Meisje van de Slijterij

Gezien in Middelburg

Logisch

'Let jij er op dat de kinderen opletten?'
Een hele middag zeg je keer op keer tegen de kinderen als ze je passeren op weg naar de woonverdieping boven: 'Pas op! Alles is nat, papa is met de trapleuningen bezig! Nergens aankomen!'
En dan is het 6 uur. Je sluit de winkel, verzamelt de koffiekoppen van die dag in het proeflokaal op een dienblad om mee te nemen naar de vaatwasser boven en vereeuwigt je hand in die trapleuning.

Kindercollege Wubbo Ockels

Ook voor de begeleidende ouders van de geselecteerde Zeeuwse kinderen van de groepen 8 was het college dat Wubbo Ockels vandaag in Middelburg gaf over energie interessant. Die ouders mochten het college immers op een scherm volgen. Vooral het verhaal en de presentatie over de vliegers die energie opwekken was indrukwekkend, evenals de solarauto' s eigenlijk wel. (artikel over Wubbo en standplaats Zeeland)
Wat lijken ze trouwens plotseling groot zo..

Wubbo Ockels, betonblokken en een vliegtuig

Soms vertelt iemand je een (sterk) verhaal waar je zo je twijfels bij hebt. Als je dan de kans hebt dat verhaal te verifiëren doe je dat natuurlijk..

Wubbo Ockels en het betonblok
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Iemand enig idee wanneer dit incident plaatsvond?

Waarom gebruiken wij nog steeds olie en gas?

Dat is de titel van het college dat Wubbo Ockels morgen geeft in Middelburg aan leerlingen van groep 8 van de basisscholen. Mijn oudste zoon Pepijn is uitgeloot om deel te nemen aan dat kindercollege en omdat hij natuurlijk wel een chauffeur nodig heeft mag Meisje dat college op een scherm volgen. Meisjes leven lijkt allesbehalve saai de laatste tijd.
Dankzij onze kinderen gaan we vanaf volgend schooljaar ook weer mee(r)leren. Wiskunde, natuurkunde en scheikunde zijn voor manlief, de talen, aardrijkskunde en geschiedenis voor mij. Ik wil in ieder geval mijn Frans ophalen en ben van plan mee te kijken in de brugklasboeken, iets meer gemotiveerd dan bijna 30 jaar geleden. :-)

Koffie in de terminal Fiets-voetveer

'Ja jongen, heel vroeger vaarden voeren er hier boten waar ook auto's mee mee mochten. Aan boord kon je koffie kopen, die eigenlijk nooit lekker was en kroketten die je kon buigen zonder dat ze braken.'
Het is 2037 en met mijn kleinzoon neem ik het fiets-voetveer naar Vlissingen. Ik zit met mijn rollator, die ik voor een paar euro op marktplaats kocht, naast me, te wachten op een bankje in de terminal terwijl hij voor het raam naar het scheepvaartverkeer op de Westerschelde kijkt met daarachter de skyline van Vlissingen.
'Maar oma, je kan hier toch ook gewoon koffie kopen? Daar hangt een automaat', zegt hij terwijl hij met zijn vingertje naar een koffie-automaat aan de wand in de terminal wijst.
Ik begin te lachen: 'Ja lieverd sinds 2007 kun je hier in Breskens ook koffie kopen, de eerste jaren dat deze boten vaarden kon dat niet. Dat het nu wel kan komt eigenlijk wel een beetje door mij en mijn grote mond toen.'
28 maart 2007: Naar aanleiding van ons avontuur afgelopen maandag maakt gedeputeerde Maria Le Roy zich hard om een koffie-automaat geplaatst te krijgen in de terminal in Breskens. Daarvoor benadert ze vandaag de vervoersmaatschappij Veolia.
Daarnaast heeft ze gisteren in GS een heel pakket maatregelen voorgesteld om de uitval van het fiets-voetveer te beperken tot maximaal 1% zoals afgespoken is.
Over effectief vodcasten gesproken.

Het Foetsieveer

Het Foetsieveer
Uploaded by Meisje_van_de_Slijterij

Het was vroeg dag vanochtend. Niet alleen voor mij, maar ook voor Gedeputeerde Maria Le Roy, met openbaar vervoer in haar portefeuille, waarmee ik om tien over zeven afgesproken had in de terminal van het fiets-voetveer. Zij was om kwart over vijf opgestaan voor deze afspraak.
Begin 2003 werd de Westerscheldetunnel geopend waarmee de autoveren naar Zeeuws-Vlaanderen verdwenen. Tussen Vlissingen en Breskens kwam een zogenaamde 'Fast-Ferry', een fiets-voetveer wat een spil zou moeten worden in het openbare vervoersnetwerk van de provincie.
Al vrij snel werd dit veer door mij het Foetsieveer genoemd. Een gebrekkige dienstregeling zorgt er namelijk voor dat steeds minder mensen gebruik maken van dat veer en dat terwijl er vanaf Vlissingen een perfecte treinverbinding met de randstad is. Enkele ervaringen logde ik eerder al .
Na een verkiezingsbijeenkomst vorige maand gaf ik gedeputeerde Maria Le Roy mijn kaartje en daagde haar uit om met mij gewapend met videocamera dat fiets-voetveer te nemen, te proberen terwijl je ook een kaartje moet kopen die trein te halen en te zien hoe je je moet gedragen om enigszins kans van slagen te hebben.
Enkele weken geleden belde ze me om in te gaan op het voorstel. Vorig jaar zette het fiets-voetveer 100.000 mensen minder over en viel 18% van de afvaarten, 3000 stuks (!) uit.

West-Zeeuws-Vlamingen reageren gelaten op de slechte dienstregeling van het veer, zoeken andere middelen van vervoer, verhuizen of blijven thuis.

De Uitdaging

'Ik daag u uit om dat met mij gewapend met videocamera een keer te doen', zei ik een tijdje geleden tegen een politica.
Dat ze die uitdaging ook zou aangaan verwachtte ik niet echt, maar dat doet ze dus wel. Het gevolg van mijn grote mond is wel dat ik morgen heel vroeg moet opstaan voor mijn doen en door de aanwezigheid van een TV-ploeg het ook wel prettig is als ik er nog een klein beetje uitzie ook.
En dat doe ik normaal echt nooit voor tienen.

Emobloggen

Dit woord gebruikte de PZC zaterdag in een artikel over bloggen. Vandaag kreeg ik mail, op zich is dat niet zo bijzonder, maar deze was dat wel. Ooit schreef ik over Robert, in mijn ogen een zakelijke vriend die ziek werd en nog geen 6 weken later overleed.
Onlangs proostte ik nog op hem.
De mail kwam van zijn dochter, op zoek naar anekdotes en foto's van haar vader. Daar gaan we de komende dagen maar eens even goed voor zitten. Ik heb het nog steeds niet kunnen opbrengen zijn telefoonnummer uit mijn telefoon te verwijderen, ook al kan ik hem niet meer bellen.
Bloggen; opdat je nooit vergeten wordt en altijd te googlen bent als er iemand aan je denkt...

En als ik ja gezegd had?

Dinsdagavond in het Atrium in Den Haag liep ik na het officiële deel van de uitreiking van de Bloggies even naar buiten om een sigaret te roken. Mijn laptop en tas liet ik onder het wakende oog van Henk-Jan achter die zijn foto's op Flickr aan het posten was.