Ik weet nog steeds zeker dat tijdens dat optreden ergens in de jaren '80 hij echt naar MIJ keek en niet naar die duizenden andere meisjes.
Vanavond reed ik de volle maan tegemoet en ik bedacht me dat volle-maan-nachten altijd bijzonder zijn voor mij.
Ik had afgesproken met een vriendin omdat we kaarten hadden gekregen van weer een andere vriendin die verhinderd was (wat zal die een spijt hebben).
Toen ik 15 was maakte Ernst muziek die ik machtig mooi vond, maar hij is met me meegegroeid. Hij maakt, nu ik bijna 40 ben, muziek die me ontroert.
De Theatershow Molenbeekstraat was veel meer dan ik verwachtte en bij het laatste nummer 'Luna Luna mijn' voelde ik tranen op mijn wangen, net voor de lichten weer aan floepten had ik die tranen gelukkig weggeveegd.
Waar ik in de jaren '80 van droomde heb ik vanavond gedaan; een babbeltje, op de foto en natuurlijk een gesigneerd boek. Uit dat boek ga ik in ieder geval een stukje aan de jongens voorlezen. Het stukje waarin hij beschrijft hoe hij reageert op zijn vader als er 'per ongeluk' een ruit gesneuveld is, is precies hoe onze Merijn reageert en de manier waarop vervolgens de vader weer reageert is weer mijn reactie.
Het was een mooie melancholieke en ontroerende avond. Meer over het boek inclusief CD vind je hier.
Update: ik heb net wat recensies gelezen en het valt me op dat de niet-positieve geschreven zijn door mannen, waarschijnlijk mannen die moeite hebben emoties te tonen en dat is iets wat Ernst Jansz schromeloos doet en waarin ik hem bewonder. Molenbeekstraat lijkt dan ook vooral een theaterprogramma voor mensen die een avond durven stilstaan bij gevoel, emoties, herinneringen die weliswaar voor Ernst heel persoonlijk zijn, maar voor ieder mens met `een rugzakje´ ook heel herkenbaar.
