Regelmatig heb ik last van slapeloze nachten. Maar tijdens die slapeloze nachten, waarin ik vaak pas in slaap val als ik de krant al door de brievenbus heb horen vallen rond half zes, krijg ik vaak best wel aardige ingevingen. Je moet wat als je in het donker in je bed ligt en niet slaapt nietwaar?
Als ik wel slaap droom ik vaak. Zo droom ik al jaren regelmatig dat ik een prijs in ontvangst mag nemen en tot verrassing van alle aanwezigen wat tijd claim om een overwinningsspeech te houden die eigenlijk niet ingepland was, maar die men niet durft te weigeren als ik eenmaal op dat podium sta.
Zo bedacht ik vannacht een overwinningsspeech voor het geval ik een Bloggie in ontvangst mag nemen.
Bloggen en de Dutch Bloggies lijkt in Nederland toch wel een beetje een grachtengordel en randstedelijk gebeuren en dat terwijl bloggen juist een manier is waarmee je je hele taalgebied kunt bereiken.
Niet voor niets beslissen bloggers in het Engels te gaan bloggen als ze hun bereik willen vergroten.
Bij dat Nederlandse taalgebied hoort ook Vlaanderen.
Ik ben een typisch grensgeval als Zeeuws-Vlaming, een Vlaming dus die toevallig aan deze kant van die fysieke grens woont en blogt.
Vanuit grensregio's als deze wordt er wel genetwerkt over de grens. Daarvoor hebben we allerlei Euregio-projecten, vaak gesubsidieerd met geld uit Brussel, zoals ook de Euregio Scheldemond.
Die fysieke grens blijkt echter zakelijk gezien soms door allerlei regeltjes en wetten wel erg hard en stug te zijn.
Juist in de blogosfeer zou die fysieke grens niet mogen bestaan, internet is namelijk het grenzeloze worldwideweb.
Succesvol bloggen vraagt wel wat kwaliteiten van een blogger. Zo moet een goede blogger in mijn ogen verslavingsgevoelig zijn, discipline hebben, origineel en creatief zijn om zich te onderscheiden van de copy/pasters en een bepaalde mate van fanatisme bezitten. Verder moet een blogger een buitengewone interesse hebben in internet en nieuwe ontwikkelingen, die mogelijkheden op de voet volgen en daaruit destilleren wat bij hem/haar past en dat ook gaan gebruiken.
In 1872 stierf hier niet ver vandaan, op een steenworp afstand van de fysieke Belgische grens, een man op 44 jarige leeftijd aan de pokken, oftewel de kinderziekte zoals die ziekte toen nog heette.
Hij had geen toetsenbord, maar een kroontjespen en een inktpot.
In krap 20 jaar tijd had hij 22 boeken uitgebracht.
Het 'Nieuw Woordenboek' , wat later zijn naam zou gaan dragen, was in handschrift gevorderd tot de letter y en werd afgemaakt door zijn leerling Jan Manhave.
De man had tussendoor ook nog kans gezien om bij zijn vrouw 7 kinderen te verwekken, over fanatisme gesproken.
Zijn naam was Johan Hendrik van Dale en misschien wel doordat hij geboren was, woonde en werkte precies op die fysieke grens midden in dat Nederlandse taalgebied, de Zuid Nederlandse talen als het West- en Oost-Vlaams, kende als zijn broekzak werd het woordenboek, nu bekend als de Dikke van Dale zo'n enorm succes.
Waar ik met dit verhaal naar toe wil?
Elke zichzelf respecterende blogger zal regelmatig de Van Dale raadplegen, al is het online.
Als Johan Hendrik van Dale in 2007 geleefd had was hij vast en zeker een fanatiek blogger geweest. Hij had er in ieder geval alle kwaliteiten voor.
Een blogosfeer hoort een heel taalgebied te omvatten en mag in mijn ogen niet afgebakend worden door fysieke landsgrenzen. Daarom zou het een enorme stap voorwaarts zijn dat de Dutch Bloggies, zo ze nu heten (waarom Engels eigenlijk?), worden omgedoopt in de 'Bloggies voor de Lage Landen' en dat er voor de organisatie aansluiting in Vlaanderen gezocht wordt.
Volgend jaar de uitreiking in Brussel, Gent of Brugge? Ambiance en goede catering verzekerd in het meest Bourgondische deel van ons taalgebied!
Dit verhaal zal waarschijnlijk wel in mijn tas kunnen blijven zitten op 20 maart in het Atrium in Den Haag, vandaar dat ik het hier al plaats. :-)
