Als je bent gebleven kun je nooit wat zijn

“Mag hij je dan interviewen voor het reünistenblad?”
“Jahoor dat mag, stuur hem maar langs” zei ik.
En hij kwam langs, maar niet voor een interview. Hij was van mening dat ik zelf beter dat stukje kon schrijven en wilde het vandaag hebben. Dus staarde ik gisteravond eerst een paar uur lang naar een leeg word-document tot B. me op het idee bracht waar het over moest gaan. En als ik dan eindelijk begin te tikken komt het meestal wel goed.
Hier een preview voor mijn vrienden. We gaan 35 jaar terug in de tijd. Naar St. Eloy. Lees verder

Tien jaar @SintNicolaas

sintnicolaasIn 2007, toen ik nog zowat elke twitteraar kende, maakte ik de accounts @SintNicolaas en @ZwartePiet aan. Dit was puur bedoeld als vermaak om mensen aan te spreken als Sinterklaas of Zwarte Piet. Toen na 2009 Twitter mainstream werd waren er onder de enorme toestroom aan nieuwe volgers van @SintNicolaas ineens veel mensen die ik helemaal niet kende.
Het werd dan ook wat veel in die drie weken voor 5 december. Het werd te druk om echt de interactie met iedereen aan te gaan. Ik moest ook nog werken, dit was enkel bedoeld als puur vermaak. Het account @ZwartePiet droeg ik daarom over aan iemand anders. Maar @SintNicolaas is nog steeds drie weken per jaar actief. En als er gedurende het jaar iets gebeurt waar @SintNicolaas wel wat aan zou kunnen bijdragen, wordt hij vanuit Madrid heel even wakker. Lees verder

Bezoek Villa Trasqua Toscane

We reden in onze gehuurde Fiat 500 L -wat rij je anders in Italië?- vanaf ons hotel in Sienna in noordelijke richting. We hadden gedetailleerde instructies gekregen. Localité Trasqua is namelijk wel wat lastig te vinden. Het ligt noordelijk van Sienna, richting Florence bij Castellini in Chianti, 2 kilometer van Lornano/Badesse en 5 kilometer van Monteriggione.
De laatste 3 kilometers gaan bergopwaarts over een onverharde weg tussen wijngaarden en olijfbomen. Trasqua is de naam van de berg midden in het Chianti-gebied. Lees verder

Dankjewel Dirkzwager, het waren prachtige jaren

eigen merkenIn het voorjaar van 1993 zaten er drie mannen aan mijn tafel in ons huisje op Boerenhol. De ene was Nico van Splunter, adviseur in de drankenbranche, de tweede was Frans Vervloed van Delcave, de derde was de vertegenwoordiger van Distilleerderij Hulsink in Harderwijk. Ik zou na de zomer een slijterij starten en omdat ik uit de horeca kwam had ik de juiste contacten nog niet.
Nadat ik besloten had dat het absoluut toch geen Gall werd, ik hield niet zo van hun manier van onderhandelen, riep ik dus de hulp in van van Splunter. Hulsink ging mijn eigen merken maken, ik kon kiezen uit een hele range aan kruidenbitters. Die werden geproefd. Zo ook de jenevers, de vieux en de advocaat. Delcave werd de groothandel en ik sloot me aan bij hun formule Pinot. Lees verder

Open Brief aan Ernst-Jan Rozendaal

Beste Ernst-Jan,

ginnikenVoelt dat nu goed zo’n column schrijven waarin je door flinke delen context weg te laten karaktermoord op iemand pleegt? Geeft je dat een fijn gevoel? Dankzij jouw column in de PZC van vanochtend vinden zelfs Zeeuwse CDA-raadsleden het nu nodig me openlijk een racist te noemen.

Ik zal je van wat meer context voorzien. De context die je had kunnen kennen als je de moeite had genomen je er ook in te verdiepen, maar dat is natuurlijk wel iets meer werk dan iemand in de krant in een column beschadigen waardoor die persoon te maken krijgt met aanvallen van mensen die nu eenmaal alles geloven dat in de krant staat. Niemand gelooft zomaar wat op Twitter staat, bij een krant ligt dat toch anders. Lees verder

Breskens en Vluchtelingen

Ik woon sinds 1986 in Breskens. Dat is inmiddels het grootste deel van mijn leven. De eerste negentien jaar bracht ik tien kilometer verder landinwaarts door, in IJzendijke.
In de jaren ’90 kwam C. in Breskens wonen. C. was een oorlogsvluchteling die uit Macedonië kwam. Hij werd kleinschalig opgevangen door Pastoor Gielliet.
C. wilde werken, ook toen hij dat officieel nog niet mocht. En de horeca en visbedrijven konden best wat handjes gebruiken.
En hij wilde voetballen. Hij werd omarmd door Breskens. Zijn kinderen groeiden er op. Zijn zoon ontwikkelde zich tot een getalenteerd voetballer en schopte het tot de A-junioren van PSV. En toen sloeg in 2004 het noodlot toe. Op 23-jarige leeftijd overleed hij helaas op het voetbalveld.
Breskens herdenkt hem nog steeds met een naar hem genoemd jaarlijks internationaal voetbaltoernooi voor A-teams.
C. kwam regelmatig bij me in de winkel in Breskens. Ik heb met hem meegehuild toen zijn zoon was overleden. Iedereen leefde met hem en zijn gezin mee. C. overleed zelf veel te jong in 2013. Hij werd slechts 53. Lees verder

Hallo Den Haag nog een keer

Hier ben ik weer eens. Ik probeer me tegenwoordig steeds minder boos te maken. Ik las vandaag dat op 1 januari 2016 nog 1,67% van de Nederlandse bevolking lid was van een politieke partij.  Dat is wel een beetje weinig. Een paar jaar geleden was dat nog 2%. 1,67% van de Nederlandse bevolking die ons land regeert, bestuurt en waaronder de invloedrijke baantjes worden verdeeld.
Ik moet dit even uitleggen denk ik. Ik las dat nog 285.000 mensen lid zijn van een politieke partij en heb toen even zelf mijn rekenmachine gepakt en dat gedeeld door 170.000, 1% van 17 miljoen.
Ik behoor tot de 98,33% die afhaakte.
Ooit was ik actief lid van een politieke partij. Ik haakte af om het gekonkel en het gebrek aan principes. Hoe hoger ik kwam binnen die partij hoe meer ik zag hoe de smerige spelletjes werkten. Dat waren niet mijn spelletjes, het was niet hoe ik wilde bijdragen aan de samenleving.
98,33% van de Nederlanders is nooit actief geweest in de politiek of inmiddels afgehaakt, maar jullie behoren tot die 1,67%. Lees verder

De hel van Parijs

Parijs, dat is joie de vivre, te dure koffie op de Champs Elysees, de eiffeltoren, de Arc de Thriomphe. Parijs is het verhaal van de kunstenaarsscene aan het begin van de 20e eeuw. Gaugin, van Gogh, Absinth. De can-can, La Belle Epoque.
Parijs is maar drie uur rijden.
Gisteravond was Parijs de hel, en die hel kwam via mijn scherm bij mij binnen.
Liberté, égalité, fraternité. Vrijheid, gelijkheid en broederschap.
Ik moest huilen. Ik denk uit onmacht. Zoveel weerloze en onschuldige slachtoffers. Afgeslacht ten behoeve van een hoger doel van de daders. Daar komt het woord slachtoffer ook vandaan. Lees verder

Zelfcensuur

Ze hebben online legers. Als je vol overgave het sinterklaasfeest viert en daarover durft te bloggen komen ze al een paar jaar uit alle krochten van het internet om bij je te reageren. Of ze sturen je intimiderende berichten.
Als je je opwindt en pijn in je maag krijgt van een blog dat oproept tot het vernietigen en verbannen van homoseksuelen en het durft daarop te reageren schermen ze met hun ‘vrijheid van meningsuiting’ en de ‘waarheid’.
Ze proberen je de mond te snoeren. Vrijheid van meningsuiting geldt namelijk vooral en alleen voor hun mening. Want jij bent maar een racist of een ongelovige. Sterker nog, je bent ook nog een dikke blonde hoer en je verkoopt alcohol. Dat past allemaal ook al niet binnen de sharia. Lees verder

Auto gespot!

FerrariIk weet echt niet van wie hij het heeft. We begrijpen er dan ook helemaal niks van. Voor mij moet een auto vooral rijden, ik herken haast geen merken, PK’s zeggen me niks en ik kom vaak niet verder dan het benoemen van de kleur en dat een auto vier wielen heeft.

Toen ik mijn man leerde kennen had die niet eens een rijbewijs. Hij was zeevarende, en woonde in een stad waar voldoende openbaar vervoer was, een rijbewijs of auto waren daar niet nodig.
Hier in Zeeuws-Vlaanderen ligt dat toch iets anders, dus was hij bijna 40 toen hij alsnog zijn rijbewijs haalde om niet altijd afhankelijk van mij te hoeven zijn. Ik had wel iets meer te doen dan hem rond te rijden. Lees verder