Springbank & Campbeltown

campbeltownDavid Allen van Springbank voelde zich gisteren prima thuis in Bussum. Het weer was dan ook traditioneel Campbeltown weer. Regen en veel wind. Volgens hem komt in Campbeltown de wind altijd van opzij.
Ik was net drie uur naar het noorden gereden, ongeveer net zo ver als het rijden is naar Campbeltown vanuit Glasgow. Campbeltown ligt daarmee eigenlijk net zo geïsoleerd als West-Zeeuws-Vlaanderen, met dat verschil dat Campbeltown enkel grenst aan de zee. Maar mede daardoor heeft het kleine plaatsje met anno 2017 zo’n 5000 inwoners wel een rijke whiskyhistorie.

Campbeltown ligt zuidelijk op het schiereiland Mull of Kintyre (ja van dat liedje van Paul Mc. Cartney), vanuit de haven is het 12 mijl varen naar Ierland en iets verder naar Islay. En andersom ook. Vanuit Ierland kwamen in de middeleeuwen dan ook de Ierse monniken ‘to spread the word of God and whisky’.
In 1891 telde Campbeltown met destijds nog geen 2000 inwoners maar liefst 34 distilleerderijen. De whisky’s stonden en staan nog steeds bekend om hun robuustheid. Tot niet zo lang geleden werden de Schotse whisky’s ingedeeld in 4 regio’s: De Highlands, de Lowlands, Islay en Campbeltown. Een dorp met 5000 inwoners als apart benoemde whiskyregio, dat blijft bijzonder, maar op heel Islay wonen ook maar zo’n 3200 mensen.
Inmiddels is Speyside (het hart van de Highlands) ook een apart benoemde officiële regio, de whisky’s die daarvandaan komen kenmerken zich ook wel.
De eilanden zijn een nog steeds niet door de SWA officieel erkende subgroep. Het betreft alle eilanden met uitzondering van Islay.

springbanktastingMaar goed, het ging gisteren om Springbank. Anno 2017 zijn er nog drie distilleerderijen actief in Campbeltown. Eén ervan is Springbank, dat is de oudste Schotse distilleerderij die nog onafhankelijk en een familiebedrijf is. Springbank maakt op dit moment drie verschillende malt whisky’s met drie verschillende recepturen.

  1. Springbank, 2,5 keer gedistilleerd en altijd licht geturfd,
  2. Longrow. tweemaal gedistilleerd die sinds 1973 gemaakt wordt en moest bewijzen dat er ook buiten Islay geturfde whisky’s geproduceerd konden worden.
  3. Hazelburn sinds 1997, ongeturfde malt whisky die driemaal gedistilleerd is..
    Wat ze allemaal gemeen hebben is een zuchtje zilte zee, waarschijnlijk door de open pakhuizen waarin de whisky’s rijpen.
    We proefden gisteren de Springbank 10 years old, de net gebottelde gelimiteerde Springbank Local Barley 11 years old, de Springbank 12 years old Cask Strenght en de unieke ook net gebottelde Springbank 25 waarvan er wereldwijd maar 900 beschikbaar zijn.
    De malt voor Springbank whisky’s droogt 6 uur lang boven een turfvuur en daarna nog 24 uur door middel van hete lucht.

Wat leerde ik gisteren dat ik nog niet wist of graag wilde weten.

  • springbank-local-barley-11-years-oldSpringbank zegt dat het 2,5 keer distilleert. De Schotten doen het doorgaans 2 x, de Ieren 3 maal. Een deel van Springbank whisky’s wordt driemaal gedistilleerd, een deel tweemaal, vandaar dat ze zeggen het 2,5 keer te doen.
    Dat klopt echter niet helemaal want zo’n 80% van de whisky wordt driemaal gedistilleerd. Maar 2,8 bekt natuurlijk een stuk minder lekker.
    En waarom ze dat doen? Dat weten ze zelf ook niet, het is gewoon het familierecept en daar blijf je af.
  • Het PPM gehalte turf (parts per million) wordt altijd (ja bij elke whisky) vermeld in het PPM van de Barley, dus voor de distillatie. Springbank gebruikt tussen de 8 en 10 PPM turf om de barley te drogen maar na distillatie en rijping is daar na tien jaar nog maar ongeveer 3 PPM van over. Je verliest een hoop PPM tijdens distillatie en rijping.
  • De turf die gebruikt wordt bij Springbank komt uit de Highlands, uit de buurt van Tomintoul. Op dit moment wordt er geëxperimenteerd met een soort van ‘superpeat’ die in de buurt van Inverness wordt gewonnen.
  • De teloorgang van het grootste deel van de distilleerderijen in Campbeltown kwam niet alleen door de 1e wereldoorlog en de drooglegging in Amerika, er was ook een reputatieprobleempje.
    In Campbeltown lag eind 19e eeuw aan waarde meer whisky opgeslagen dan er goud in the Bank of England aanwezig was, het was destijds het rijkste Schotse dorp. Door de enorme volumes whisky die er geproduceerd werden en de enorme vraag ging men in de jaren 20 van de vorige eeuw ook sjoemelen, volgens de overlevering werd er door één distilleerderij zelfs whisky op haringvaten gerijpt, dat was funest voor de reputatie..
  • Mr. Hedley G. Wright, de huidige eigenaar is nu 84 en kinderloos. Hij is de achter, achter, achter kleinzoon van Archibald Mitchell’s die Springbank in 1828 bouwde.
  • Springbank werkt traditioneel met veel handwerk, op de bottellijn passen slechts 6 flessen en ze worden fles voor fles met de hand gekurkt.
  • Bere Barley, de lokale Barley groeit alleen op plaatsen in Schotland waar ooit de vikingen aan land gingen.

Het was ondanks het slechte weer een prachtige middag gisteren in Bussum.
Ik hoop enkele flessen Local Barley en 25 geleverd te krijgen. Op dit moment voorradig:
Springbank
Longrow
Hazelburn
Campbeltown Loch 21 (Blended)
Wordt verwacht: Springbank Local Barley 11, Campbeltown Loch Blended 5 jaar.

Voor de volledigheid: We hebben uit Campbeltown ook Glen Scotia en Kilkerran.

Bombay Sapphire Gin

logo-bombay_sapphireHendrick’s was in 1999 de eerste Super Premium Gin met niet-traditionele  botanicals. Daar hadden we het al eens uitgebreid over. Bombay Sapphire is echter minstens zo groot, zo niet veel groter. Bombay Sapphire is een traditionele gin, met tien traditionele botanicals die in 1987 voor het eerst werd gecreëerd door UDV, wat inmiddels Diageo is. In 1997 verkocht Diageo het merk aan Bacardi.
Sinds dat jaar denk ik ook dat ik Bombay Sapphire op de winkelplank heb. Niet dat het destijds al goed verkocht. Die toen nog gekke blauwe flessen stonden een beetje te verstoffen naast de Gordon’s. Gin was sowieso niet zo’n grote artikelgroep. Ik verkocht een paar flessen Bombay Sapphire per jaar, voornamelijk aan zeilers die de jachthaven aan deden.
Met de opkomst van de gins ging ook Bombay serieus meetellen. Bombay Sapphire noem ik middensegment, eigenlijk zit deze gin tussen een Gordon’s en een Hendrick’s in qua doelgroep, smaak en prijsstelling.
Wat ik eind jaren ’90 aan Bombay Sapphire in een jaar verkocht verkoop ik nu vaak per dag.
Dus mochten we in december op uitnodiging van Bacardi naar een leuk Bombay-event “The Grand Journey” deed na een aantal andere Europese steden ook Amsterdam aan. Antwerpen was voor ons een heel stuk dichterbij geweest, maar goed, dat is dus nog steeds een ander land. Lees verder

Black Tomato Gin, het verhaal.

zwartetomaten2Begin juli zaten er twee mannen aan mijn proeftafel. Het waren Léon Meijers en Alfred Zandee, twee Zeeuwen van ‘dn overkant’.
Ze hadden me de dag ervoor gebeld of ze langs mochten komen met hun nieuwe Black Tomato gin.
Ik had eens diep gezucht en hen uitgelegd dat je nu wel van hele goede huize moet komen om nog een plaatsje in de ginmarkt te kunnen veroveren. Inmiddels hebben wij er 300 verschillende op de plank slaan en een nieuwe gin maakt in mijn ogen alleen nog kans op een plaatsje als hij zich echt weet te onderscheiden in smaak en verhaal.
Maar goed, langskomen mag altijd. Lees verder

Dankjewel Dirkzwager, het waren prachtige jaren

eigen merkenIn het voorjaar van 1993 zaten er drie mannen aan mijn tafel in ons huisje op Boerenhol. De ene was Nico van Splunter, adviseur in de drankenbranche, de tweede was Frans Vervloed van Delcave, de derde was de vertegenwoordiger van Distilleerderij Hulsink in Harderwijk. Ik zou na de zomer een slijterij starten en omdat ik uit de horeca kwam had ik de juiste contacten nog niet.
Nadat ik besloten had dat het absoluut toch geen Gall werd, ik hield niet zo van hun manier van onderhandelen, riep ik dus de hulp in van van Splunter. Hulsink ging mijn eigen merken maken, ik kon kiezen uit een hele range aan kruidenbitters. Die werden geproefd. Zo ook de jenevers, de vieux en de advocaat. Delcave werd de groothandel en ik sloot me aan bij hun formule Pinot. Lees verder

Waarom vermouth niet DE zomerhit is en dat ook niet zal worden.


Allereerst; er is niks mis met een goede vermouth. Het aanbod van de diverse merken in ons land is groter geworden en er wordt ook wel iets meer verkocht. Als je vorig jaar één fles per week verkocht verkoop je er nu misschien wel twee, dat is 100% meer, maar daarmee blijft het nog steeds een klein product. Een product wordt pas groot en een hit als het ook de thuismarkt massaal bereikt. Lees verder

Van VIP-klant naar medewerker

20160602_130818Mag ik u even voorstellen aan Jacqueline? Jacqueline werkt sinds vandaag bij ons. Er is dus een grote kans dat u haar achter onze toonbank zult aantreffen.
Jacqueline liep jaren geleden als klant en toerist onze winkel -toen nog in Breskens- binnen. Ik hielp haar destijds met het opzetten van een twitteraccount, oorspronkelijk voor het cateringbedrijf dat ze toen nog samen met een compagnon runde.

Inmiddels woont ze ook in de buurt. Jacqueline was één van de allereerste VIP-klanten die deelnam in ons #plan2012. Met dat nog steeds bijzondere crowdfundingsproject mobiliseerden we destijds een leger van beminde gelovigen die deel uit wilden maken van onze droom.
Bij de grote opening in 2012 verzorgde ze de catering. In de jaren daarna kon ik haar als vriendin altijd bellen voor hand- en spandiensten als dat even nodig was.

Vanaf vandaag werkt ze ook echt voor ons. Jacqueline spreekt vloeiend Frans waar het ons aan ontbreekt, neemt zelfgebakken lekkernijen voor ons mee en ze is een topverkoopster, dus hou er rekening mee dat u vanaf nu steeds vaker met nog meer flessen de deur uitgaat dan oorspronkelijk ook uw bedoeling was.

Het ware verhaal van Hendrick’s Gin

Hendricks-Gin Glenn Gordon is Chairman van het familiebedrijf William Grant & Sons. Met producten als Glenfiddich, The Balvenie, Grants Whisky en Hendrick’s Gin kent iedereen op deze aardbol dit bedrijf wel.
Ik weet al jaren dat Glenn regelmatig in onze streek bivakkeert bij vrienden, afgelopen week kwam hij ook spontaan bij ons binnenlopen. Dat vond ik leuk en bijzonder.
We maakten denk ik direct wel indruk met de grote Hendrick’s display en de whiskydisplay waarop deze maand de Glenfiddich Solera Reserve extra in the spotlight staat.
We hadden een leuk gesprek over het bedrijf: “Actually I never visit the Netherlands for business, I only visit country’s where there are some problems.”
Nou dat compliment mag Maxxium, de Nederlandse distributeur, in zijn zak steken.

We spraken over hun whisky’s, en over zijn oma, de kleindochter van William Grant die 110 werd en overleed in 2012. Ter ere van haar 100e, 105e en 110e verjaardag werden er speciale gelimiteerde whisky’s gelanceerd onder de naam Hazelwood, het waren de eerste Single Malts van de Kininvie distilleerderij die op de markt kwamen. De whisky die bij Kininvie gestookt wordt is vooral de ‘backbone’ van de Monkey Shoulder whisky. Lees verder

Leyden Premium Gin en de mythe van Professor Sylvius

LeydenU zult het verhaal van Sylvius wellicht wel eens ergens hebben gehoord. Professor Franciscus Sylvius zou rondom 1650 in Leiden een vochtafdrijvend geneesmiddel hebben gemaakt dat ook werd gebruikt voor maag- en nierklachten. Volgens het verhaal zou dit drankje het begin van jenever zijn.
Maar het is niet waar.
Het oudste schriftelijke bewijs van ’n oervorm van jenever is namelijk terug te vinden in ’t boek ‘Der Naturen Bloeme’ van de Brugse monnik Jacob van Maerlant uit 1269 en dat is bijna 400 jaar eerder dan dat Professor Sylvius zijn drankje maakte.
Dat boek van van Maerlandt was waarschijnlijk de allereerste encyclopedie over planten. Van Maerlandt was de meest productieve auteur van zijn tijd. Vlaanderen was tot een heel eind in de 14e eeuw economisch gezien het belangrijkste deel van de Lage Landen.
Lees verder

Een gezegende winkel

Ik ben dus katholiek opgevoed, ook al ben ik niet meer praktiserend, er zijn een aantal dingen die je meekrijgt en die je als nuchter mens misschien als bijgeloof zou bestempelen. Zo kreeg ik van mijn moeder ooit een Christoffel die gezegend was in Lourdes. Christoffel is de beschermheilige van de reizenden.
Toen ik met mijn auto over de kop ging ergens eind jaren ’80 of begin jaren ’90 door een stilstaande Volvo op de snelweg die ik te laat zag, en die niet meegaf, deed ik mijn ogen dicht, en hoorde mijn auto, die ik net van al mijn geld gekocht had, indeuken als een koekblik, ik dacht dat het met me gebeurd was. Ik had nog proberen uitwijken maar raakte met mijn benzinetank nog net de Volvo waardoor ik verschillende malen over de kop sloeg. Lees verder

Ik gun iedereen een #plan2012


Het is allemaal alweer 4 jaar geleden. Met kerst 2011 bedacht ik #plan2012. Daarmee was ik denk ik de eerste winkelier die een vorm van crowdfunding inzette voor een bedrijfsinvestering. Mensen verklaarden ons voor gek. Anderen vonden ons schooiers en weer anderen keken ons met de nek aan. Maar er waren wel 126 mensen die in ons en onze plannen geloofden en ook in ons investeerden. Lees verder