Waarom ik niet wil toetreden tot het digitaal erfgoed.

Deze week kreeg ik mail van de Koninklijke Bibliotheek. Ze willen dit weblog gaan archiveren als digitaal erfgoed om te behouden voor het nageslacht.
Dat lijkt natuurlijk een hele eer maar er stonden wel een aantal zaken in die mail die bij mij vragen opriepen waardoor ik wat meer tijd nodig had om er goed over na te denken.

Dit weblog is mijn persoonlijk weblog. De afgelopen 15 jaar heb ik daar in ruim 5000 postings mijn waan van de dag tussen flessen gedeeld. Er waren jaren dat ik heel actief was en dagelijks schreef en postte, de afgelopen jaren is dat een stuk minder, maar dit is nog wel steeds mijn gekoesterde plekje op het web. Dit weblog was vaak het begin van bijzondere avonturen. Ik heb hier vele jaren geëxperimenteerd om uit te vinden wat ik kon met een eigen platform en hoe ik die kracht en mogelijkheden kon gebruiken. Ik heb hier dan ook vooral heel veel geleerd. Er ontstonden hier nieuwe producten, nieuwe inzichten, nieuwe concepten en zelfs alternatieven voor banken.

Opt-out
Als ik niet gedigitaliseerd wil worden – ze gaan dit weblog dan leegtrekken en zelf elders publiceren, eerst alleen intern, later via internet toegankelijk – moet ik dat voor 14 juli laten weten. Dat is raar, normaal gesproken geldt voor auteursrechtelijk werk een opt-in in plaats van een opt-out. Er moet dus wettelijk gezien expliciet toestemming zijn verleend om dat werk te mogen vermenigvuldigen en dat is iets heel anders dan gewoon doen en zien waar het schip strandt.
Aan de basis van deze ‘pragmatische aanpak’ ligt een document waarin verwezen wordt naar een rechtszaak in Amerika tegen Google waarin de rechter mee ging in de opt-out aanpak, dit ging echter om het schrapen, het zogenaamde ‘harvesten’ door zoekmachines waarvoor het technisch lastig is vooraf een stuk van het internet uit te sluiten. Deze ‘pragmatische opt-out aanpak’ zal volgens mij dan ook weinig kans van slagen hebben als een auteursrechthebbende de gang naar de rechter zou maken. De Koninklijke Bibliotheek heeft namelijk al een selectie gemaakt van websites die onderdeel moeten worden van dat digitaal erfgoed.

Lees verder

Private labels, etiketje er op of toch liever een uniek product?

eigen-merkenPrecies vijfentwintig jaar geleden, in het voorjaar van 1993, zat ik tijdens de voorbereidingen voor het openen van onze winkel aan tafel met twee heren uit het oosten van het land. Het gesprek ging over private labels. Geen slijter kon destijds zonder. Een jenever, vieux, bessenjenever, advocaat en natuurlijk kruidenbitter met een eigen etiket.
Het ging niet om eigen recepturen maar enkel om het eigen etiket.
Ik kon bij de kruidenbitter destijds wel kiezen uit vier recepturen. Jarenlang verkocht ik die producten, vooral aan toeristen die in elke plaats dezelfde kruidenbitter kochten, telkens met een ander etiket.
De volumes van de private labels werden kleiner, en wij specialiseerden steeds verder. Toen twee jaar geleden onze leverancier van de private labels failliet ging stopten we er definitief mee.  Lees verder

Beste Linda

(open brief aan Linda Duits)
Hier een brief uit Zeeland, om precies te zijn helemaal uit West-Zeeuws-Vlaanderen. Recht vanuit de verstikkende monocultuur van de periferie zoals jij het noemt.

Route
Dat is per auto vanaf de ring van de A10 naar het zuiden via de nieuwe A4, dan via de A58 naar de tunnel en dan na 6,6 km tunnel rechtsaf richting het westen. Ongeveer drie uur later-als je tenminste zoals ik altijd doe even stopt om te plassen en wat te eten- kom je dan aan in het uiterste zuidwestelijke puntje van ons land.
Met het openbaar vervoer kan ook, trek dan een uur of vijf uit en zorg dat je op tijd vertrekt want de laatste boot in Vlissingen vertrekt altijd netjes op tijd.

Zeeuws-Vlaanderen is een Bourgondisch stukje Nederland dat dan ook vaak en veel bezocht wordt door toeristen. Toeristen overal vandaan, uit allerlei landen, ja zelfs vanuit de grote geweldige stad Amsterdam. Sommige stedelingen vinden het hier zelfs zo fijn dat ze er na diverse vakanties een woning kopen. Die kosten hier maar een fractie van die in Amsterdam.
In Amsterdam wonen ze in een soort van kippenhok terwijl ze voor de helft minder hier een riante woning met tuin hebben. En als je dan niet gebonden bent aan de stad voor je werk is de keuze niet zo heel moeilijk. Lees verder

Help, we hebben handjes nodig!

Gisteravond was er een B2B event georganiseerd door de Gemeente Sluis en de Rabobank. Het thema dit jaar was de arbeidsmarkt in onze gemeente. De discussie spitste zich vooral toe op het schrijnend tekort aan horecapersoneel. Maar niet alleen in de horeca zijn er handjes nodig, ook de zorg in de streek kampt met personeelstekorten en meerdere branches hebben de grootste moeite vacatures in te vullen. Lees verder

Dankjewel Dirkzwager, het waren prachtige jaren

eigen merkenIn het voorjaar van 1993 zaten er drie mannen aan mijn tafel in ons huisje op Boerenhol. De ene was Nico van Splunter, adviseur in de drankenbranche, de tweede was Frans Vervloed van Delcave, de derde was de vertegenwoordiger van Distilleerderij Hulsink in Harderwijk. Ik zou na de zomer een slijterij starten en omdat ik uit de horeca kwam had ik de juiste contacten nog niet.
Nadat ik besloten had dat het absoluut toch geen Gall werd, ik hield niet zo van hun manier van onderhandelen, riep ik dus de hulp in van van Splunter. Hulsink ging mijn eigen merken maken, ik kon kiezen uit een hele range aan kruidenbitters. Die werden geproefd. Zo ook de jenevers, de vieux en de advocaat. Delcave werd de groothandel en ik sloot me aan bij hun formule Pinot. Lees verder

Waarom vermouth niet DE zomerhit is en dat ook niet zal worden.


Allereerst; er is niks mis met een goede vermouth. Het aanbod van de diverse merken in ons land is groter geworden en er wordt ook wel iets meer verkocht. Als je vorig jaar één fles per week verkocht verkoop je er nu misschien wel twee, dat is 100% meer, maar daarmee blijft het nog steeds een klein product. Een product wordt pas groot en een hit als het ook de thuismarkt massaal bereikt. Lees verder

Open Brief aan Ernst-Jan Rozendaal

Beste Ernst-Jan,

ginnikenVoelt dat nu goed zo’n column schrijven waarin je door flinke delen context weg te laten karaktermoord op iemand pleegt? Geeft je dat een fijn gevoel? Dankzij jouw column in de PZC van vanochtend vinden zelfs Zeeuwse CDA-raadsleden het nu nodig me openlijk een racist te noemen.

Ik zal je van wat meer context voorzien. De context die je had kunnen kennen als je de moeite had genomen je er ook in te verdiepen, maar dat is natuurlijk wel iets meer werk dan iemand in de krant in een column beschadigen waardoor die persoon te maken krijgt met aanvallen van mensen die nu eenmaal alles geloven dat in de krant staat. Niemand gelooft zomaar wat op Twitter staat, bij een krant ligt dat toch anders. Lees verder

Breskens en Vluchtelingen

Ik woon sinds 1986 in Breskens. Dat is inmiddels het grootste deel van mijn leven. De eerste negentien jaar bracht ik tien kilometer verder landinwaarts door, in IJzendijke.
In de jaren ’90 kwam C. in Breskens wonen. C. was een oorlogsvluchteling die uit Macedonië kwam. Hij werd kleinschalig opgevangen door Pastoor Gielliet.
C. wilde werken, ook toen hij dat officieel nog niet mocht. En de horeca en visbedrijven konden best wat handjes gebruiken.
En hij wilde voetballen. Hij werd omarmd door Breskens. Zijn kinderen groeiden er op. Zijn zoon ontwikkelde zich tot een getalenteerd voetballer en schopte het tot de A-junioren van PSV. En toen sloeg in 2004 het noodlot toe. Op 23-jarige leeftijd overleed hij helaas op het voetbalveld.
Breskens herdenkt hem nog steeds met een naar hem genoemd jaarlijks internationaal voetbaltoernooi voor A-teams.
C. kwam regelmatig bij me in de winkel in Breskens. Ik heb met hem meegehuild toen zijn zoon was overleden. Iedereen leefde met hem en zijn gezin mee. C. overleed zelf veel te jong in 2013. Hij werd slechts 53. Lees verder

Sluis en Blurring


Eergisteren was Ron Andes, de voorzitter van de Slijtersunie, te gast bij Paul van Liempt. Hij schoof aan in een discussie over blurring. Of alcohol de oplossing is voor winkelgebieden is nog maar de vraag, en met het toestaan van blurring worden eigenlijk de hele Drank- en Horecawet en de vergunningen overbodig.

Sluis
Er werd in de discussie ook even tussen neus en lippen door verwezen naar het proefproject ‘verlichte regels in winkelgebieden’ waarin Sluis één van de 12 deelnemers is.
In de krant las ik dat Sluisse ondernemers dat niet zien zitten.
En dat vind ik raar. Blurren gebeurt namelijk in Sluis al jaren op grote schaal, maar dan min of meer stiekem. Dat noemen ze hier in Sluis ginnegappend artikel vijf. Als je daar over spreekt spreid je je hand voor je gezicht en kijk je door je vingers. Lees verder

Loterijverlies

Op 12 april 2008 meldde ik me aan als deelnemer van loterijverlies. Niet omdat ik dacht ooit rijk te worden. Ook niet omdat ik me ontzettend gedupeerd voelde door de Staatsloterij. Ik meldde me aan omdat de man die de Stichting Loterijverlies opstartte een punt had, ik het grappig vond en ik ook wel vond dat loterijen geen onjuiste marketingpraatjes moesten verkopen.
Ik heb 25 euro overgemaakt, later werd dat bedrag voor nieuwe deelnemers verhoogd naar 35 euro.
In de loop der jaren kreeg ik 47 nieuwsbrieven van Loterijverlies waarin ik van het verloop van de procedures op de hoogte werd gesteld.
De Staatsloterij wijzigde door alle ophef al vrij snel zijn beleid en trok geen prijzen meer uit onverkochte loten.
Zo hadden vijfde loten vroeger een uniek nummer, ook dat is volgens mij gewijzigd, er zijn nu dus echt vijf vijfde loten en niet slechts één waardoor maar 20% uitgekeerd hoefde te worden. Lees verder