Ze zag zijn krachten afnemen.
Die sterke man uit haar herinnering werd oud, ze zag hem zwakker worden met de dag.
Hij had de kracht niet meer, maar was te trots dat toe te geven.
Toen ze die voorheen zo sterke man als een fragiel kwetsbaar wezen tussen die witte lakens op de intensive care van het ziekenhuis zag liggen drong tot haar door dat dit wel eens het begin van het einde kon zijn.
Hij was bang, bang om te sterven, bang om toe te geven dat de kracht uit zijn lichaam weglekte en het einde nabij was.
In de daarop volgende weken terug thuis wordt hij steeds zwakker om een
maand later plotseling zijn laatste adem uit te blazen. Tot de laatste
dag heeft hij zijn trots niet verloren en niet toegegeven dat de
levenskracht al even wegebde.
'Mama, wat gebeurt er nu met opa's kleren?'
'Die worden opgeruimd, want heeft hij niet meer nodig.'
'Ik wil opa zijn pet!'
'Dat vraag je dan maar eens aan oma, maar dan een andere keer.'
'Nee, ik vraag het aan opa zelf.'
'Die hoort je niet meer hoor.'
De jongen van 7 buigt zich met zijn armpjes op zijn rug over het hoofd
van het levenloze ontzielde lichaam en fluistert: 'opa krijg ik je
pet?'
Hij draait zijn hoofd naar zijn moeder en zegt met schalkse blik en opgeheven vingertje: 'Hoor je mama, hij zei ja.'
Diezelfde avond gaat de jongen met de pet van opa op zijn hoofd huiswaarts.
WoW
Eerder geplaatst op 18 mei 2005 toen het thema voor WoW ook Kracht was.
