Het ware verhaal van Hendrick’s Gin

Hendricks-Gin Glenn Gordon is Chairman van het familiebedrijf William Grant & Sons. Met producten als Glenfiddich, The Balvenie, Grants Whisky en Hendrick’s Gin kent iedereen op deze aardbol dit bedrijf wel.
Ik weet al jaren dat Glenn regelmatig in onze streek bivakkeert bij vrienden, afgelopen week kwam hij ook spontaan bij ons binnenlopen. Dat vond ik leuk en bijzonder.
We maakten denk ik direct wel indruk met de grote Hendrick’s display en de whiskydisplay waarop deze maand de Glenfiddich Solera Reserve extra in the spotlight staat.
We hadden een leuk gesprek over het bedrijf: “Actually I never visit the Netherlands for business, I only visit country’s where there are some problems.”
Nou dat compliment mag Maxxium, de Nederlandse distributeur, in zijn zak steken.

We spraken over hun whisky’s, en over zijn oma, de kleindochter van William Grant die 110 werd en overleed in 2012. Ter ere van haar 100e, 105e en 110e verjaardag werden er speciale gelimiteerde whisky’s gelanceerd onder de naam Hazelwood, het waren de eerste Single Malts van de Kininvie distilleerderij die op de markt kwamen. De whisky die bij Kininvie gestookt wordt is vooral de ‘backbone’ van de Monkey Shoulder whisky.

Maar goed, het gesprek kwam dus op Hendrick’s gin want laat ons eerlijk zijn, als William Grant & Sons niet als eerste innovatief met premium gin aan de slag was gegaan had ik nu geen 250 gins op de plank staan. Eerst kwam Hendrick’s, alle anderen kwamen daarna, vooral als reactie op het succes van de Hendrick’s.

We gaan even terug naar halverwege de jaren ’90. Misschien herinneren jullie je nog dat er in die jaren vooral veel premium wodka’s het levenslicht zagen. Wodka was hot en er werd veel marketinggeld in gepompt door de grote spiritcompany’s.
Er was al een aantal jaren geen nieuw product van William Grant & Sons op de Amerikaanse markt verschenen en Glenn, destijds managing director, gaf de opdracht een nieuw product voor de Amerikaanse markt te ontwikkelen. “We don’t have the budget to do that” was het eerste antwoord.
“Well how much do you need to develop a new product?”
“200.000 dollar.”
Er werd budget vrijgemaakt en men kon aan de slag. Er was wel nog een klein probleempje, wat voor nieuw product moest dat dan worden?
hendricksstillsEr waren halverwege de jaren ’90 inmiddels heel wat premium wodka’s op de markt gekomen maar er was nog geen premium gin. Lesley Gracie kreeg de opdracht in het laboratorium aan de slag te gaan. Daar onderbrak ik zijn verhaal even, want vanzelfsprekend was dat een vrouw, die kunnen beter proeven dan mannen, dat is nu eenmaal genetisch bepaald en ook al lang wetenschappelijk bewezen.

De vader van Glenn, Charles Gordon kocht in de jaren ’60 op een veiling twee oude distilleerketels. Een ‘Carter-Head’en een ‘Bennett’, die laatste dateert van 1860. Die ketels worden beiden ingezet bij de productie van Hendrick’s. De twee totaal verschillende ketels zorgen ook voor twee totaal verschillende gins, die later geblend worden.

Lesley kwam ook op het idee om Komkommer en Bulgaarse roos te gebruiken. De essences van komkommer en de Bulgaarse roos worden later aan het distillaat toegevoegd.
De moeder van Glenn was een gindrinkster, ze dronk haar gin altijd puur met een beetje water om de smaak van de gin te behouden. Zij kreeg als eerste het resultaat van de inspanningen van Lesley Gracie te proeven en ze was enthousiast. “Now we are on to something” was de conclusie. Een goede gin moet je puur kunnen drinken.
In 1999 werd de Hendrick’s in de karakteristieke apothekersfles gelanceerd op de Amerikaanse markt. Daar hebben de flessen de eerste jaren vooral staan verstoffen, tot eindelijk de bartenders de Hendrick’s ontdekten. Via de Amerikaanse bartenders werden ook de Spaanse enthousiast.
Antwerpse bartenders namen de Hendrick’s gin mee vanaf hun vakantie-adressen in Spanje en een jaar of 6 geleden snapten ze op het Williams Grant Headquarter niet wat er plotseling in België gebeurde. “The sales went up from almost nothing to 25000 cases, what the hell was happening in Belgium?”
Hij dacht dat er wellicht een parallelmarkt was opgezet via België, maar dat bleek niet zo te zijn. De Belgen dronken het echt allemaal zelf op.

Glenn was het met me eens dat de groei van de ginmarkt in België vooral ten koste is gegaan van die van Champagne. De Champagnecultuur zoals die in Vlaanderen bestaat heeft in Nederland nooit bestaan en daarom zal ook de markt in ons land veel kleiner blijven. Dat laatste werd me een tijdje geleden ook bevestigd door Champagneproducenten. Of je dat ook direct gaat terugzien in de cijfers is nog maar de vraag, een groot deel van de in België genuttigde Champagnes verschijnen in de statistieken als Franse afzetcijfers omdat het veelal door de Vlaamse consumenten zelf in grotere hoeveelheden van over de grens gehaald wordt.

Eerst was er Hendrick’s, daarna volgde de rest. Veel van die gins zullen ook weer verdwijnen. Welke naar mijn mening over zullen blijven zijn de zich onderscheidende gins geproduceerd door gerenommeerde distilleerderijen met een historie, vakmanschap, een geoliede logistieke machine en kennis van de markt en het product.
Ik gaf Glenn nog mijn kaartje in de stille hoop ooit nog eens de Hendrick’s distilleerderij te mogen bezoeken, maar volgens mij hebben ze het daar niet zo op pottenkijkers.
Dat is dan weer een beetje jammer.
Bestellen doe je hier!