Bionic Meisje

NUCHTER HOUDEN staat er in helderrode hoofdletters op het bordje wat aan het voeteneinde van het bed geklemd zit. Ironisch is dat wel voor het bed van een slijterijmeisje. Het wordt een lange dag, haar operatie staat pas gepland om 16.00 uur. Ze doodt de dag met eerst een uitgebreide douche, dat kan straks een tijdje niet meer met die wond en hechtingen, tv-kijken, doelloos zappen, beetje bellen en stiekem sms'en (je mag immers eigenlijk je mobiel niet aanhebben daar). Om kwart voor vier wordt het bordje verwisseld voor een mandje waar haar dossier, foto's en scans ingaan en wordt ze, inmiddels gekleed in een sexy operatiehemd, opgehaald. In de lift zegt de vriendelijke Vlaming in witte kleding: 'Ik ben de brancardier'. De brancardier doet niets anders dan bedden van A naar B brengen, alsmede rolstoelen. Interessante job wel. Nu doen ze in Vlaamse ziekenhuizen toch wel dingen 'anders', zo wordt er gevraagd of je bier bij je eten wilt, dat doet het voedsel immers eenvoudiger naar binnenglijden. In het restaurant zitten op een zondagmiddag hele families met grote Trappisten voor hun neus en is het rokersgedeelte het eerst vol. Op de één of andere manier lukt het die Vlamingen die medische omgeving meer gemoedelijk te maken, terwijl ik van de ziekenhuizen hier me vooral de medicinale geuren herinner.
Lees verder