Download ‘Alp voor de Zeeuwse Kust’ van Zeeuwse Peter & Heidi Weinhaus
Enkele maanden geleden belde Edy van Driel me. Edy is een Zeeuw in den vreemde en woont in Utrecht. Hij vroeg me of ik het nieuws had gehoord dat er misschien wel een berg voor de Zeeuwse kust kwam. Ja dat nieuws had ik gelezen. Lees verder
‘Het is geen Bressiaonder. Het was import!’ Het was de eerste reactie, dik aangezet met woedende smiley’s, vorige week onder een artikel op de site van de PZC over de moordverdachte die in maart voor de rechter moet komen.
Zeeuws-Vlaanderen spant zich al jaren in om nieuwe inwoners naar onze krimpregio te krijgen, maar steeds vaker bereiken mij ook verhalen van mensen die die stap maakten en zich niet welkom voelen. Wanneer ben je een Bressiaander? Volgens mij als je er woont. Volgens de Bressiaanders alleen als je er geboren bent en je ouders ook. Ik kom zelf uit IJzendijke (volgens Peter R. de Vries ‘het dorp waar nooit wat gebeurt en een gekantelde trekker al nieuws is’). IJzendijke ligt 10 km van Breskens en ik woon hier inmiddels sinds 1986 maar ben in de ogen van de Bressiaanders geen Bressiaander en zal dat ook nooit worden. Lees verder
Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad 12 – 2011
Het is alweer december. Deze maand moeten wij slijters met zijn allen gaan ‘knallen’. Ongetwijfeld zullen de aanbiedingen weer scherper dan scherp zijn. Dat blijft vreemd. Met Valentijnsdag en Moederdag worden de bloemen duurder, maar in december als er drankomzet is wordt die drank juist goedkoper.
In de Nielsen-cijfertjes (elders in dit blad) kun je zien dat de marges al verder onder druk staan. Minder volumes van veel traditionele productgroepen en in percentages een grotere omzetverlaging in euro’s dan in volumes.
Iedereen praat over volumes, het aantal flessen. Maar uit die cijfers haal je echter nooit de rendementen. Stel nu dat je als producent een goed product op de markt brengt en daar 5000 flessen van verkoopt met een normale marge. Om het in het grootwinkelbedrijf op de plank te krijgen moet je meer dan de helft van je marge laten vallen. Je moet betalen om op de plank van dat grootwinkelbedrijf te mogen staan en een extra korting geven omdat ze volume afnemen. O ja en ze bedingen ook nog recht van retour en nog veel meer. Lees verder
Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad nr 11 2011.
‘Door verlaagd alcoholpercentage nu ook verkrijgbaar in de supermarkt. Bezoek aan de slijter is hierdoor niet meer noodzakelijk.’ Deze merkwaardige zin is te lezen in een persbericht van Diageo over Baileys welke gepubliceerd werd in de levensmiddelenkrant.
Nieuw is het niet. Deze ontwikkelingen zijn al jaren aan de gang. Coebergh was de eerste in de jaren ’90. De Coeberghaffaire. Omdat het alcoholpercentage verlaagd werd naar onder de 15% kon Coebergh de supermarkt in en zou de slijter het nakijken krijgen. Die slijter was in de jaren ’90 nog best strijdbaar en sloeg terug. En masse haalden ze ook de andere Bols-producten van de plank. Uiteindelijk bleven er twee Coeberghs; de Classic met de normale kwaliteit en het gangbare alcoholpercentage van 20% en de supermarktvariant met minder alcohol en minder smaak. De consument snapt dat nog steeds niet. Lees verder
In de slijtersbranche ontstond er deze week wat ophef naar aanleiding van een persbericht van Diageo die de slijter openlijk afschreef. Ik verbaas me eigenlijk al jaren over het overheidsbeleid en dingen die ik in de markt zie gebeuren die haaks staan op wat regeringen zeggen te willen doen en aanpakken.
Slijters, met de Slijtersunie voorop, pleiten al vele jaren voor een verbod op dumpprijzen zoals dat in de ons omringende landen bestaat. Die voorstellen hebben nooit tot een wetsvoorstel geleid. Wel tot aangenomen moties, maar daar is vervolgens nooit wat mee gedaan. Vooral bier wordt als trekker in de supermarkten gebruikt en onder de inkoopsprijs verkocht. De marge wordt dan gemaakt op shampoo, koekjes en wc-papier. Dat kan de vakhandel niet, dus droogde in de afgelopen tien jaar de pilsverkoop via de vakhandel op. De slijterijen, ooit door de overheid in het leven geroepen om een drempel op te werpen voor alcoholverkoop aan jongeren, zagen dit met lede ogen gebeuren. Maar als wij € 9,25 inkoop betalen exclusief BTW, € 11,00 inclusief, voor hetzelfde krat dat voor 6,95 elke week wel ergens in een supermarkt wordt aangeboden houdt het een keertje op. Lees verder
Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad nr 10-2011
Ik was er op maandag. DE beurs in Houten. Het was mijn 19e keer. Ik heb deze maand 18 jaar mijn winkel en herinner me nog goed die allereerste keer. Niemand kende me, verkopers negeerden me en renden weg als ze over mijn schouder, terwijl ze met mij spraken, een waarschijnlijk goede klant voorbij zagen lopen. En toen mijn accu leeg bleek op de parking van de jaarbeurs -omdat ik mijn lichten had laten branden- was er helemaal niemand die me even wou helpen. Ik werd die zondag in september 1993 dan ook min of meer verplicht lid van de ANWB.
Tijden veranderen. Ze kennen me nu wel en zouden me nu vast ook helpen als ik met panne stond. Lees verder
Volgende week mag ik een verhaal vertellen bij de NS. Het brengt me terug bij een oude posting.
In december 2005 blogde ik een hilarisch treinverhaal op de dag dat ik van Breskens met het bootje naar Vlissingen, vervolgens met de trein naar Schiphol en het vliegtuig naar Perpignan reisde. Daar vond in december 2005 een conferentie van muskaatwijnen plaats inclusief een helicoptervlucht boven de wijngaarden van Banyuls. Als ik dit teruglees zie ik dat eind 2005 internettoegang in je hotelkamer nog best bijzonder was. Als dit me in 2011 gebeurde zou ik naar @NS_online kunnen twitteren… Lees verder
Een vuurtoren waarvan het licht niet brandt is als een vaas zonder bloemen, als een krant zonder letters, als aardbeien zonder slagroom, als sigaretten op zak hebben zonder aansteker, als prachtige wijn tevoorschijn halen maar geen kurkentrekker hebben, als jarig zijn zonder cadeautjes, als seks zonder liefde, als rozen zonder doornen, als suikervrije bolussen, als mossels die niet open gaan, als oesters zonder Zeeuwierjenever, als door Zeeland rijden zonder flitsboete, als verkiezingen winnen zonder leugens, als googlen zonder resultaten, als een TV zonder afstandsbediening, als een wiel dat niet rolt, als een kerktoren waarvan de klok stil staat, als een Twitteraccount zonder volgers, als een data-abonnement zonder bereik.
Kortom het klopt gewoon niet.
Vandaag werd voorgoed het licht gedoofd van de vuurtoren waar onze winkel naar vernoemd is en het onderwerp is van drie originele aquarellen en een reproductie van Gerard van Grieken aan onze muren, die weer model stonden voor twee etiketten en een geboortekaart.
En er was helemaal niemand vanochtend om daartegen te protesteren. Als je het licht voorgoed uitdoet is het gewoon gebeurd. Het is best wel triest.
Gelukkig blijft het licht van de vuurtoren in glas-in-lood in onze voordeur (gemaakt door Adri Vinke) wel branden.
En onze Vuurtorenbitter (kruidenbitter met 30% alc.) is nog nooit zo toepasselijk geweest als deze week.
Sinds een aantal jaren heb ik er een bezigheid bij. Dat kwam zo. Ergens in 2006 of 2007 vertelde iemand me dat hij ergens was geweest waar een snelle meneer op een podium het over mij had, mij als voorbeeld gebruikte. Ik voelde me vereerd en vond het best leuk. De tweede keer dat iemand iets soortgelijks meldde vond ik dat nog steeds leuk. De derde keer dat iemand vertelde op een congres te zijn geweest waar een spreker het over mij had – die ook nog iets vertelde dat maar deels klopte – dacht ik: ‘wacht eens even! Ik ben al jaren voor nop aan het bloggen, stop er al mijn tijd en energie in en die gasten zijn de enigen die geld aan mijn verhaal verdienen. Als ik nu eens gewoon zelf mijn verhaal ging vertellen?’ Lees verder
Gisteren mocht ik spreken op een conferentie van internationale zaadkwekers. Ik ontmoet bijzondere mensen de laatste jaren. Als ik dan mijn praatje begin – gisteren in het Engels, maar als Balkenende het kon kan ik het ook – probeer ik altijd te starten met iets dat mij linkt aan het publiek. Zo vertelde ik gisteren dat mijn vader trots zou zijn als hij zou weten dat ik daar stond. Hij overleed in 2005. Mijn vader had een ‘hof’, een volkstuin. Het hele dorp kende hem en kreeg sla van hem. Die sla was uniek. Zo zacht heb ik hem nooit meer gegeten. Zijn sla smolt op je tong. Lees verder
