Meisje op Reis

Terwijl ik dit reisavontuur van Meisje tik, zit ik in de trein van 13.15 van Schiphol, waar ik keurig op tijd landde, richting huis.
Tweeëneenhalf uur trein en het fiets-voetveer zullen me, als alles meezit, rond kwart over vier vanmiddag in Breskens doen arriveren. Ik ben wel net een paar plaatsen naar achter gaan zitten. Voor me zitten namelijk twee backpackers die zich minstens drie weken niet gewassen hebben en hun kleding zo te ruiken ook niet. Ik word van de lichaamslucht lichtelijk onpasselijk.
Gisterochtend, na een korte nacht na de Twitterborrel (filmpje volgt) in het ultrahippe Qbichotel in Amsterdam (69 euro, incheckcomputer werkte niet, wc liep niet door, geen telefoonbereik, wel gratis wifi, geen toiletrolhouder maar wel een condoom en een pleister op de kamer) stond ik in alle vroegte bij de douanecontrole op Schiphol.

‘Van wie is deze tas?’ roept een douanier aan de andere kant van het röntgenapparaat terwijl hij mijn tas in de lucht houdt en ik aan de andere kant van het apparaat bij zijn collega nog mijn laptop helemaal moet openen. ‘Dat is de mijne,’ zeg ik terwijl ik mijn hand opsteek en voor het eerst in tijden eens pieploos door het poortje loop. Sinds ik dat plaatje in mijn nek heb ben ik vaak de pineut bij het fouilleren, maar deze keer dus niet!
’Dan zal er nog wel een sommeliermes in die tas zitten, ik zit in de wijn’, voeg ik er aan toe.
Voor ik thuis vertrok heb ik nog twee van die kurkentrekkers uit mijn tas gehaald die ik bijna altijd bij me heb.
Het is dezelfde tas waar lollige wijnvrienden wel bakken pinda’s van de bar in leegkiepen als ik even naar het toilet ben en de kinderen hun gameboys en speeltjes instoppen als we onderweg zijn.
Misschien zit er toch nog ergens zo’n mes in een vakje dan. Dit is ook niet de eerste keer dat zo’n stukje van mijn beroepsgereedschap een rij bij de douane ophoudt en ooit miste ik er in Parijs zelfs een aansluiting door. Ze moeten op vliegvelden toch wel bakken vol kurkentrekkers hebben van al die vakidioten die wijnreisjes doen getuige mijn eigen ervaringen en alle verhalen die ik van anderen hoor.

Maar goed, ik werd gisteren eens niet gefouilleerd, maar wat me wel werd aangedaan was misschien nog wel veel erger. De douanier met mijn tas opende deze terwijl ik mocht toekijken en begon er voorzichtig in te voelen terwijl hij me aan bleef kijken

‘Getverdemme’, denk ik, ‘er zit echt van alles in die tas, als hij dat kelnersmes maar heel snel vindt.’
Maar hij vindt hem niet. Er komt een bakje aan te pas en daar verschijnt de inhoud van mijn tas, en public op een band en iedereen kan dat zien!!!
Fotocamera, videocamera, oplaadsnoer van die laatste, portemonnee,17 pennen, losse (ongebruikte) tampons, een platte salmiaklolly, een bakje fritessaus van de Mc Donalds, kleingeld, koekkruimels, papiertjes, heel veel papiertjes, een opgefrommeld briefje van vijf, aspirines, vitaminepillen, een neusspray, een oogpotlood, visitekaartjes van half Nederland, een extra bandje voor de videocamera.
Ik begin steeds harder te lachen, maar wat er niet in die tas zit, is dat mes wat zich aftekende op het scherm van dat apparaat.
Zelf mag ik mijn spullen niet aanraken. De fotografe naast me, het was een persreisje, die ik net aan de incheckbalie ontmoet heb, kijkt vol verbazing wat er allemaal uit dat handtasje van mij tevoorschijn komt.
Het zweet gutst van het hoofd van de douanier, want er moet toch echt ergens een verboden mes in de tas van dat terroristische criminele Meisje van de Slijterij zitten, maar waar dan??
Zijn collega wordt erbij geroepen. ‘Misschien zit hij dan in de voering!’ De douanier vervolgt zijn zoektocht door mijn inmiddels bijna lege tas waarvan de inhoud voor iedereen beschamend zichtbaar in een open bak ligt.
Ah, daar is nog een ritsje. Achter dat ritsje vindt de zwetende douanier een envelop met 50 euro, visitekaartjes, nog meer pennen en jahoor, daar is hij dan eindelijk, daar is ook een bordeauxrood sommeliersmes.
‘Gelukkig’, denk ik, ‘dit is geen dure die ik nu weer moet inleveren.’
Met het mes loopt hij naar zijn collega, klapt het uit en samen kijken ze even naar de lengte van het lemmet.
Ondertussen begint hij mijn tas weer in te pakken. Pennen bij pennen in het voorvakje, daarbij mijn losse tampons. Camera`s, snoer, portemonnee in het hoofdvak, alle papiertjes in een zijvak. Ik haal de fritessaus, platte lolly en wat papiertjes uit de bak en vraag hem waar er een vuilniszak staat.  Als hij mijn tas weer heeft ingeruimd op een manier die mij zelf nooit is gelukt, de koekkruimels kiept hij er trouwens gelukkig ook niet terug in, houdt hij mijn kelnersmes omhoog, geeft me een knipoog en stopt hem terug in het voorvak van mijn tas.

Omdat ik geen idee heb of Spaanse douaniers ook humor hebben heb ik die kurkentrekker voor de terugreis toch maar in mijn koffer gedaan…

Comments

[Geplaatst door: Erno Hannink]

Hopelijk heb je meer en leukere dingen meegemaakt dan deze duane-ervaring tijdens deze korte reis. Moest er wel een beetje om lachen. Het is toch echt ongelofelijk wat de de gemiddelde dame in haar tas heeft. En als het dan allemaal open en bloot ligt vindt ze het nog erg ook :)

[Geplaatst door: Meisje]

Ik heb misschien nog wel het hardst van allemaal gelachen, maar het was wel beschamend...

[Geplaatst door: Elle]

Ach het was erger geweest als je een pak Tena Lady en losse kurken in je tas had zitten ;-)

[Geplaatst door: Meisje]

Oja, er zaten nog wel wat exclusieve schildjes van de bovenkanten van Champagnekurken in die tas. Die peuter ik er bij proeverijen altijd af.:-)

[Geplaatst door: Elle]

ja maar daar plak je geen gaten mee dicht dus dat was niet beschamend.

[Geplaatst door: Meisje]

:-)

[Geplaatst door: catrian]

Haha ik heb in een deuk gelegen om je verhaal, ik zag het dan ook allemaal gebeuren! en eerlijk gezegd zou het mijn tas kunnen zijn, wel zonder de lollies en sommeliersmes dan dan weer wel! :)

[Geplaatst door: Sweetlikehoney]

*grijns* Toch wel prettig zo'n douanier die je tas nog even opruimt.