Meisje van de Slijterij

Quote

"Mensen die op inspiratie wachten zijn de grootste stakkers die er zijn." Simon Vestdijk

De ballen van de Buurman

De titel van dit log is misschien wat suggestief, maar het gaat wel degelijk over zijn ballen. Buurman heeft namelijk een ballenbak. Nog wel ja. Deze week kreeg hij bezoek van de Keuringsdienst van waren en als je geen logboek bijhoudt van wanneer je ballen het laatst zijn schoongemaakt mag je geen ballenbak in een openbare ruimte hebben. Mijn jongste zoon vulde gelijk een flinke zak ballen van de Buurman op, die ziet een ballenbak op zijn slaapkamer wel zitten en is vast van plan met zijn skelter met kar nog meer ballen van de Buurman te gaan halen. Hij is zelfs bereid daar zijn spaarpot voor te legen en zat gisteravond op marktplaats te zoeken naar ballenbakballen. Nu moet hij die ballenbakballen natuurlijk wel eerst schoonmaken.
Ik heb namelijk een vriendin, nee nee ik noem geen naam, die ooit met haar net zindelijke zoontje bij Buurman was. Het zoontje, nee nee, ik noem weer geen naam, laten we hem maar gewoon Jantje noemen, had even heerlijk in de ballenbak gespeeld. Toen ze de winkel weer verlaten hadden sprak Jantje de magische woorden: 'Mama, gepoept'. Bij thuiskomst wil vriendin Jantje verschonen, alleen bleek de keutel zoek te zijn, waarschijnlijk had deze al via de broekspijp de vrije wereld gekozen. Zich diep schamend belt ze direct de Buurman met het verhaal van Jantje, de ballenbak en de keutel.
Buurman geeft opdracht aan zijn personeel de ballenbak te controleren, komt terug aan de telefoon en meldt dat er niets aan de hand is, want er niets gevonden is. Dat was een hele opluchting voor vriendin.
Enkele uren later staat er een Duitse klant bij Buurman voor de klachtenbalie met een volledig besmeurd kind die in de ballenbak gespeeld heeft. Diezelfde middag nog is Buurman te aanschouwen met een bestelbus vol ballen richting brandweerkazerne waar de ballen een schoonmaakbeurt krijgen. Ik weet dan ook zeker dat de ballen van de Buurman wel schoon zijn, meestal dan. Maar enfin, het einde van het ballenbaktijdperk lijkt in zicht.

Gidols

Zo, na het iets zwaardere onderwerp van hieronder werd het tijd voor wat humor en ontspanning. Stem even op de jongens rechts.
via.

Gepest worden sleutel tot succes?

Vanochtend had ik een discussie met als onderwerp het pesten van kinderen en de gevolgen daarvan jaren later als ze volwassen zijn. Pestverhalen van kinderen treffen me vaak als een mokerslag.
Vorig jaar schreef ik, ook naar aanleiding van een discussie, daar al een stuk over.
Over of ik die bewuste posting wel zou plaatsen heb ik toen wel even moeten nadenken. Het was immers wel een emotioneel relaas waarin ik me ook nog eens kwetsbaar opstelde en ik wou absoluut geen beeld scheppen van zieligheid.
De reacties op die post toen verrasten me. Voor velen bleek het verhaal min of meer herkenbaar en er ontstond een interessante discussie in de reacties.
Hoe verschrikkelijk en afschuwelijk die traumatische ervaring op mijn tiende ook voor me was, het heeft me wel grotendeels gemaakt tot wie ik nu ben. Wat namelijk overbleef was vechtlust, doorzettingsvermogen en een enorme bewijsdrang. Drie factoren die een volwassene nodig heeft om te bereiken wat hij of zij wil. Ik vroeg me vanochtend af of iedere succesvolle volwassene misschien wel in zijn jeugd gepest is. Ik kwam tot de conclusie dat waarschijnlijk niet alleen het pesten de sleutel tot succes is. Een veilige liefdevolle thuissituatie is een andere succesfactor. Als je namelijk die laatste niet hebt verlies je het vertrouwen. En dat vertrouwen heb je ook weer nodig om te slagen en evenwichtig te kunnen functioneren.
Ik gun niemand wat ik toen meemaakte, maar word je zonder tegenslagen wel net zo sterk? Kun je ook tè beschermd en makkelijk opgroeien waardoor je dus niet leert 'vechten'?

Vrolijkheid

Tussen alle ellende in de krant stond vanochtend ook een berichtje over de Stichting ter bevordering van de Vrolijkheid. Alleen al het feit dat mensen zulke stichtingen oprichten maakt me al vrolijk Er is trouwens een heel goede en ook grote kans dat ik dit jaar al in een 1 april getrapt ben. De banner rechtsonder met de irritante flash brengt je op de site van weblognieuws. Op 31 maart de inschrijvingen laten stoppen riekt natuurlijk wel naar een 1-april grap, en het zou ook niet de eerste keer zijn dat Meisje in zo'n grap trapt. Of het een grap is weten we zaterdag. In de tussentijd bevorderen we nog wel even de vrolijkheid.

Cocktailtime

Een workshop cocktails in 48 seconden. KLIK.

Gevleid?

Ik vind het al zo erg dat bij mijn volgende verjaardag er een 4 als eerste cijfer voor mijn leeftijd komt. Nu krijg ik net mail dat ze me graag willen linken op vijftigplusser.nl. Vijftigplussers zijn wel een belangrijk deel van mijn doelgroep, maar of ik me nu gevleid moet voelen weet ik eigenlijk niet.
Een vijftigplusser, of zoals ik ze vaak noem de fitte senioren, hebben wel vaak veel meer tijd om van het leven te genieten als hun kinderen de deur uit zijn. Vaak hebben ze ook nog eens iets meer te besteden dan de dertigers en veertigers die in het spitsuur van hun leven zitten. Gewoon even slikken dus en teruglinken.

Lente Haiku

Vogels fluiten weer Natuur ontwaakt uit haar slaap Nu alleen ik nog

Klacht

'Mama, mag ik een envelop?'
'Jahoor, maar wat ga je daarmee doen?'
'Een klacht indienen!'
'Mag ik het even zien?. En naar wie ga je die sturen dan?'
'Naar de juf', en hij laat een briefje zien met het adres van het 'klachtenbureau.'
'Dan zet je er nog wel jullie naam onder, aan anonieme post doen we niet. Je mag hem alleen versturen als je er ook netjes jullie naam onder zet.'
'Mag ik dan ook een postzegel?'
'Natuurlijk.'

Bij de Marine

De actualiteiten van de afgelopen dagen brachten bij Meisje wel haar Marinemannen-ervaring boven van 20 jaar en 25 kilo geleden. Ik schreef al eerder over die periode in 1986, zoals hier.

'Er liggen 225 Nederlandse palen naast ons', merkt een collega op tijdens de koffiepauze. We liggen met het schip in de haven van Antigua en er blijkt een Nederlands marineschip naast ons te liggen. Bij ons aan boord zitten 7 vrouwen, waarvan ik er één ben. Als we klaar zijn met de hutten en zoals gewoonlijk de crewbar induiken, treffen we daar al wat stoere kerels. Een tropische temperatuur en 225 mannen om uit te kiezen. Mannen die al maanden geen Nederlandse vrouwen gezien hebben. Dat belooft een geweldige avond te worden voor enkele uitverkorenen.
Ik ging op stap met ene Gerard, hij was duiker weet ik nog. Eerst kreeg ik een rondleiding aan boord van de van Galen, daar moest natuurlijk gedemonstreerd worden dat hij met mij op stap ging. Daarna wat eten aan de wal en nog even een disco in. Vervolgens weer terug naar de HR. MS van Galen waar ik nog gezongen heb op het vliegdek. Of was het toch een helicopterplatform? Het was wel een enthousiast publiek herinner ik me nog.
Er moest al vroeg afscheid genomen worden, de dames waren immers ook uitgenodigd in de officierenmess, wat voor Gerard verboden gebied was. In die mess werd ik in de watten gelegd. Ik heb daar gedanst, gedronken en ook nog wel gezongen geloof ik. Ik kreeg in ieder geval van iemand een fles Chanel no 5. Tegenwoordig doen ze meer voor een Breezer.
Een week of 4 later komen we de van Galen weer tegen. Ditmaal op Sint Maarten. Als ik in de crewbar kom blijken er al een stuk of 6 naar mij gevraagd te hebben.
Het is duidelijk dat de enkele uitverkorenen van de avond op Antigua flink hebben zitten opscheppen en stoere verhalen verteld hebben. Ik zie de hongerige blikken van die mannen en heb daar even geen trek in. Het lijkt me beter me even niet meer te laten zien en ga op bed een boek lezen. Inmiddels deel ik ook de hut met mijn huidige manlief die me ook al vraagt wat er nu allemaal die avond op Antigua gebeurd is. Vrij weinig dus, maar dat was niet de versie van de bemanning van de van Galen toen.
'Ga er nu even naar toe, er zit al drie uur iemand op je te wachten in de crewbar met zijn vrienden.' Huidige manlief komt af en toe verslag uitbrengen en heeft de mannen geantwoord dat hij niet wist waar ik was, ook al wist hij natuurlijk donders goed dat ik in zijn bed lag.
'Ik doe het niet, ze bekijken het maar.' antwoord ik.
Ik kreeg later nog wel een paar ansichtkaarten van die Gerard. Hij was ook wel lief denk ik achteraf.
Enkele maanden later, als ik alweer veilig in Nederland vertoef, manlief nog aan boord zit, en op Aruba weer dat marineschip treft, wordt hem weer diverse keren gevraagd naar 'die Petra'.
Tot op de dag van vandaag heb ik hem in ieder geval niet kunnen overtuigen dat er, behalve een vrij onschuldig knuffeltje met één van die 225, niets gebeurd is. Er waren toen nog geen vrouwen op de marineschepen, en toen die later wel kwamen vroeg ik me al af hoe die zich staande zouden kunnen houden in een toch traditionele mannenomgeving.
Op een schip deel je wel dag en nacht met elkaar. Je kunt na je dienst niet de deur dicht slaan en thuis gaan afreageren. Mannen zullen altijd haantjesgedrag blijven vertonen en om indruk te maken ook nog eens de ervaringen met die vrouwen flink aandikken. Het lijkt de echte wereld wel.
Wedden dat de berichten van de laatste dagen maar een klein topje van de ijsberg zijn?

Update: nadat ik dit stukje voorlas aan manlief zegt hij dat ik het veel te braaf schreef. 'Kom op Petra! Het enige wat die kerels wilden was 'palen'. Hij illustreert dit met wat verhalen van op Aruba toen, die eigenlijk niet op dit log passen. Naakte officieren die in opgewonden toestand achter een paar vrouwen aanrennen en zo was nog wel het minst schokkende.
Het is maar goed dat onze minister van Defensie niet alles weet. En in 20 jaar is er niets veranderd.
Foto: Koninklijke Marine