De Pineut

In 2007 liepen er hier en daar wat discussies over de auteurswet uit 1912 en bureautjes die businessmodellen ontwikkelden op basis van die oude wet, opgesteld in een tijd dat niemand nog kon vermoeden dat er ooit zoiets als internet zou ontstaan waar mensen dingen deelden.
Mensen gebruiken vaak een weblog als een ouderwets offline plakboek, maar die wet is nu eenmaal wet. Zo kan een bureau als Cozzmoss auteurs extra inkomsten beloven door op zoek te gaan naar plaatsen waar stukjes herplaatst zijn. Bloggers, in de meeste gevallen ter goeder trouw, krijgen claims in de bus en omdat schikken goedkoper is dan een dure advocaat en procedure worden er honderden en soms duizenden euro's betaald. Het zijn dure lessen.

Zo werkt het ook met foto's. Er zijn fotografen die anno 2010 liever procederen dan fotograferen en via speciaal daarvoor opgerichte bureaus hun pensioen proberen binnen te harken. Ik maakte me er in 2007 best druk om, en ik niet alleen. Het gevolg was de oprichting van de stichting Copyright en Nieuwe Media waarbij we probeerden in ieder geval te informeren dat die wet zo werkte dus je als blogger moest oppassen met wat je deed. Die waarschuwingen nam ik ook op in mijn boek dat binnenkort uitkomt. Ik maak, sinds ik weet hoe het werkt, meestal de foto's die ik gebruik zelf en als ik die van een ander gebruik vraag ik toestemming. Ver in mijn archieven staan er misschien best nog wat dingen die niet geheel volgens de wet zijn, zelfs met een songtekst op een Hyvespagina plaatsen overtreedt je de auteurswet van 1912 al.
Precies waar ik in mijn boek voor waarschuw, en waar ik me af en toe druk over maak als het anderen overkomt, gebeurt me nu zelf. Een aantal weken geleden ontving ik een brief van een advocaat. Een papieren brief met een postzegel en zo. Het ging over een foto die ik in januari 2007 op Drinkblog plaatste bij een artikel over Kwispelbier. Ik dacht trouwens tot dat moment dat die foto gemaakt was door Albert Seghers, aardige man trouwens, die in die periode een foto van me kwam maken voor de Telegraaf en het geen probleem vond. Naar nu blijkt was het niet de foto van Albert die ik van het AD met bronvermelding leende, maar van een andere fotograaf, Janssen heet de man. Ik ben dus flink de pineut.

Toen ik daar, ruim 3,5 jaar later, door die sommatiebrief van advocate van Boven achter kwam verwijderde ik de foto, stuurde een mail dat ik me vergist had, dat het volgens mij gewoon onder citaatrecht viel, en plaatste de foto van Albert alsnog na even contact met hem te hebben gezocht.

Maar verwijderen was niet voldoende, ze wilden geld zien. En wel € 750 euro binnen vijf dagen, dat was coulance, want de schade die meneer de fotograaf leed zou vele malen hoger liggen.
Navraag bij een contact van me bij de Telegraaf leerde me dat een foto die elders al eerder geplaatst is bij een dagblad tegenwoordig nooit meer dan  € 80,00 oplevert. Voor internetpublicaties betalen kranten niet eens voor foto's, maar dat terzijde. De betreffende fotograaf zou schade geleden hebben doordat die foto ver in mijn archieven stond bij een artikel dat de laatste drie jaar in ieder geval niet meer is gelezen of gezien.

Om van de ellenlange mails vol juridische prietpraat en negatieve energie af te zijn maakte ik € 150,00 over. Bijna het dubbele dat die oude foto bij een dagblad in een oplage van 800.000 zou opleveren,  voor een blog met 100 bezoekers per dag.

Voorlopig vindt men dat niet genoeg. Ik heb nog een paar dagen respijt om die 600 euro over te maken, daarna zullen die bedragen fors stijgen en wordt het waarschijnlijk een bodemprocedure. Die duurt volgens Arnoud Engelfriet zo'n anderhalf jaar.
Ik weet in ieder geval welke fotograaf van mij nooit een foto mag maken.