Eén artikel, twee negatieve koppen. Dat is al een hele prestatie.
Daarnaast is Nu Jij geen weblog, wat het in dat artikel wel genoemd wordt, en wordt Twitter weer eens afgerekend op een voorbeeld van iemand die een bericht twittert als "ik eet spaghetti".
Nu kan dat ene zinnetje hele belangrijke info zijn in de stream van iemand.
De hele tendens van die dubbele pagina in de Wegener bladen van vandaag is weer wel de negatieve insteek.
Wat is dat toch met journalisten en webloggen? Is het angst? Is het frictie? Of is het misschien wel jaloezie omdat hun stukjes altijd nog langs een eindredacteur moeten?
Iedereen kan en mag publiceren tegenwoordig. Dat niet iedereen dat doet of wil is iets anders.
Zo mag ook iedereen een hond houden en zijn er ook mensen die kippen hebben om elke ochtend een vers ei te kunnen rapen. Dat kan, maar doet ook niet iedereen en hoeft niet.
Onderstaande mail stuurde ik net naar Wegener:
Vandaag in de PZC een dubbele pagina over bloggen.
Erg jammer dat er weer voor een negatieve kop gekozen is (artikel Joost Bosman).
Daarnaast missen jullie een heel stuk waar het het microbloggen betreft.
Een Microblog (als Twitter) gebruik je naast je blog. Microbloggen is geschikt voor korte boodschappen, discussies, linkdumps.
Door het onstaan van diensten als Twitter is je blog geschikter geworden voor uitgebreidere artikelen.
Twitter werkt ook als een RSS-feed. Tussen de microblogberichten van mensen die je volgt door kun je je ook abonneren op allerlei Newsfeeds.
Verder is het succes, of de lol als je het zo wilt noemen, van bloggen, maar zeer zeker van microbloggen, afhankelijk van de kwaliteit van je netwerk daar.
En een bericht van iemand als "Ik eet Spaghetti" krijgt een heel andere betekenis als je die persoon volgt en bijvoorbeeld weet dat hij misschien wel weken niks heeft kunnen eten doordat hij bijvoorbeeld een gebroken kaak had.
Het gaat op Microblogs namelijk niet om de berichten an sich, het gaat om de stream van je berichten die samen een beeld van je vormen. Maar goed, iemand die waarschijnlijk zelf niet twittert begrijpt dat niet. Mij levert het tegenwoordig zelfs omzet op, maar ik ben gestopt uit te leggen hoe.
Als ik deze negatieve benadering weer zie (twee stukjes, twee negatieve koppen) kan ik alleen maar constateren dat journalisten niet alles snappen.
Zo hou ik niet van honden, maar dat wil niet zeggen dat ik iedereen met een hond door negatieve berichtgeving ga afzeiken toch?
