Waarom ik nooit meer genomineerd wil worden voor de titel Slijter van het Jaar

Het was ooit de meest prestigieuze prijs in mijn branche; Slijter van het jaar.
De Slijtersunie introduceerde de titel in 1999. Officieel heet die prijs inmiddels Slijterij van het Jaar, maar ik wil echt nooit meer een nominatie en ik ga nu ook eindelijk opschrijven waarom.

Vorig jaar stond ik na 2005 en 2009 voor de derde keer tussen de finalisten voor die titel. Maar het was toch anders dan de voorgaande keren, er klopten een aantal zaken niet, eigenlijk klopte het helemaal niet.
Dat ik deze blog niet vorig jaar schreef maar pas een jaar later heeft enkele redenen. Ik wilde dat de ‘winnaar’ wel kon genieten van zijn titel en me geen slecht verliezer tonen door openbaar te maken hoe het echt zat.
De prijs is dus in het leven geroepen door de Slijtersunie. Ik was in die begintijd misschien wel het meest actieve principiële niet-lid van die club. Ik zette me wel in voor de branche en koppelde ook zaken terug die ik aan de orde stelde, want we hadden wel dezelfde belangen. Mensen die mijn boek ‘Meisje van de Slijterij’ lazen kennen het verhaal.

Precies een jaar geleden stond ik met de andere finalisten op het podium in Houten. De presentatie was in handen van Hans Kazan. Over mij zei hij o.a. dat ik prachtige etalages had. Nou dat herkende ik niet. Over een andere finalist zei hij dat er een enorme tafel in de winkel stond. Die herkende dat ook niet, dat ging waarschijnlijk over mijn proeftafel. Er werden niet meer dan twee weinig zeggende zinnen per slijter opgelepeld. Het moest vooral snel.

Toen de spanning toch toenam naar het moment dat de winnaar bekend gemaakt zou worden stapte Felix Wilbrink het podium op.
Nu ken ik Felix toevallig best wel goed, en hij had me niet verteld dat hij daar de prijs, die ik inderdaad graag wilde winnen, zou uitreiken.
Maar er was wel iets raars, hij keek me niet eens aan toen hij het podium op stapte.
De winnaar werd bekend gemaakt. Ik was het niet, jammer, want als ik hem vorig jaar niet verdiende verdien ik hem nooit. We waren de eerste winkeliers in Nederland die door een innovatieve manier van crowdfunden de winkel hadden verhuisd en verbouwd. Ik had er een boek met de titel ‘Durf te Doen’ over geschreven dat net uit was. Onze winkel had een bijzonder ‘belevingsconcept’ met diverse proeftafels en we deden bijzondere dingen. Die blijven we natuurlijk doen, maar vorig jaar was het wel nieuw en innovatief.

Felix was na de uitreiking direct druk met allerlei mensen, toen ik een tijdje later naar de auto liep belde ik hem. Of hij nog in de buurt was zodat we even ergens iets konden drinken of zo. Hij was echter al onderweg. Jammer, want ik vind even met Felix bijbabbelen altijd leuk. De volgende ochtend belde hij me terug.
“Petra, ik had dit niet moeten doen. Ik was gevraagd de prijs uit te reiken in de veronderstelling dat ik hem aan jou mocht uitreiken, dat wilde ik graag. De avond vooraf hoorde ik echter dat ze hem niet aan jou gingen uitreiken maar het een andere winnaar werd.”
Ik belde de organisatie. Dat was sinds enkele jaren niet meer de Slijtersunie maar het bureau dat de drankenbeurs organiseert. De Slijtersunie wilde enkele jaren geleden niet langer vooral bekend staan als de organisator van de titel ‘Slijter van het Jaar’ en meer focussen op het lobbyen met politiek Den Haag en regelgeving.

Ik vertelde niet wat ik inmiddels wist. Ik vroeg wel naar het juryrapport, daar zou ik wellicht van kunnen leren. Dat juryrapport was volgens hem geheim. Hij vertelde ook dat het niet om een winnaar ging, maar om een titelhouder. Dat kan elke slijter zijn.
Ik wilde dan wel graag weten wat dan de criteria waren om die titel te krijgen als je geen winnaar bent. Dat werd me niet duidelijk. de man bleef mantra’s herhalen en ik kreeg geen antwoorden.
Hij vertelde dat ik vijf maal bezocht was door een mysterie guest. Ik vroeg om de bezoekrapporten. Die waren ook geheim.
Ik vroeg ook wie er in de jury zat. Ook dat was geheim. En al die zaken waren vreemd. Zo vreemd dat een vriendin die journaliste is er wel even in wilde duiken. Misschien zat er wel een mooi verhaal in.

Ze belde de organisator, de voorzitter van de Slijtersunie en een aantal finalisten. De organisator sprak zichzelf diverse malen tegen. Ook zij kreeg de juryrapporten niet, en kreeg ook geen antwoord op wie er in de jury zaten. Wel verzekerde hij haar dat hij in alle winkels van de finalisten was geweest, hij iedereen vooraf had gesproken, en vertelde hij haar ook dat het het hier niet om een winnaar ging maar slechts om een titelhouder.
Dat was dus aantoonbare onzin, want de man is nooit in onze winkel geweest, kende me niet eens, liep op de beurs straal langs me, had nooit van mij gehoord tot ik hem die dag na de prijsuitreiking belde. Hij zou nog steeds straal langs me lopen. De man is immers vreemd in de branche, hij organiseert alleen beurzen.

Ron Andes, de voorzitter van de Slijtersunie benadrukte vooral niets meer met de Slijter van het Jaar verkiezing te maken te hebben. Andere finalisten hadden ook twijfels, wel wist één van die finalisten één jurylid te noemen. Althans iemand die uiteindelijk bepaald heeft dat ik hem niet kreeg. Deze naam werd me bevestigd toen ik Felix ermee confronteerde.

Die mysterie guests kunnen natuurlijk ook vertegenwoordigers zijn geweest, degenen die ons ook genomineerd hebben en ons regelmatig bezoeken, ik denk echter zelf dat er in ieder geval bij ons nooit iemand is binnengeweest. Want ook als vertegenwoordigers rapporten geschreven hadden had ik dat inmiddels geweten.

De Slijter van het Jaar verkiezing is geen verkiezing maar slechts een marketinginstrument voor een beursorganisator die op deze wijze in ieder geval op de beursmaandag ook bezoekers en pers trekt.
De tien mensen op dat podium staan daar slechts nog voor de promotie van een beurs, degene die denkt dat hij winnaar is is slechts ‘titelhouder’.
Ik ga in ieder geval niet meer op een podium voor joker staan ter meerdere eer en glorie van een beursorganisator.
Wat tot voor enkele jaren echt de meest prestigieuze prijs in onze branche was is verworden tot een niet transparant lachertje.
En dat is jammer. Jammer voor de branche en jammer voor de ‘titelhouder’ die dus niet de beste hoeft te zijn.
Uiteindelijk bepalen natuurlijk onze klanten wie de besten zijn.

2 reacties op “Waarom ik nooit meer genomineerd wil worden voor de titel Slijter van het Jaar

  1. Welkom in de wondere wereld van de Awards… ;) In de telecom, en veel andere branches gaat het niet anders. Awards worden ‘gekocht’, jury’s gemanipuleerd en zijn ook vooral marketing tools. Heb zelf meerdere malen in jury’s voor telecom prijzen gezeten en soms zijn de genomineerden in bepaalde categorieën zo gekozen dat je niet anders kunt dan een (vooraf) bepaalde winnaar te kiezen.

    • Ben een aantal malen bij een collega in het hoge Noorden geweest. Zijn zaak is in het verleden een aantal maal genomineerd geweest maar heeft nooit “gewonnen”. De eigenaar had ook toen al zijn bedenkingen over de gang van zaken, en terecht als ik dit artikel zo lees.

Reacties zijn gesloten.