Toen ik vanochtend beneden kwam lag dit artikel opengeslagen op me te wachten bovenop mijn toetsenbord. Mijn man is namelijk één van de laatste abonnees van de Groene Amsterdammer, misschien wel de enige in West Zeeuws Vlaanderen.
De Groene Amsterdammer leest hij altijd op zondagochtend. Het is in mijn ogen een erg links georiënteerd opinieblad met te weinig plaatjes, maar ach hij doet er niet echt iemand kwaad mee en artikelen uit 'de Groene' zijn vaak wel leuk discussievoer voor de zondagmiddag.
Op pagina 18 van deze week staat het prijswinnende Essay van Wanda Perez. Wanda Perez is 29 en schrijft in haar Essay 'Een blog voor je kop' erg zuur over de nieuwsvoorziening in het digitale tijdperk.
Ze is wel slim, want als je een prijs wilt winnen welke vernoemd is naar Martin van Amerongen is het heel erg slim als uitsmijter een quote van hem te gebruiken.
‘Ga, als dag- of weekbladredacteur, altijd je lezer uit de weg, want je zit twee volle weken hyperventilerend achter de tekstverwerker.’
Heel het artikel ademt een zelfgenoegzaamheid uit die uitgaat van een hoge mate van domheid van de nieuwsconsument. Maar die nieuwsconsument is in mijn ogen prima in staat om zelf meerdere bronnen te raadplegen en neemt echt niet lukraak alles voor waarheid aan wat hij leest.
Misschien ademt het artikel wel angst uit.
Angst voor een tijdperk waarin iedereen kan en mag publiceren, ook als dat pulp is.
Angst voor een tijdperk waarin je als 'oude media' rekening moet houden met je lezer omdat die plotseling ook wat kan terugzeggen.
Angst voor een tijdperk waarin je misschien wel de discussie met je lezer aan moet gaan zonder dat je die te kritisch ingezonden brief gewoon kan doen verdwijnen.
'Nieuwsconcerns van welke gedaante ook zijn in de eerste plaats collectieven, op zoek naar noemers om zo veel mogelijk mensen aan zich te binden. Het blog daarentegen, voorzover het is gericht op het publieke debat over actuele kwesties, is het domein van de eenling, voortgekomen uit contramine, en bijna stelselmatig behept met de nare putlucht van de paranoia.'
Mevrouw Perez gaat helemaal voorbij aan de weblogs als bron voor de 'oude media'. Zonder weblogs had zij deze Essay niet eens kunnen schrijven en ook de prijs niet kunnen winnen.
Verder heeft ze het vooral over de GeenStijlcommunity alsof de stijl en toon van dat shockblog de algemene norm van elke blogcommunity is op internet.
Ze heeft het mis, maar dat kun je haar, vanuit haar intellectuele beschermde achtergrond, niet echt kwalijk nemen.
Het is maar een heel klein en uitstervend gedeelte van de mensheid dat zich bezighoudt met gedichten en de Anjerrevolutie van 1974 en ook nog een abonnement heeft op De Groene Amsterdammer.
