Rosé en Zo (Column)

Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad december 2009

Het mooie weer is nu echt voorbij en daarmee ook het jaargetijde waarin de meeste rosé geconsumeerd wordt. Ik mocht in oktober een paar dagen mee naar Portugal op uitnodiging van Offley. Nu zijn dat van die uitnodigingen waar ik nooit zo heel lang over na moet denken. Ik ga graag op stap en overal leer en zie je wel wat nieuws.
Offley claimde deze zomer als eerste een rosé port op de markt te brengen. Althans dat stond in hun persbericht. Formeel hadden ze wel een beetje gelijk omdat pas op 1 juli j.l. het Instituto do Vinho do Porto het officiële certificaat voor rosé port verleende, maar er werd al veel  langer, met toestemming, rosé port gemaakt en ook op de Nederlandse markt gebracht door ondermeer de porthuizen Croft en Kopke.

Ik vroeg in Portugal of het maken van roséport was ingegeven door de roséhype en het ‘inkakken’van de rubymarkt en je toch wat met je druiven moet doen maar kreeg daarop niet echt een helder antwoord.
De roséport ruikt fris en fruitig met frambozenzuurtjes in de neus en smaakt ook goed, mollig met mooie zuren. Gekoeld heerlijk op een terrasje in de zon. Maar ho eens even, dat is wel een beetje gevaarlijk, want die rosé port heeft wel 19,5 of 20% alcohol. Je klokt hem zo naar binnen en je valt in no time met terrasstoel en al achterover.
Ik heb dus een beetje moeite met het drinkmoment. Te zwaar als aperitief, net niet passend bij desserts, of het zou een bakje aardbeien moeten zijn, kaas wordt al moeilijk, en in de zon een echte killer naar mijn idee. Daar hebben ze echter wat op gevonden. Rosé port moet volgens Offley in de mix, bijvoorbeeld met tonic. Ik gruw daar een beetje van. Begin jaren ’90 werkte ik met Engelsen en die dronken port met ‘lemonade’, Tia Maria met cola en sekt met jus d’orange. Daar gruwde ik toen ook al van want in mijn ogen ga je geen delicate dranken maken om ze dan oneerbiedig te gaan mixen.

Sogrape Vinhos, het moederbedrijf van Offley is ook verantwoordelijk voor de Matheus rosé. Die rosé die al in de jaren ’70 furore maakte en nooit echt de wijnschappen verliet, ook al was het inmiddels een klein artikel geworden.
Matheus rosé stond vooral voor zoet en adviseerde ik altijd aan mensen die een wat zoetere rosé zochten. Er kwam vorig jaar een ingrijpende restyling van fles en etiket. Wat mij niet duidelijk was en door mijn bezoek aan Portugal inmiddels wel is, is dat ook de wijn veranderde.
Matheus is helemaal niet meer zoet, maar net als de meest populaire rosé’s van de 21e eeuw prettig droog en fruitig. Men heeft bij Sogrape dus gekozen om de merknaam, al decennialang heel erg sterk, in stand te houden maar wel de wijn te veranderen. En ineens begreep ik het.
De klanten die bij mij nog tot vorig jaar Matheus kochten kopen inmiddels een Italiaanse Moscato, want vonden hem niet meer lekker, en die consumenten die de Matheus nu heel erg zouden waarderen kopen hem ook niet omdat ze denken dat het een zoete rosé is, wat hij ook 40 jaar lang was. Het wordt volgens mij nog een helse taak om de rosé met misschien wel de allersterkste merknaam aller tijden die afzet te geven die het product wel verdient.
Dit is nu echt een voorbeeld van een imagoprobleem. Inmiddels denken ze er bij Sogrape over na om een tweede, zoetere, Mattheus op de markt te zetten in de hoop waarschijnlijk om die oude trouwe consumenten terug te winnen.
Ik ben trouwens wel blij dat ik hem daar heb geproefd want moet bekennen dat ik nooit spontaan voor mezelf een fles Matheus koud zou zetten en dat ga ik nu gewoon wel doen.