Meisje van de Slijterij

Oranje Bitter

We zaten aan het begin van de middag op de tribune van een oranjevrije zeehondenshow in Blankenberge toen ik het niet kon laten toch heel even via mijn telefoon Twitter te checken.
Voor de beleving van die zeehondenshow en de rest van de middag had ik dat beter niet gedaan.
De afschuwelijke beelden zag ik inmiddels, 5 doden, 12 gewonden en waarschijnlijk een nationale traditie weg. Als er maar één  idioot nodig is om dit drama te veroorzaken lijkt het me een gepasseerd station dat de koninklijke familie nog "zo dichtbij" zal kunnen komen.
Triest voor ons allemaal en voor ons hele land.
De Oranjebitter is nog nooit zo bitter geweest als vandaag.

Comazuipen tegen de varkensgriep

De varkensgriep die kan uitgroeien tot een pandemie houdt de hele wereld inmiddels in haar greep. Die varkensgriep lijkt verdacht veel op de Spaanse griep die in 1918/1919 miljoenen en miljoenen slachtoffers eiste. En er leek maar één remedie. Alcohol, veel alcohol.
"De Spaanse koning Alfonso VIII werd ook ziek en dronk op een gegeven moment een fles  Bacardi-rum leeg. De volgende dag was de koorts weg. Sindsdien staat op elke fles Bacardi het Spaanse koninklijk wapenschild afgebeeld. " (bron Wikipedia)

Ik dacht eerst dat het iets in die rum geweest moet zijn, bacardi, de gewone dan is in de loop der jaren steeds neutraler van smaak geworden, dus dacht ik dat je een goede bruine kwaliteitsrum moest nemen. Maar dat lijkt niet het geval. Er is namelijk ook een rondzingend verhaal van een Ebola-slachtoffer die een fles whisky leeg dronk en gezond weer op stond. Maar wat doet die (grote hoeveelheid) alcohol dan wel?

De varkensgriep die kan uitgroeien tot een pandemie houdt de hele wereld inmiddels in haar greep. Die varkensgriep lijkt verdacht veel op de Spaanse griep die in 1918/1919 miljoenen en miljoenen slachtoffers eiste. En er leek maar één remedie. Alcohol, veel alcohol.
"De Spaanse koning Alfonso VIII werd ook ziek en dronk op een gegeven moment een fles  Bacardi-rum leeg. De volgende dag was de koorts weg. Sindsdien staat op elke fles Bacardi het Spaanse koninklijk wapenschild afgebeeld. " (bron Wikipedia)

Ik dacht eerst dat het iets in die rum geweest moet zijn, bacardi, de gewone dan is in de loop der jaren steeds neutraler van smaak geworden, dus dacht ik dat je een goede bruine kwaliteitsrum moest nemen. Maar dat lijkt niet het geval. Er is namelijk ook een rondzingend verhaal van een Ebola-slachtoffer die een fles whisky leeg dronk en gezond weer op stond. Maar wat doet die (grote hoeveelheid) alcohol dan wel?

Cocktailtime met de Kuyper

Gisteren bezocht ik samen met een aantal andere slijters de Kuyper in Schiedam waar een workshop cocktails plaatsvond.
Zelf cocktails maken, is fun, is lekker en feestelijk. Het belangrijkste wat je in huis moet hebben als je creatief aan het mixen wilt slaan? IJs, ijs en nog eens ijs, heel veel ijs. Reken op een halve kilo per te maken cocktail, je hebt blokjes nodig om te shaken en crushed ice om te serveren. Voor een beetje feestje moet je dus wel een een 20 kilo ijs in huis halen.
Een tijd geleden alweer was ik in The Bols House in Amsterdam waar, net als in Schiedam, internationale bartenders worden opgeleid. Maar er is wel een verschil!

Met TopSlijter naar de Toppers

Vanaf maandag aanstaande heet onze formule ùw TopSlijter.
De platen die 14 jaar op de gevel zaten-wat vliegt de tijd toch als je drank verkoopt- zijn inmiddels vervangen voor kakelverse, de ramen zijn beplakt en volgende week komt er nog een nieuw laagje verf op de deur.
Manlief wil absoluut  geen glitterjasje aan (Shine! Shine!) maar deelt, enigszin met tegenzin, wel bonnetjes uit waarmee je twee kaarten voor de Toppers in de Arena kunt winnen, er zijn zo'n 300 kaarten beschikbaar.
Omdat we zelf niet zulke Topperfans zijn willen we zo gauw mogelijk van die bonnen af, dus wil je er twee of drie of vier?
We stempelen elke kaart voor je vol bij aankoop van om het even wat.

Paasmarkt

Dat er in die winkel twee grote bruine enveloppen liggen waar half Nederland een moord voor zou doen, daar hebben al die, voornamelijk Duitse, mensen voor de deur totaal geen notie van...

Een Grote Bruine Envelop

De man die er inmiddels licht verhit uitziet is Chris Bajema.
Chris verspreidt dit weekend door het hele land 250 grote bruine enveloppen, voor het project 'een grote bruine envelop' van de VPRO en NRC-next.
Hij kwam bij ons even gebruik maken van de wifi (wij hebben de langste en moeilijkste netwerksleutel van de heeeeeeeeele wereld), een biertje drinken en de Iphones opladen.
Omdat wij ook niet de beroerdste zijn verspreiden we voor hem 8 enveloppen door West Zeeuws Vlaanderen.
En wat nu precies de bedoeling is van die grote bruine enveloppen en hoe je ze kunt vinden? Klikkerdeklik!

Update: De door ons geplaatste enveloppen vind je ook op Flickr

Op Walcheren is medeblogger Edwin de Paashaas

@Dare2Be wil 18000 mannen

Net voor de paasdagen, waarin we de wederopstanding van een man 2000 jaar geleden herdenken, kwam ik Rebecca Kanne tegen.
Rebecca lanceerde gisteren, op witte donderdag, haar nieuwste initiatief; Manotel.nu, een platform voor pas gescheiden mannen die op dat platform kunnen vinden wat ze op dat moment nodig hebben.
Volgens mij is er wel een markt voor, volgens mijn altijd kritische en cynische man niet. "Een platform opgezet door een vrouw? Die mannen hebben het echt wel even gehad met alles wat uit de koker van een vrouw komt op zo'n moment."
Voor mijn Flip vertelde Rebecca over haar nieuwste uitdaging.
Wat denken jullie? Wordt dit een succes?

Dare2Be over Manotel.nu from Slijterijmeisje on Vimeo.

Slijter van het Jaar 2009 (column)

Gepubliceerd in DrinksSlijtersvakblad nr 4 april 2009
Service verlenen en onderscheidend werken. Daar hou ik me al mijn hele slijtersleven mee bezig. Steeds nieuwe wegen zoekend om potentiële nieuwe klanten te bereiken en dan vooral ook vast te houden. Dat betekent kennis delen en vooral veel ‘entertainen’ . En niet alléén via proeverijen of de diverse weblogs die ik onderhoud.
Maar het zijn niet mijn klanten, die uiteindelijk bepalen wie gekozen wordt tot ‘Slijter van dit Jaar’, evenmin de consument. En dus profileer ik me anders dan anders. Naar de branche toe. Op de website van de SlijtersUnie bijvoorbeeld. En, de ‘stoute schoenen’ aangetrokken en waarom ook niet, via ons Drinks Slijtersvakblad. Niet in de vorm van ingezonden brieven, dat had ook gekund heb ik van de redactie begrepen, maar via een soort gedrukte weblog, waarin ik de lezers tot en met de uiteindelijke nationale Slijterdag, waar de winnaar van deze verkiezing bekend wordt gemaakt, deelgenoot maak van mijn reilen en zeilen tijdens deze verkiezingen. Van wederwaardigheden die zich voordoen en mijn gemoedstoestand daarbij. De redactie vond mijn benadering leuk genoeg om me deze ruimte te geven. Allez…. trossen los.

Wijnkenner?

Dit stukje is gepubliceerd in 'Wijnkenner', het wijnmagazine van De Monnik Dranken:

Wijnkenner heet dit blad. Het is dan ook een vakblad. Een blad voor mensen in het vak die moeten weten wat ze verkopen.
Maar het woord wijnkenner is een woord dat heel veel mensen ook afschrikt en afstand schept. Van die mensen die af en toe ‘een wijntje’ drinken en voor je toonbank staan met een schuchtere en onzekere blik.
‘Kan ik u helpen?’
‘Ik weet niks van wijn maar…’
Ze schuifelen wat heen en weer omdat ze zich op onbekend terrein begeven maar nu eenmaal een wijnkenner op bezoek krijgen en niet af willen gaan, of een cadeautje voor iemand moeten kopen die ‘verstand heeft van wijn’.
Ik krijg altijd een beetje medelijden, maar ook wel een schaamtegevoel. Medelijden met die klant en een schaamtegevoel omdat het ‘ons wijnkenners’ kennelijk  is gelukt een grote groep mensen onzeker en bang te maken, dat we ze het gevoel hebben gegeven dat ‘wij het allemaal wel zullen weten’.
Het zijn juist die mensen die de wijngidsen kopen waarin wijnkenners hun vertellen wat ze zouden moeten kopen. Diezelfde schrijvende wijnkenners die zich meestal laten betalen door de wijnimporteurs van de wijnen die in dat boekje staan. Vaak zijn dat de supermarkten en de wijnen die in die boekjes staan zijn wijnen die in die supermarkten verkocht worden.
Niemand die ze vertelt dat wijn en smaak leren kennen een ontdekkingsreis is die je zelf moet maken om kwaliteit te kunnen ontdekken en te leren wat je zelf lekker vindt. Laat die consument maar lekker dom en onwetend zodat ze die boekjes blijven kopen.

Verborgen Schatten

"Petra, ik ben de berging aan het opruimen van een overleden vriend. Daar lag al jarenlang een heleboel wijn in, maar ik weet niet of ik dat moet weggooien of niet."
De man had een schrijfblokvelletje bij zich met een 30 namen en jaargangen van wijnen. Ik pakte een pen en begon te strepen: "Die kan weg, die kan weg, die kan weg." Cotes du Rhônes uit het begin van de jaren '80, Vin de Pays uit dezelfde tijd. "Ik ging verder: "Dit is een twijfelgeval, Chateau Hautrive uit de jaren '80 is waarschijnlijk al lang heel vlak, maar misschien heb je wel mazzel, appelwijn uit de jaren '80 kan weg."
Maar daar stond ineens die Faiveley Mercurey 1978. "Ho, even, dit mag je niet weggooien, laatst proefde ik van hetzelfde huis een Pommard, wel een jaartje of 13 jonger, maar dit zou wel eens heel mooi kunnen zijn afhankelijk van hoe het is bewaard."
De man wist niks van wijn en ging weg met mijn boodschap dat die wijn aardig wat geld kon waard zijn als hij de juiste liefhebbers kon vinden.
Toen hij weg was dacht ik bij mezelf dat ik wel gek was, want ik hem zelf wel wilde.
Ik belde hem op en bood 15 euro voor de fles. Ik wil deze schat immers niet verkopen, hij zal ongetwijfeld ruim 100 euro waard zijn inmiddels, maar wil hem proeven. Binnen 10 minuten stond hij terug in de winkel met de fles.
En met de vorige Faiveley nog in mijn smaakgeheugen gegrift kijk ik nu al weer even naar deze fles.
Het wachten is op bijzonder gezelschap die deze fles met me wil ontleden.
Misschien is hij wel "weg", maar dan nog is die ervaring me waarschijnlijk wel 15 euro waard geweest.
Hoeveel verborgen onderkende schatten zouden er nog in Nederlandse keldertjes en kastjes liggen? Ik zou best graag bij iedereen eens in de kast komen kijken:-)