25 jaar Paul de Leeuw

Beste Lieve Paul,

25 jaar, het is niet niks.
Mijn vroegste herinnering aan Paul de Leeuw? Een rare kerel bij Sterrenslag die net iets te leuk probeerde te zijn (meneer van Heumen!) en een incident met schoolmeisjes waardoor je een optreden in een theater onderbrak.
Daarna mijn met de slappe lach van de bank af rollen toen je het neefje van Hanneke Groenteman als losertje behandelde waardoor mensen hun lidmaatschap van de Vara opzegden. Mister Blue, je gesprek met Wim Rigter kort voor zijn overlijden. Onroering met tranen en lachbuien wisselen elkaar af  als in een emotionele draaimolen.
En niet te vergeten Seth en Fiona! Zo noemde ik mijn buik  in 1994 omdat ik ervan overtuigd was dat er een tweeling in zat, het was er maar één. Die ene begon altijd te schoppen als ik ging zingen en dat doet hij trouwens nog.
Toen ik de laatste weken van mijn eerste zwangerschap in het ziekenhuis lag had ik een walkman en een bandje van jou. Als ik naar jou luisterde begon hij ook te schoppen,  blijkbaar vond hij dat jij, net als zijn moeder, ook niet kon zingen.