21 jaar ondernemer, 21 jaar de winkel

Vanmiddag was ik een factuur aan het tikken en moest even kijken welke datum het was. 29 september. Goh, 29 september. Op 29 september 1993 opende ik na 10 jaar in de Horeca te hebben gewerkt mijn winkel. 21 jaar geleden. Dat betekent dat de winkel nu echt volwassen is, en ik als ondernemer misschien ook wel.
21 jaar vol mooie momenten, diepe dalen en hard werken om vanuit die dalen weer toppen te bereiken. Heel veel momenten waarop men tegen me zei: “stop er toch mee, het is het allemaal niet waard”, maar ik was eigenwijs en ging door. Ik ben er na 21 jaar nog steeds en de winkel ook.

Advertentie 22 september 1993

Advertentie 22 september 1993. We begonnen als ‘Cheers’ in de Mercurisusstraat. In 1995 verhuisden we naar het Oranjeplein en wijzigden de naam in ‘De Vuurtoren.’  Vanaf 2005 werkt mijn man mee en werden we een VOF. Per 1 mei 2012 verhuisden we de winkel naar Sluis.

Inmiddels zit de winkel op de derde locatie en is hij zes maal zo groot als die eerste van toen.
Wat is de branche veranderd in die 21 jaar, en wat is het leven veranderd. Soms denk ik met weemoed terug aan girobetaalkaarten en eurocheques waardoor ik ook mensen hun naam kende en niet alleen hun gezichten.
Drie soorten valuta in mijn kassa, guldens, Duitse Marken en Belgische Francs, van de koerswinst kon ik met de kinderen naar de Mc Donalds. Dat deed ik trouwens net over de grens met de losse Francs, de bank wilde alleen biljetten.
Supermarkten gingen steeds meer drank verkopen, pils werd een stuntproduct van de supermarkten, alcoholpercentages van likeuren werden verlaagd door producenten om in die supermarkten te kunnen staan, steeds minder mensen weten daardoor ook hoe kwaliteit smaakt. Die kleine groep kwaliteitsgenieters werd uiteindelijk wel mijn doelgroep.
Dat betekende dat ik uiteindelijk naar een lokatie moest waar voldoende van die mensen ook liepen. Als de berg niet naar Mohammed komt, moet Mohammed nu eenmaal naar de berg.
Als ik terugkijk op 21 jaar ondernemen was het nooit makkelijk. Elke keer als ik dacht eindelijk in rustig vaarwater te komen gebeurde er wel iets waardoor ik er weer vol tegenaan moest om enig gevaar of dreiging af te wenden.
En toch zou ik het zo weer doen.
Ik kan nooit echt iemand anders de schuld geven als er iets mis gaat. Ik ben zelf verantwoordelijk en neem zelf risico’s. Als iets wel lukt mag ik er ook zelf van genieten en krijg ik zelf de credits.
Gedurende die weg van 21 jaar heb ik elke dag geleerd, en ik denk dat ik elke dag zal blijven leren, want ik zal nog wel 21 jaar door moeten, dan ben ik 68.

Één reactie op “21 jaar ondernemer, 21 jaar de winkel

Reacties zijn gesloten.