Hallo Den Haag nog een keer

Hier ben ik weer eens. Ik probeer me tegenwoordig steeds minder boos te maken. Ik las vandaag dat op 1 januari 2016 nog 1,67% van de Nederlandse bevolking lid was van een politieke partij.  Dat is wel een beetje weinig. Een paar jaar geleden was dat nog 2%. 1,67% van de Nederlandse bevolking die ons land regeert, bestuurt en waaronder de invloedrijke baantjes worden verdeeld.
Ik moet dit even uitleggen denk ik. Ik las dat nog 285.000 mensen lid zijn van een politieke partij en heb toen even zelf mijn rekenmachine gepakt en dat gedeeld door 170.000, 1% van 17 miljoen.
Ik behoor tot de 98,33% die afhaakte.
Ooit was ik actief lid van een politieke partij. Ik haakte af om het gekonkel en het gebrek aan principes. Hoe hoger ik kwam binnen die partij hoe meer ik zag hoe de smerige spelletjes werkten. Dat waren niet mijn spelletjes, het was niet hoe ik wilde bijdragen aan de samenleving.
98,33% van de Nederlanders is nooit actief geweest in de politiek of inmiddels afgehaakt, maar jullie behoren tot die 1,67%.
Vanavond begon mijn moeder te huilen. Ze woont in een verzorgingstehuis. Ze is daar op haar plaats. Mijn moeder begon al vrij vroeg ‘te sukkelen’.  Ze heeft nog heel lang in een aanleunwoning gewoond maar dat kon helaas niet meer. Daar mocht immers ’s nachts geen zorg meer worden geleverd. Ze zat al in een rolstoel maar toen ze dingen begon te vergeten kon dat zelfstandig wonen echt niet meer. Ze vereenzaamde, wist soms niet meer waar de WC was en de zorg mocht niet meer extra komen kijken. Als je ’s nachts valt en je wordt pas uren later gevonden is het tijd voor actie.

Inmiddels is ze op haar plaats. In het verzorgingstehuis op de afdeling waar dementerenden zitten. Mijn moeder heeft soms heldere momenten, en soms ook niet. Dan weet ze het niet meer. Ik denk dat het verschrikkelijk moet zijn om in de fase te zitten dat je zelf weet dat je het niet meer weet.

We hadden vanavond een etentje met de familie. Met mijn moeder die best helder was vanavond en het geweldig vond met ons herinneringen op te halen aan onze vader en haar man die vandaag 11 jaar geleden overleed.
Ze begon te huilen toen mijn oudste zus vertelde over haar verjaardag.
Mijn moeder is bewoner van een kleine afdeling. Ze waren echter haar verjaardag vergeten. Mijn oudste zus kwam om 10 uur met gebak. Toen was de koffie al op. Mijn zus heeft mijn moeder toen naar haar eigen kamer gebracht en haar daar gefeliciteerd terwijl ze huilde.
Is het nu zo moeilijk om op een afdeling met 10 mensen een jarige in het zonnetje te zetten of een slingertje op te hangen?
De verzorgenden doen echt hun stinkende best om alle formulieren in te vullen, zich aan looplijsten en minuten zorg te houden, maar ondertussen worden de mensen wel vergeten. Ik word daar verdrietig en ook wel een beetje boos van.

Ik ben niet meer politiek actief maar ik heb wel lezers. En de reden dat ik midden in de nacht een blogpost schrijf is dat iets me raakt. Er zijn duizenden mensen als mijn moeder, ik ben niet echt gelovig maar wel katholiek opgevoed en bid soms stiekem dat ik niet oud hoef te worden. Laat mij maar sterven voor ik afhankelijk word.
Maar ook dat is niet aan mij.
Mijn moeder voelt zich teveel, te oud, te hulpvragend. In één van de rijkste landen ter wereld. Mijn zussen verlenen heel veel mantelzorg. Ik voel me daar vaak schuldig over. Wij werken zelf 7 dagen per week, mijn broer met een horecabedrijf doet ook minder dan onze zussen, onze drie oudste zussen verzetten heel veel werk. Maar hoe gaat dat eigenlijk met mensen met geen of weinig kinderen?
Ik behoor tot de 98,33% die het vertrouwen in de 1,67% is verloren, wat gaan jullie daar eigenlijk aan doen?

4 reacties op “Hallo Den Haag nog een keer

  1. Herkenbaar verhaal….na 40 jaar samen werken gericht op mensen, hun welzijn en een veilige maatschappij, regeert nu macht en geld.
    Oud of ziek worden in deze samenleving betekent verwaarloosd worden en zelfs menswaardig sterven wordt mensen niet gegund.
    Het is een grote bende geworden in NL.

  2. Het nieuwe werken in de ouderenzorg, heeft als motto, houdt de eigen regie over je eigen leven, eventueel via je mantelzorgers. Waarom je een opmerking maakt dat de verzorgenden de verjaardag van je moeder vergeten zijn ontgaat mij.
    Jij of je zussen hadden ook de vraag kunnen stellen; Moeder is volgende week jarig, wat en hoe kunnen we iets organiseren voor haar verjaardag?
    Ik weet het is even wennen, maar de jaren daarvoor was er denk ik ook altijd overleg tussen de familieleden “Wat doen met moeders verjaardag?”

    Looplijsten, schema’s voor werkindeling, patiënten toewijzing, zo je wilt cliëntentoewijzing bestaat al jaren. Zelf heb ik ruim 35 jaar in de zorg gewerkt. Ik weet niet anders.
    Wat er echt veranderd is, is de ongecontroleerde brei aan gegevens / data wat moet worden vastgelegd, beschreven/ingevuld. Stapels formulieren en schema’s elke dag opnieuw. Voor wie???
    Het adagio van nu is “vertrouwen is goed, controle is beter”. De ziektekostenverzekeraar, de inspectie, de gemeente en last but not least, managers kwaliteitszorg verplichten verzorgden zoveel mogelijk van hun dagelijks handelen vast te leggen / te beschrijven. Daar gaat heel veel tijd mee verloren.
    Wat gebeurt ermee, ordners vullen, ordners vullen, ordners vullen.
    Op grond van een zeer beperkt aantal incidenten, is er een oekaze aan regels, protocollen en kwaliteits-eisen vastgelegd.
    Ondernemers hebben een grote administratieve last, dat is de grondslag voor een goede bedrijfsvoering.
    Verzorgende worden bedolven onder een papierberg te koste van de tijd die eerder aan de zorg kon worden besteed, zonder dat het iets zegt over de echte geleverde kwaliteit. Digitalisering zou deels kunnen helpen, maar leidt vervolgens alleen nog maar tot meer controle-items.
    Begin met vertrouw jezelf en de je eigen directe omgeving, als er geen vertrouwen is helpt controle niet. Je wordt door controle steeds opnieuw bevestigd in de gaten van je vertrouwen.

  3. Ik ben mantelzorger voor twee broers. Verder heb ik geen broers of zussen. De ene heeft aan een lichte begeleiding genoeg. De ander had zorg, maar dat is inmiddels verpleging: door de bezuinigingen verviel veel regelmatig in het zorgcentrum en kreeg hij minder aandacht, waardoor hij hard achteruit ging.
    Hij zit nu op een verpleegafdeling en dat kost niet alleen hem, maar ook de gemeenschap meer geld dan de zorgafdeling waar hij eerste woonde. Zo zie je dus dat bezuinigingen juist meer kosten genereren voor de gemeenschap.
    Oftewel om het in gewone handelstaal te zeggen: “Goedkoop is duurkoop.”

Reacties zijn gesloten.