Waarom ik niet wil toetreden tot het digitaal erfgoed.

Deze week kreeg ik mail van de Koninklijke Bibliotheek. Ze willen dit weblog gaan archiveren als digitaal erfgoed om te behouden voor het nageslacht.
Dat lijkt natuurlijk een hele eer maar er stonden wel een aantal zaken in die mail die bij mij vragen opriepen waardoor ik wat meer tijd nodig had om er goed over na te denken.

Dit weblog is mijn persoonlijk weblog. De afgelopen 15 jaar heb ik daar in ruim 5000 postings mijn waan van de dag tussen flessen gedeeld. Er waren jaren dat ik heel actief was en dagelijks schreef en postte, de afgelopen jaren is dat een stuk minder, maar dit is nog wel steeds mijn gekoesterde plekje op het web. Dit weblog was vaak het begin van bijzondere avonturen. Ik heb hier vele jaren geëxperimenteerd om uit te vinden wat ik kon met een eigen platform en hoe ik die kracht en mogelijkheden kon gebruiken. Ik heb hier dan ook vooral heel veel geleerd. Er ontstonden hier nieuwe producten, nieuwe inzichten, nieuwe concepten en zelfs alternatieven voor banken.

Opt-out
Als ik niet gedigitaliseerd wil worden – ze gaan dit weblog dan leegtrekken en zelf elders publiceren, eerst alleen intern, later via internet toegankelijk – moet ik dat voor 14 juli laten weten. Dat is raar, normaal gesproken geldt voor auteursrechtelijk werk een opt-in in plaats van een opt-out. Er moet dus wettelijk gezien expliciet toestemming zijn verleend om dat werk te mogen vermenigvuldigen en dat is iets heel anders dan gewoon doen en zien waar het schip strandt.
Aan de basis van deze ‘pragmatische aanpak’ ligt een document waarin verwezen wordt naar een rechtszaak in Amerika tegen Google waarin de rechter mee ging in de opt-out aanpak, dit ging echter om het schrapen, het zogenaamde ‘harvesten’ door zoekmachines waarvoor het technisch lastig is vooraf een stuk van het internet uit te sluiten. Deze ‘pragmatische opt-out aanpak’ zal volgens mij dan ook weinig kans van slagen hebben als een auteursrechthebbende de gang naar de rechter zou maken. De Koninklijke Bibliotheek heeft namelijk al een selectie gemaakt van websites die onderdeel moeten worden van dat digitaal erfgoed.

Publicatie
Het digitaal archief zal in eerste instantie alleen binnen de Koninklijke Bibliotheek en in een later stadium ook online toegankelijk zijn. Theoretisch kan men in een later stadium ook een vergoeding voor toegang vragen volgens datzelfde document. De auteur krijgt daar geen vergoeding voor.

Mijn overwegingen
Hoe eervol het benoemen van dit blog tot digitaal erfgoed ook lijkt, ik geef geen toestemming aan de Koninklijke Bibliotheek deze site te kopiëren en elders op te slaan en wel om de volgende redenen:

  • Dit is mijn persoonlijk weblog en niet mijn zakelijke site. Bij mijn zakelijke site zou ik hier veel minder moeite mee hebben. Ik wil zelf de regie behouden over wat ik hier wel en niet online laat staan en wat online toegankelijk is of niet. Het mooie van het internet is ook dat het vluchtig mag zijn.
    Zo verwijder ik al sinds 2010 via een automatisch programma alle tweets die ouder dan zeven dagen zijn. Twitter is voor mij het praatje bij de koffie en mensen die in oude tweets gaan graven hebben het zelden goed met je voor. Die zoeken vaak uit de context gerukt belastend materiaal.
    Over elders opgeslagen kopieën in andersmans eigendom heb je geen regie meer.
  • De twee boeken die ik schreef liggen vast met alle andere ooit in Nederland gepubliceerde boeken ergens in de Koninklijke Bibliotheek. Dat vind ik mooi. Als ik zaken echt wil behouden voor de eeuwigheid schrijf ik nog wel een boek.
  • Mijn auteursrecht geldt tot 70 jaar na mijn dood. Het meeste wat ik op mijn eigen blog publiceerde schreef ik gratis, voor de columns op andere platformen of in vakbladen ben ik betaald, voor de boeken ontving ik een auteursrechtenfee. Ik stel mijn stukken niet gratis beschikbaar elders dan op mijn eigen platform.

Ik wil het dus niet
Ik word dus geen digitaal erfgoed, ik hoop wel nog lang te leven en te blijven schrijven.
En tot 70 jaar na mijn dood -zolang geldt het auteursrecht- kunnen mijn kinderen en wellicht ook kleinkinderen benaderd worden over het gebruik van mijn schrijfsels.
Het laatste duwtje dat ik nog nodig had om het uiteindelijke besluit te nemen werd vanochtend gegeven door de man die bij de Koninklijke Bibliotheek verantwoordelijk is voor het digitaal archief, die vond een tweet leuk waarin iemand min of meer stelde dat ik door online publiceren eigenlijk geen recht op de regie over die content meer had.
Er is zolang ik leef maar één iemand die bepaalt wat er wel of niet met mijn content gebeurt. En dat ben ik.

Update: Ik blijk de like uit de laatste alinea verkeerd geïnterpreteerd te hebben, maar dat heeft op mijn genomen beslissing geen invloed meer.

2 reacties op “Waarom ik niet wil toetreden tot het digitaal erfgoed.

  1. Vond de tweet leuk omdat Twitter nu de functie “archief” heeft veranderd in een hartje? Of wilde hij de conversatie later terug kunnen vinden en intern bespreken?

    Maar afgezien van die laatste interpretatie, ik begrijp je en snap de keuze.

    • Hij zegt nu dat hij hem leuk vond omdat aan eind tweet gesteld werd dat de KB goed werk doet door alles te bewaren, zal dat nog even aanvullen in de blog straks.

Reacties zijn gesloten.