Kracht

Ze zag zijn krachten afnemen.
Die sterke man uit haar herinnering werd oud, ze zag hem zwakker worden met de dag. Hij had de kracht niet meer, maar was te trots dat toe te geven.
Toen ze die voorheen zo sterke man als een fragiel kwetsbaar wezen tussen die witte lakens op de intensive care van het ziekenhuis zag liggen drong tot haar door dat dit wel eens het begin van het einde kon zijn.
Hij was bang, bang om te sterven, bang om toe te geven dat de kracht uit zijn lichaam weglekte en het einde nabij was.

In de daarop volgende weken terug thuis wordt hij steeds zwakker om een maand later plotseling zijn laatste adem uit te blazen. Tot de laatste dag heeft hij zijn trots niet verloren en niet toegegeven dat de levenskracht al even wegebde.
'Mama, wat gebeurt er nu met opa's kleren?'
'Die worden opgeruimd, want heeft hij niet meer nodig.'
'Ik wil opa zijn pet!'
'Dat vraag je dan maar eens aan oma, maar dan een andere keer.'
'Nee, ik vraag het aan opa zelf.'
'Die hoort je niet meer hoor.'
De jongen van 7 buigt zich met zijn armpjes op zijn rug over het hoofd van het levenloze ontzielde lichaam en fluistert: 'opa krijg ik je pet?'
Hij draait zijn hoofd naar zijn moeder en zegt met schalkse blik en opgeheven vingertje: 'Hoor je mama, hij zei ja.'
Diezelfde avond gaat de jongen met de pet van opa op zijn hoofd huiswaarts. WoW

Eerder geplaatst op 18 mei 2005 toen het thema voor WoW ook Kracht was.

Comments

[Geplaatst door: vrouw visser]

meisje, herinneringen aan je papa....krijg er even kippevel van....

[Geplaatst door: brullie]

heel mooi brok in de keel

[Geplaatst door: Marloes]

Ach ach meisje, het zit nog steeds erg diep

[Geplaatst door: Marque1968]

Mijn ouders hebben me weggehouden bij mijn opa, toen hij bij ons thuis 's nacht gestorven was. Ik wilde perse opa nog iets zeggen. Maar nee, ik mocht niet, want opa was dood, die kon niets meer horen. "Maar hij heeft zijn oren toch nog?"

Een jaar of wat later, via de schoolpsycholoog voor een onderzoek gestuurd naar een of andere kinderpsychiater, waar de toen 6/7 jarige marque tekeningen moest maken. Ze vroegen mijn ouders of er een dood in de familie was geweest, omdat bleek dat ik daar een kleine trauma van had. Mijn ouders bevestigde dat, en vertelde het bovenstaande verhaal. Dat was blijkbaar de reden geweest. Blijkbaar hadden ze mij wel gewoon met opa moeten laten praten.

Dus volgens mij hebben jullie het heel goed gedaan. Complimenten!

[Geplaatst door: Meisje]

We hebben opa met zijn allen uitgeleide uit het huis gedaan en ook met zijn allen een paar dagen later de kist dichtgeschroefd, de kleinkinderen hebben allen een schroef in de kist vastgedraaid. Ook ik ben vroeger bij dode mensen weggehouden en durfde later niet eens naar die eerste te gaan kijken, helaas hoort dood en verdriet bij het leven, dus ook dat hoort in mijn ogen bij de opvoeding.

[Geplaatst door: Frans54]

Ik zie het beeld weer voor me van mijn oma die door suikerziekte veranderde van een kleine maar sterke vrouw in een fragiel mensje en uiteindelijk overleedt. Er zit veel gevoel in en achter je verhaal.

[Geplaatst door: Hotceleb]

Mooi, ontroerend stukje met een verrassende ontknoping.

[Geplaatst door: Anne]

Ontroerend dit - vorig jaar hebben we afscheid van mijn vader noeten nemen, ook in een ziekenhuisbed op de IC. Toen ik dit las, rolde er een stille traan.

[Geplaatst door: Meisje]

Toen ik het schreef bij mij ook Anne...

[Geplaatst door: Annemiek]

Mooi, zo'n verhaal met een persoonlijke toets. Die pet past ons bijna allemaal.

In 2000 nam ik afscheid van mijn vader en daar moest ik ook gelijk aan denken.
Mijn jongste dochter zong The Rose van Bette Midler samen met 2 nichtjes. Kippenvel.

Dank je wel.

[Geplaatst door: Plien]

mooi mooi meisje, roept veel herinneringen op. Wij liepen met een zak kleren de ziekenhuisdeuren uit, om nooit te vergeten...

[Geplaatst door: Pleiade]

Zonder woorden...

[Geplaatst door: Marloes]

Tijd heeft hier geen kracht ingeboet meisje!

[Geplaatst door: Jeanine]

Wat mooi geschreven en wat mooi toch ook dat die kinderen er op een veel natuurlijker manier mee om gaan dan vele volwassenen. Ik ben iedere keer als ik zo'n verhaal lees weer zo dankbaar dat ik mijn beide ouders nog heb.