"Mama wat is dat?! Waarom klik je die weg?"
"Ik klik hem weg omdat er allemaal smerige porno in het menu staat, maar ik bekijk wel elk genomineerd weblog. Misschien dat andere juryleden hem wel goed vinden."
"Ja maar ik wil het wel zien! Welke site was dat?!."
"Doe even normaal. Dat is geen site voor jou, en voor mij ook niet."
Achthonderd weblogs heb ik vorige week aangeklikt tijdens de eerste juryronde voor de Dutch Bloggies. Ik ontdekte een aantal nieuwe beauty's van blogs. Sommige mij onbekende weblogs maakten me aan het lachen en een heleboel klikte ik er ook weg. Inmiddels zijn we aan de gang met de tweede juryronde.
Tijdens die tweede juryronde mogen de juryleden, waaronder ik dus, bepalen welke de beste zijn van de vorige week niet weggeklikte blogs, waarna we een dag gaan debatteren over wie van die besten de allerallerallerbesten in de verschillende categorieën zijn.
"Mama mag mijn weblog ook meedoen?"
"Nee jouw weblog mag niet meedoen want die onderhou ik en ik zit in de jury en je plaatst ook veel te weinig."
Zoals gebruikelijk bij de jaarlijkse verkiezingen voor de weblogawards is er ook weer onvrede.
Zonder relletjes geen succesvolle Bloggies lijkt het.
Was er vorig jaar vooral kritiek over de bemoeienis van juryleden bij een aantal genomineerde blogs, dit jaar is er juist kritiek dat alle blogs waarbij een jurylid betrokken is niet mee mogen doen.
De organisatie lijkt het simpelweg nooit goed te kunnen doen.
Je zou het ook als een eer kunnen zien dat één van jouw bloggers of collega-bloggers gevraagd is om te jureren, want alleen bloggers van de allerallerbeste weblogs worden natuurlijk gevraagd voor het jureren van weblogs.
Onzin? Niet meer onzin dan te suggereren een juryverbod in te stellen voor bloggers. :-)
"Mama mag ik mee naar die uitreiking? "
"Nee, want dat is door de week en trouwens dat is ook niets voor kinderen. Ik heb daar nooit een kind gezien. Weet je trouwens..."
"Ja, wat?"
"Nou vorig jaar liep ik tijdens die uitreiking naar buiten en toen was er een kerel vol puisten die haast tegen me op liep. Ik keek hem aan en hij zei: "Neuqen?" "
Merijn begint te lachen. "Ja Duh! Tegen jou?"
"Ik dacht echt dat ik hem verkeerd verstond en zei: "Pardon?". Toen zei hij het nog eens. "Neuqen?" Verder kwam er geen woord uit."
Merijn schatert het uit en rolt haast over de vloer. Of dat nu om het woord is of omdat het totaal ondenkbaar is dat iemand dat aan zijn moeder vraagt, daar ben ik nog niet helemaal uit.
