Open brief aan de minister van Infrastructuur en Waterstaat over de tunnel

Geachte mevrouw van Nieuwenhuijzen, beste Cora,

Ik voel de behoefte u een open brief te schrijven. Ik heb namelijk de afgelopen dagen het debat gevolgd waarin uw begroting voor 2021 in de Tweede Kamer behandeld werd.
En waarin ook het amendement van de PVDA en de SP met brede steun uit andere fracties behandeld werd over het eindelijk tolvrij maken van de Westerscheldetunnel omdat die tol zorgt voor ongelijkheid, een hele regio beperkt in kansen en voor sociale armoede zorgt.

Ik snap hoe de politiek binnen de VVD werkt, ben lang genoeg actief lid geweest en weet dus ook dat er binnen de VVD alleen carriërekansen zijn als je geen principes hebt, of bereid bent die ten allen tijde opzij te zetten in ruil voor macht.
Als je daar gevoelig voor bent ben je een perfecte minister.

Ik ben zelfs slechts een sukkel (dat noemen we hier in Zeeuws-Vlaanderen een duts) die zich enkel belangeloos inzet voor zaken die er voor mij en mijn omgeving toe doen en kan absoluut niet tegen onrecht. Dat ik daarmee een inkomen van minder dan een kwart van dat van u heb zonder noemenswaardige vakanties vind ik prima, ik vind welzijn een stuk belangrijker dan welvaart.

Maar goed. Die tunnel.
Uw schriftelijke antwoorden gisteren raakten kant nog wal. En uw inbreng in het debat ook niet.
De enige reden dat de Westerscheldetunnel nu 100% eigendom is van de provincie Zeeland komt doordat minister Zalm (ook VVD) de Westerscheldetunnel die toen nog voor 95,4% eigendom van het Rijk was in 2006 wilde verkopen aan buitenlandse investeerders.
Voor het rendement. En eeuwige tol.
In 2002 wilde Zalm al een extra tunnel, de Sluiskiltunnel.
In 2006 bedacht hij dat verkoop van de aandelen van de Westerscheldetunnel de staatskas flink zouden kunnen spekken, en zette daarmee de Provincie in de uitverkoop en tegen de muur.

De Tweede Kamer floot hem terug. Er werd uiteindelijk niet geprivatiseerd, maar Zalm eiste wel hetzelfde rendement van de Provincie Zeeland als die Franse investeerders geboden hadden. 7,5% rendement ten gunste van de staatskas. Van 750 miljoen dus. En schijnbaar was ons college van GS destijds niet sterk genoeg en ging daarmee akkoord. De uiteindelijke verkoop werd ondertekend door Wouter Bos, de opvolger van Zalm op Financiën.
En passant werd ook de bijdrage uit het Rijk als compensatie voor de autoveren teruggebracht van 51 miljoen per jaar naar ongeveer de helft.

U stond gisteren als een Iraakse propagandaminister te propaganderen dat er keiharde afspraken zijn met de provincie Zeeland over het in stand houden van de tol. Het tolvrij maken van de tunnel heeft niet uw prioriteit. (vergelijking is niet van mij)

Ja afspraken noemt u het. Anderen zouden het anders noemen. Ze stonden en staan bij de Provincie Zeeland tegen de muur. Ze hadden een soort van geweersloop op hun hoofd. Slikken of stikken.
Het Rijk is de enige partij die ooit aan die tunnel verdiende en nu nog steeds verdient. Het rendement (op welke andere weg maakte u een rendement van 7,5%?) en 21% BTW over elke passage.
En de Provincie ging vervolgens na 2009 graaien in de tolgelden, die werden namelijk niet meer enkel gebruikt voor aflossing en onderhoud zoals verankerd in de tunnelwet Westerschelde maar er werden meerdere tunnels van gebouwd, infrastructuur van aangelegd en men wilde nog heel veel meer.
Dat kwam uw ministerie mooi uit. Dat hoefde u dan niet te doen.

Ondertussen betaalden de Zeeuwen ook al de hoogste opcenten voor de wegenbelasting van het land. Zonder snelwegen. Zonder fatsoenlijke verbindingen en OV.

De Westerscheldetunnel was al lang afbetaald en tolvrij geweest als de constructie van voor 2009 was blijven bestaan. Met 95,4% eigendom Rijk.
Die tunnel is al lang geen regionale verbinding meer maar een internationale tussen de havens van Vlissingen, Gent en Zeebrugge.

In de afgelopen 17 jaar verdwenen alle rijksdiensten uit Zeeuws-Vlaanderen (we waren altijd zelfvoorzienend) waardoor je voor een bezoek aan de belastingdienst, RDW, KVK, rechtbank, UWV, GGD en nog vele andere diensten nu minstens 10 euro kwijt bent. Of je aangewezen bent op Vlaanderen, maar we betalen onze belastingen in Nederland. En die grens blijkt ineens ook gesloten te kunnen worden.
Dan is er niks meer.

Door de acties van onze stichting Zeeland Tolvrij in het afgelopen jaar lijkt het tij nu langzaam wel  te keren.
In Middelburg, maar ook in Den Haag.
Van die Iraakse propagandaminister heeft niemand ooit meer iets gehoord. U kunt dat lot nog ontlopen. Ik praat u graag bij.
Neem het amendement van PVDA/SP over. En de motie van D66/CDA ook.
Tolvrij in 2021, in kaart brengen hoe het debacle van destijds – veroorzaakt door Zalm en het ongelimiteerde marktdenken door de overheid in die jaren – ervoor zorgde dat een grensregio al jarenlang als wingewest gebruikt wordt. En hoe dat opgelost kan worden met de provincie Zeeland.
Wij als Zeeland Tolvrij bereiden nu gerechtelijke procedures voor.
U doet ons namelijk te kort als Nederlandse burgers.
U mag me altijd bellen.
Of doneren.

Met vriendelijke groet,

Petra de Boevere

Open brief aan burgemeester Lippens van Knokke-Heist

Geachte meneer de graaf,

West-Zeeuws Vlaanderen werd onlangs in diverse media aangeduid als Knokke-Noord.
We zijn hier in de afgelopen decennia dan ook steeds afhankelijker geworden van Vlaanderen en grensoverschrijdend verkeer.
U bent al ruim 41 jaar burgemeester van Knokke, en daarmee verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in uw stad. Onze buurgemeente in dezelfde streek, maar wel in een ander land.
Dat is ons hier wel heel pijnlijk duidelijk geworden toen ineens de grenzen dicht bleken te kunnen tussen 20 maart en 15 juni. Lees verder

Open Brief ivm Coronacrisis en West-Zeeuws Vlaanderen

Al dagen voel ik de behoefte een open brief te schrijven. Ik weet alleen niet aan wie.

Moet ik hem richten aan onze Koning Willem-Alexander? Onze Minister-President Mark Rutte? Onze Staatssecretaris van Economische Zaken Mona Keijzer? Onze Minister van Binnenlandse Zaken Raymond Knops (of is dat toch Ollongren)? Aan alle Kamerleden? Aan mijn huurbaas?

Ik maak me zorgen. Niet alleen over ons bedrijf. Nadat ik een week in volledige paniek trillend liep te huilen omdat ik alles wat ik in 27 jaar opbouwde onder mijn vingers zag verdwijnen doordat ik een lange termijnvisie heb raapte ik mezelf op, werd weer creatief en ging weer dingen doen die ik in 2008 tijdens de vorige crisis deed en nu tijd voor heb.
In onze winkel in Sluis ontvangen we meer dan 1000 klanten per week. Bijna allemaal Belgen, toeristen en mensen met tweede woningen in de regio.
Op 15 maart ging de horeca dicht, op zich al rampzalig, maar op anderhalve meter kun je best nog iets verkopen ook al moeten we dan tijdelijk ons concept van persoonlijk advies, persoonlijke bediening en mensen begeleiden in het ontdekken van hun persoonlijke smaak loslaten. Dat zijn onze usp’s. Lees verder

Waarom ik niet wil toetreden tot het digitaal erfgoed.

Deze week kreeg ik mail van de Koninklijke Bibliotheek. Ze willen dit weblog gaan archiveren als digitaal erfgoed om te behouden voor het nageslacht.
Dat lijkt natuurlijk een hele eer maar er stonden wel een aantal zaken in die mail die bij mij vragen opriepen waardoor ik wat meer tijd nodig had om er goed over na te denken.

Dit weblog is mijn persoonlijk weblog. De afgelopen 15 jaar heb ik daar in ruim 5000 postings mijn waan van de dag tussen flessen gedeeld. Er waren jaren dat ik heel actief was en dagelijks schreef en postte, de afgelopen jaren is dat een stuk minder, maar dit is nog wel steeds mijn gekoesterde plekje op het web. Dit weblog was vaak het begin van bijzondere avonturen. Ik heb hier vele jaren geëxperimenteerd om uit te vinden wat ik kon met een eigen platform en hoe ik die kracht en mogelijkheden kon gebruiken. Ik heb hier dan ook vooral heel veel geleerd. Er ontstonden hier nieuwe producten, nieuwe inzichten, nieuwe concepten en zelfs alternatieven voor banken.

Opt-out
Als ik niet gedigitaliseerd wil worden – ze gaan dit weblog dan leegtrekken en zelf elders publiceren, eerst alleen intern, later via internet toegankelijk – moet ik dat voor 14 juli laten weten. Dat is raar, normaal gesproken geldt voor auteursrechtelijk werk een opt-in in plaats van een opt-out. Er moet dus wettelijk gezien expliciet toestemming zijn verleend om dat werk te mogen vermenigvuldigen en dat is iets heel anders dan gewoon doen en zien waar het schip strandt.
Aan de basis van deze ‘pragmatische aanpak’ ligt een document waarin verwezen wordt naar een rechtszaak in Amerika tegen Google waarin de rechter mee ging in de opt-out aanpak, dit ging echter om het schrapen, het zogenaamde ‘harvesten’ door zoekmachines waarvoor het technisch lastig is vooraf een stuk van het internet uit te sluiten. Deze ‘pragmatische opt-out aanpak’ zal volgens mij dan ook weinig kans van slagen hebben als een auteursrechthebbende de gang naar de rechter zou maken. De Koninklijke Bibliotheek heeft namelijk al een selectie gemaakt van websites die onderdeel moeten worden van dat digitaal erfgoed.

Lees verder

Van de Boevere in IJzendijke naar DeBoover in Phelps New York

Na enkele avonden – eigenlijk halve nachten – in publieke archieven te hebben zitten struinen (lang leve de open data) ben ik inmiddels al 300 jaar terug in de zoektocht naar mijn voorouders.
Ik ben inmiddels beland bij Pieter de Boever in de 18e eeuw, de vader van Louis de Boever die in 1790 in Boekhoute wordt geboren en in 1832 in IJzendijke sterft. Mijn voorouders waren vooral veldarbeiders, werkmannen en dienstmeiden.
Het wordt ook steeds duidelijker dat mijn voorvaderen al eeuwenlang resideren in IJzendijke of maximaal 20 km daarvandaan. De familie is nogal honkvast zeg maar. Maar ik kwam ook iets tegen dat mijn nieuwsgierigheid wekte.
In november 1900 vertrok Emile de Boevere, zoon van Jan Bernard de Boevere (ineens met een e), ook wel Johannes Bernardus (en een zoon van Louis) vanuit IJzendijke met zijn gezin naar Amerika. Ik heb in de familie nooit iets gehoord over geëmigreerde familie.
Emile was de halfbroer van Jacobus Bernardus, mijn overgrootvader. En van Pieter Bernard en Rozalia. Nadat Jan Bernard’s eerste vrouw Sophia Elias op haar 37e stierf hertrouwde Jan Bernard met Johanna Theresia Roegiest, Emile is hun zoon. Lees verder

English Harbour Rum uit Antigua

english harbourrechtop“Do you want me to put you back on the plane to Guadaloupe?” vraagt de grote zwarte man met Caribisch accent bij de douane op Antigua dreigend en neerbuigend aan me. Het is januari 1986, Ik ben 18, heb er net mijn eerste vliegreis opzitten. Amsterdam-Parijs, Parijs-Guadeloupe, op Guadeloupe een hotelovernachting en nu na een korte vlucht geland op Antigua waar ik word verwacht op het schip waar ik ga werken. Met een one-way-ticket.
De man op het net enkele jaren zelfstandige eiland wil niet geloven dat ik diezelfde avond nog per schip het eiland weer verlaat en geeft me uiteindelijk een stempel in mijn paspoort met een vermelding dat ik me moet melden op het politiebureau.
Maar voor ik dat kan doen ben ik al aan boord en op weg naar het volgende eiland. Elke zaterdag zal ik de daaropvolgende maanden terugkeren op Antigua, en omdat op zaterdag de Canadese en Amerikaanse passagiers wisselen (See seven Islands a week) hoef ik op zaterdagavond niet in het restaurant te werken. Wel een hele zaterdag cabins poetsen en beneden in het bloedhete ruim, waar de kakkerlakken vrij spel hadden, in de wasserette helpen. Lees verder

Als je bent gebleven kun je nooit wat zijn

“Mag hij je dan interviewen voor het reünistenblad?”
“Jahoor dat mag, stuur hem maar langs” zei ik.
En hij kwam langs, maar niet voor een interview. Hij was van mening dat ik zelf beter dat stukje kon schrijven en wilde het vandaag hebben. Dus staarde ik gisteravond eerst een paar uur lang naar een leeg word-document tot B. me op het idee bracht waar het over moest gaan. En als ik dan eindelijk begin te tikken komt het meestal wel goed.
Hier een preview voor mijn vrienden. We gaan 35 jaar terug in de tijd. Naar St. Eloy. Lees verder

Tien jaar @SintNicolaas

sintnicolaasIn 2007, toen ik nog zowat elke twitteraar kende, maakte ik de accounts @SintNicolaas en @ZwartePiet aan. Dit was puur bedoeld als vermaak om mensen aan te spreken als Sinterklaas of Zwarte Piet. Toen na 2009 Twitter mainstream werd waren er onder de enorme toestroom aan nieuwe volgers van @SintNicolaas ineens veel mensen die ik helemaal niet kende.
Het werd dan ook wat veel in die drie weken voor 5 december. Het werd te druk om echt de interactie met iedereen aan te gaan. Ik moest ook nog werken, dit was enkel bedoeld als puur vermaak. Het account @ZwartePiet droeg ik daarom over aan iemand anders. Maar @SintNicolaas is nog steeds drie weken per jaar actief. En als er gedurende het jaar iets gebeurt waar @SintNicolaas wel wat aan zou kunnen bijdragen, wordt hij vanuit Madrid heel even wakker. Lees verder

Bezoek Villa Trasqua Toscane

We reden in onze gehuurde Fiat 500 L -wat rij je anders in Italië?- vanaf ons hotel in Sienna in noordelijke richting. We hadden gedetailleerde instructies gekregen. Localité Trasqua is namelijk wel wat lastig te vinden. Het ligt noordelijk van Sienna, richting Florence bij Castellini in Chianti, 2 kilometer van Lornano/Badesse en 5 kilometer van Monteriggione.
De laatste 3 kilometers gaan bergopwaarts over een onverharde weg tussen wijngaarden en olijfbomen. Trasqua is de naam van de berg midden in het Chianti-gebied. Lees verder

Dankjewel Dirkzwager, het waren prachtige jaren

eigen merkenIn het voorjaar van 1993 zaten er drie mannen aan mijn tafel in ons huisje op Boerenhol. De ene was Nico van Splunter, adviseur in de drankenbranche, de tweede was Frans Vervloed van Delcave, de derde was de vertegenwoordiger van Distilleerderij Hulsink in Harderwijk. Ik zou na de zomer een slijterij starten en omdat ik uit de horeca kwam had ik de juiste contacten nog niet.
Nadat ik besloten had dat het absoluut toch geen Gall werd, ik hield niet zo van hun manier van onderhandelen, riep ik dus de hulp in van van Splunter. Hulsink ging mijn eigen merken maken, ik kon kiezen uit een hele range aan kruidenbitters. Die werden geproefd. Zo ook de jenevers, de vieux en de advocaat. Delcave werd de groothandel en ik sloot me aan bij hun formule Pinot. Lees verder