2 door de lucht vervoeren

Schrijf een verhaaltje van 250 woorden. Ongeveer mag ook, maar het is wel een enorme uitdaging om precies op die 250 woorden uit te komen. Plaats de link naar je verhaal hieronder in de comments.
Meer WoWuitleg vindt je bij Marloes.
Je hebt twee weken om te schrijven. Succes!!!

Daar zou een meisje gaan halen wijn

Daar zou een meisje gaan halen wijn,
't was avond al zo late
Zij kwam al voor een hazelaarsboom
En daar bleef zij wat tegen staan praten

Wel hazelaars, zo zei zij, hazelaarsboom
En vanwaar bent gij zo groene
Mooi meisje, zo zei hij, meisje fijn
En vanwaar bent gij zo schoone

Opening

Spaghetti wordt het vanavond. Het moet allemaal weer snel. Eentje moet trainen, zelf moet ze nog naar een vergadering. Het lijkt weer een race tegen de klok.

Braadpan opzetten, flinke scheut olie erin, pan water opzetten. Olie begint te walmen, rundergehakt de pan in, houten spatel, goed roeren, tussendoor ui snipperen, stukjes paprika die nog in de koelkast liggen even snijden, champignons en een preitje.
Hoppa, met een elegante vloeiende beweging schuift ze de gesneden groentes van de plank de braadpan in.
Roeren, water kookt nog niet, eerst dan maar even snel dat nieuwe witte bloesje aantrekken. Ze heeft 40 minuten voor ze weg moet, de spaghetti moet 10 minuten koken, dat geeft haar een half uur om te eten als ze tenminste al verkleed is.

‘Mama, waar zijn mijn voetbalspullen?’ ‘In de droger! Haal ze er zelf maar uit! En schiet op! Eten over 10 minuten!’
Haar bloesje dichtknopend loopt ze de keuken weer in. Blikje tomatenpuree uit de kast, haastig opent ze alle lades tot ze de blikopener heeft.
Water kookt inmiddels, pak spaghetti opengescheuren en leegkiepen in dat water. Ze roert snel even in de saus en mikt er op goed geluk wat kruiden in. Ze pakt de blikopener en het blikje tomatenpuree. Nog 35 minuten.
Ze zet de blikopener op de rand van het blikje en knijpt in het ding. Flatsssssssssssss. De tomatenpuree zit niet alleen in dikke klodders op haar nieuwe mooie witte bloesje, maar ook tegen de keukenkastjes, de crèmekleurige lamellen en het plafond.

Write on Wednesday

ope·ning (de ~ (v.), ~en)

1 het openmaken

2 het toegankelijk maken

3 open plaats in een materiaal of voorwerp => gat, mond

4 het laten beginnen, doen aanvangen

5 wijze waarop een partij geopend wordt [schaken, dammen]

6 belangrijkste bericht op de voorpagina van een krant

De Uitleg vind je bij Marloes.  Voor mij is de grote uitdaging om precies 250 woorden te gebruiken. Ik ga denken en schrijven....

Storm

Het strand en de Zee zijn het mooist op stormachtige dagen. Vanmiddag maakten we een Otrivinwandeling. Bij elke inhalering door je neus voel je het zilte water diep in je ademhalingsorganen dringen waardoor je echt het gevoel hebt een ' open hoofd'  te krijgen. En dat is fantastisch!
Evenals de schuimkoppen die stuksloegen op de paalhoofden, het vliegend zand dat voortgejaagd werd en de woeste golven.
Het was vandaag  zo´n dag dat de slagroom van de Chocomel waait op het terras van het strandpaviljoen, waar met dit weer maar enkele mensen zijn.
BTW, Manja is back!! En dat betekent dat we ook Write on Wednesday weer gaan oppakken, 250 woordenverhaaltjes over één thema. Zoals deze die ik in het storm-videoblogje verwerkt heb. Iedereen kan meedoen!

Storm
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Badkamerscene

Twee verwilderde, waterige, maar ook lege ogen staren haar aan in de spiegel. Op haar kin staan drie zwarte haren. Ze opent het medicijnkastje en pakt, zoals bijna elke dag tegenwoordig, een pincet van het onderste plankje en trekt die vieze haren die daar niet horen uit haar kin.
Zachtjes begint ze te neuriën op de melodie van een oude klassieker van Shirley Bassey. Terwijl ze zich in bad laat glijden en het warme water haar lichaam omsluit, zingt ze ook de tekst, elke regel met wat meer volume:

Klootzakcalculator

Soms lees ik ergens een woord dat een aantal maanden blijft hangen. Op het moment dat ik het woord lees denk ik 'subliem! Waarom heb ik het niet verzonnen?'
Het woord klootzakcalculator las ik een aantal maanden geleden in een oude Knack die in de wachtkamer van mijn Neurochirurg in het AZ van Brugge lag.
Volgens mij werkt mijn klootzakcalculator meestal wel aardig en heb ik wel door wie er oprecht is en het goed met me meent en wie niet.

Gedicht

Bij toeval (nou toeval, soms google ik op het Meisje van de Slijterij, je weet namelijk nooit wat anderen over je schrijven) vond ik een vers gedicht over een Meisje van de Slijterij, geschreven door een zekere Rien de Heer:

Lente Haiku

Vogels fluiten weer Natuur ontwaakt uit haar slaap Nu alleen ik nog

Blik in de toekomst

Het is december 2030. Karel van de Graaf heeft net zijn 80e verjaardag gevierd, maar elk jaar wordt het minder druk op zijn verjaardag. De lichting radiomensen van vroeger wordt steeds kleiner. Toen immers in 2006 het mes gezet werd in het omroepbestel kwam er geen nieuwe aanwas meer.
Karel zoeft achter zijn electrische computergestuurde rollator richting supermarkt want het nageslacht komt vanmiddag op bezoek en er moet nog wat ingeslagen worden. Die supermarkt is trouwens ook niet meer wat het was. Het is niet meer dan een muur met automaten waar je een chipkaart induwt en het gewenste artikel intoetst wat vervolgens met een ferme klap in een bak valt. Elke keer moet je bukken, wat Karel steeds minder goed afgaat eigenlijk.
Met weemoed denkt hij aan vroeger. Vroeger toen er nog radiostudio's waren met echte mensen. Vroeger toen je nog gewoon een radio kon aanzetten en mensen kon bellen. Alles gaat tegenwoordig per tekstbericht, mailtjes noemen ze dat en nu moet je een gewenst programma eerst downloaden en op een apparaatje zetten wat in je oor past.
Karel glimlacht. In het begin van de jaren 80 van de vorige eeuw mocht hij wel een heel leuk programma presenteren. Toen mochten er nog mensen live bellen naar de radio en hun verhaal doen en waren anderen bereid daar weer op te reageren.

Helaas dat is geschiedenis. Na 2006 verdween langzaam alles uit de ether, om live wat te horen moet je tegenwoordig achter een beeldscherm gaan zitten. In de ether wordt er niets meer uitgezonden, dat werd simpelweg te duur.
En de journalisten? Ach, die zitten in Washington en coveren via internet heel de wereld, met in diverse plaatsen over de wereld hun informanten die constant online zijn.
Karel zou willen dat er een wonder gebeurde nu, maar weet ook dat vroeger dood is. Nog even en niemand kan er meer over vertellen, de techniek en commercie heeft de maatschappij verloederd en uitgehold. Gelukkig komen straks de kinderen, weer eens wat stemmen horen na een week is wel prettig.
Hij heeft zijn boodschappen uit de automaten getrokken en zoeft terug naar zijn verzorgingsflat, waar een computer de deur opent en een ingeblikte vrouwenstem als altijd zegt: 'Welkom thuis meneer de Graaf'. 'Kreng jij mag je bek houden', ontsnapt net iets te hard aan Karels lippen.

Herfst

Geoogste druiven
Voor nieuwe wijn
Heksenfuiven
Pompoenfestijn
Verpulverde energie
Verpulverde bladeren op de grond
Maar zie!!
Aanschouw met ogen en mond!
Die kleuren!
Die pracht!
Muffe rottende geuren
Verbergen nu oerkracht
Inslapende natuur
Vermoeide zuchten slaken
Tot het uur
Van wederom ontwaken

Doe ook mee aan de herfstgedichtenwedstrijd van het OAB!

Update: En weten jullie al wat podcasten is? Zoiets dus. Dit was een eerste poging op een herfstachtige zaterdag gemaakt, dus helemaal super is het nog niet, maar ik krijg wel het programmaatje door. All you need is a laptop and a headset! En als onderwerp dus maar even dit versgeschreven gedicht voorgedragen.

Kiezen

'Wat moeten we hier nu mee? We moeten een winnaar kiezen, maar er zit een probleem tussen.'
'Hoezo?', vraagt het andere jurylid.
'Nou, weet je nog dat wij ooit een proefproces begonnen zijn om jurisprudentie te krijgen? Dat ging over hoe die deur zat in die hal van die supermarkt. Het was makkelijk een startend ondernemer te pakken die nog geen lid was.'
'O, was zij dat? Nadat ze verhuisd was hebben we nog geprobeerd haar via het strafrecht te laten veroordelen en de gemeente hebben we ook aangeklaagd omdat die onterecht vergunningen zouden hebben verleend.'

'Het zou best eens kunnen dat dankzij die processen de zelfstandige slijter nog bestaat. Ik hoorde laatst wel via via dat ze ons dat nog steeds kwalijk neemt, het heeft haar blijkbaar heel veel geld en levensvreugde gekost en vooral het feit dat we haar kraamtijd verziekt hebben door haar in kort geding te dagvaarden op de dag dat ze was uitgerekend om te bevallen is ze nog niet vergeten.'
'Hoe ging dat dan?'
'Nou we eisten 2500 gulden per dag voor elke dag dat ze langer open was, we weigerden uit te stellen, haar zoon is 2 weken te vroeg geboren, dus kon ze mooi gelijk uit haar kraambed naar de rechtbank.
Dat heeft ze trouwens gewonnen, maar we hadden nog wel wat procedures voor haar in petto.'
'Ah, nu snap ik waarom ze geen lid is.'
'Weet je wat, we kiezen een andere winnaar en geven haar 250 euro.'
'Goed idee.'

WoW

Beweging

'Geen beweging in te krijgen', verzucht ze.
Het is de perfecte partner die ze gevonden heeft. Ze was er al maanden naar op zoek, tot ze die winkel binnenstapte en hem plotseling zag staan. Op slag was ze verliefd en liet liefkozend haar handen over hem heen glijden. Hij was mooi glad, maar ook robuust, stevig en puur. Een partner met uitstraling.

Het was de droomkast die ze gevonden had, van gebeitst grenen met pianodeuren waarachter de PC en het beeldscherm, maar ook de printer pasten, met over de hele breedte een uitschuifbaar werkblad welke bijna een volledig bureau was en daaronder nog ruime hangmappenlades en nog wat extra lades. Last but not least; hij paste ook nog eens precies tegen die muur waar ze hem wou.

Enkele dagen later wordt de kast keurig afgeleverd en op zijn plaats gezet. In de achterwand zitten geboorde gaten voor alle kabels en daar zit ook het probleem, nu ze alles wil aansluiten krijgt ze die partner niet eens van de muur af geschoven.
Zuchtend en kreunend wendt ze al haar krachten aan en gooit haar gewicht in de strijd. Met symptomen van Gilles de La Tourette blijft ze proberen, maar er is geen centimeter beweging in die kast te krijgen. Waar is die partner als je hem even echt nodig hebt?

Terwijl ze een kop koffie drinkt bedenkt ze een nieuwe strategie. Geen partner in de buurt maar wel kinderen, die kunnen in een kleine spleet kruipen en de stekkers wel aansluiten.

WoW

Onderhoud

'Goeiemiddag, u spreekt met Jansen, ik wil u uitnodigen voor een onderhoud op woensdagmiddag om twee uur als dat u schikt.'
'Nou meneer Jansen, een onderhoud klinkt me wel als wat magertjes in de oren, ik heb eigenlijk liever een bovenhoud.'
'Wat zegt u mevrouw? Een bovenhoud? U maakt vast een grapje .'
'Nee, ik maak geen grapjes, ik zou niet durven, maar als een bovenhoud te hoog gegrepen is doet u dan maar een houd.'
'Het onderhoud gaat over de uitslag van uw geestelijk onderzoek, we zijn tot nieuwe conclusies gekomen in uw geval en willen u daarvan op de hoogte stellen.'
'Dus ik kan alleen al doordat u een onderhoud wil en geen houd concluderen dat dat een vrij negatieve conclusie is?'
'U spreekt in raadselen mevrouw, maar ook daar zullen we het woensdag even over hebben.'
'Heb ik u al gezegd dan dat ik akkoord ga met maar een onderhoud?'
'Nee dat heeft u inderdaad niet, maar op basis van uw verleden lijkt het mij wel verstandig als u woensdagmiddag verschijnt. Maar misschien kan ik in de tussentijd even contact houden met uw echtgenoot?'
'Contact houden meneer? Krijgt die wel een houd? En ik maar een onderhoud? Waar denkt u in godsnaam mee bezig te zijn? Heeft u iets tegen vrouwen?'
'Dit heeft geen zin mevrouw, ik denk dat we beter kunnen ophouden.'
'Is uw man misschien aanwezig?'
'Nee die is naar de garage voor een grote beurt, het jaarlijks onderhoud van onze slecht onderhouden auto.'

WoW

Gevoel

Begin jaren negentig: Ze is net in Nederland. Ze vindt mijn haren geweldig, staat achter me op de bank en speelt met mijn halflang krullend blonde haar, borstelt het alsof het poppenhaar is. Op mijn schoot ligt een fotoboek met foto's van Colombia waar de adoptieouders de voorgaande 6 weken doorbrachten. Ze vleit zich op mijn schoot en wijst naar een foto. 'Dat is een zwembad' zeg ik. 'Non non, Piscina!!!', antwoordt ze.

Enkele jaren later. Een struise Spaanssprekende Nicaraguaanse dame krijgt in een sneltreinvaart een rondje Nederland en belandt op mijn verjaardag.
Omdat ze volgens mij wel een beetje mijn maat heeft ook al is ze wat kleiner, maak ik snel boven wat kasten leeg, want ik weet dat die kleren die ik toch niet meer draag bij haar heel welkom zijn. Ze moet namelijk weer terug naar haar eigen leven, zo ver van onze werkelijkheid. We zitten aan tafel, drinken koffie, eten gebak, bonbons en er wordt getolkt.
Het meisje wat anders zo spraakzaam is kruipt als een bang vogeltje in een hoekje op de bank. Ze hoort een taal en ziet een Middenamerikaanse vrouw en wil er niet over praten.

Tien jaar later: Ze is 18, voelt zich nergens thuis en baart een zoon. Het kind dat ze nooit uit handen zal geven, het kind dat een moeilijke toekomst krijgt. Zijzelf die een moeilijke toekomst krijgt. Het moedergevoel verzwelgt haar, ze ervaart de band met haar kind.
'Ik ben je moeder en ik laat je nooit gaan'.

Write on Wednesday

Toekomst

'Nee, wij hadden samen geen toekomst gehad, daarvoor was en ben jij veel te fanatiek voor mij', zegt de man. De keiharde muziek maakt dat er in een volle zaal toch privacy is.

Samen gaan ze terug naar 1985, halen gezamenlijke herinneringen op. Ze lachen maar evalueren ook het voor beiden moeilijke jaar 1985. Het vertrouwen blijkt er nog steeds te zijn, ook na 20 jaar.

In die 20 jaar zijn ze elkaar nog wel een paar keer tegen het lijf gelopen, maar altijd in gezelschap.
Nu ze elkaar bij toeval troffen en het volume van de muziek hun wat privacy geeft wordt eindelijk uitgesproken wat bij beiden al die jaren is blijven hangen.

'Ik ben niet voor niks uit het dorp vertrokken en ik denk dat dat ook goed was', concludeert de vrouw, 'het kon niet'. 'Nee het kon niet', beaamt de man en beiden denken ze terug aan het destijds wel wat dramatische afscheid.
'Weet je, er zijn mensen die zeggen dat je misbruik van me gemaakt hebt, maar dat heb ik nooit zo ervaren'. 'Nee, je ging vrijwillig mee', lacht de man, 'maar ik had dat eigenlijk nooit moeten doen, je was te jong en ik heb uiteindelijk de juiste keuze gemaakt, ik hou van mijn vrouw, wil je nog een wijntje?'

Terwijl hij de drankjes bestelt glimlacht de vrouw. Waar door de wijn haar bewustzijn wat vertroebelt, verheldert zich een beeld wat al die jaren op de achtergrond aanwezig geweest is. Het is goed zo.
'Proost'.

Dit is mijn bijdrage voor WoW.

Verslaafd

De nicotineverslaafden en inmiddels paria's van deze wereld zullen dit wellicht herkennen.

Om 10 uur neem je de laatste sigaret uit dat pakje, geen probleem want er is immers nog een pakje, denk je.
Enige tijd later ga je op zoek naar dat pakje, maar dat pakje is er niet. Ach dat is niet zo erg, het is na tienen en je redt dat vast wel tot morgenochtend, je bent toch niet echt verslaafd?
Je gaat weer zitten, maar het onrustige gevoel neemt toe, een half uur later stroop je je tassen en jaszakken af naar een vergeten pakje, niks.
Je gaat alle laatjes door, niks.
En dan onder in een la vind je een doosje met één sigaar.

Ook al rook je eigenlijk nooit sigaren, je wordt al euforisch bij de gedachte aan dat aroma en die smaak. Dit moet een ritueel worden.
Bij een sigaar hoort cognac.
Je pakt het mooiste cognacglas, schenkt een bel hele goede cognac in, gaat zitten, bekijkt die sigaar en dan de fik erin!!!
Helaas is dat ding zo oud dat het blad verpulvert en je kunt trekken wat je wilt, er komt niks, nada, niente, uit. Je probeert nog even dat ding te halveren, maar ook dat lukt niet, hij lag er misschien wel al 10 jaar.
En dan zit je daar met je mooie cognac zonder sigaar...

Ten einde raad haal je een peuk uit de asbak, buigt hem recht, steekt hem aan en geniet van die twee trekjes.

Ja ik ben verslaafd.

Dit is mijn bijdrage voor WoW
(wellicht herkennen mensen het, het komt van mijn harde schijf.)

Vroeger

'Vroeger was het anders', mijmert de man terwijl hij in gedachten verzonken, met gebogen hoofd en diep weggedoken in zijn kraag langs de vloedlijn loopt. Zijn voetstappen maken verse afdrukken in het natte, nog ongeschonden zand. Geïmponeerd door de ribbelige structuur van het zand, veroorzaakt door het terugtrekkende noordzeewater, overdenkt hij zijn leven.
'Als ik vroeger andere keuzes had gemaakt, had mij dat dan gelukkiger gemaakt? Is het te laat alsnog een rigoureuze keuze te maken, is het te laat een andere weg in te slaan? Als vroeger dood is zou vroeger ook geen last meer mogen zijn en zou ik opnieuw kunnen beginnen. Alle schepen achter me verbranden.'
Hij kijkt op en ziet vrachtschepen hun weg zoeken op weg naar ergens. De zee brengt die schepen van A naar B. De aanblik van die zee, die glinstert in de lage ochtendzon, brengt rust in zijn hoofd, maakt het hem mogelijk zijn gedachten te ordenen.

Alles verandert, behalve de zee. Elke 6 uur komt dat water op en elke 6 uur trekt dat water zich ook weer terug. Vaak zijn dat rustig kabbelende golven, soms ook stormachtige beukende onrustige stromen. Het is als zijn leven. Dat kabbelt zich ook voort met af en toe een storm. En hoe beangstigend dan de kracht van die storm ook kan zijn, hij gaat altijd weer liggen waarna het rustig gekabbel weer aanvangt.

'Ik kom hier weer wel doorheen', denkt de man, 'als die verrekte storm in mijn hoofd maar weer snel gaat liggen'.

Dit is mijn bijdrage voor WoW

Ontmoeting

Terwijl ik met mijn koffie een plaatsje zoek in de volle kantine van het ziekenhuis zie ik haar plots zitten; een oudere mevrouw, ik schat haar wel een eindje in de 70. Ze straalt wanhoop en eenzaamheid uit. Tegenover haar is nog een stoel vrij en ik besluit dan ook daar te gaan zitten.
'U vindt het toch niet erg hè dat ik bij u kom zitten?' De vrouw kijkt op en schudt nee. 'Ik ben toch maar alleen, mijn man ligt hier. Hij mag morgen wel naar huis hoor, maar overmorgen moet ik opgenomen worden en ik weet helemaal niet hoe dat allemaal moet. Mijn man heeft verzorging nodig en ik ben er straks niet .'
'U heeft toch wel kinderen of familie die de helpende hand kunnen bieden,' merk ik op. Ze legt me uit dat ze nooit kinderen gehad hebben en eigenlijk alleen elkaar hebben.

Tijdens haar verhaal bedenk ik me hoe anders dat bij ons thuis gaat. Wij zijn met zijn vijven thuis. We lopen niet de deur bij elkaar plat, zitten niet op elkanders lip, maar in tijden van nood worden dingen gewoon opgelost.

Daar zit ik, eind twintig, hevig twijfelend over het feit of ik überhaupt wel een gezin en kinderen wil en of ik dat wel kan en wil combineren met al mijn andere ambities.
Maar deze ontmoeting, dit kopje koffie, maakt alles helder voor me.
Ik wil niet oud worden zonder kinderen.
Het jaar daarop word ik moeder.

Voor Write on Wednesday