Geflest!

Column gepubliceerd in Whisky etc. Magazine nr 1-2014

 

‘Awel madam, ik bestelde de fles op E-bay, uit Taiwan. Hij kostte maar 250 euro en overal elders waar ik hem had gezien was hij minstens 600 euro. Toen mijn zoontje geboren werd heb ik hem geopend, voor de gasten. Het was immers een bijzondere dag die smeekte om een bijzondere fles. Er zat koude thee in die fles. Een maat van me verzamelt ook whisky, die had een fles met azijn. Awel madam, ge zult zo’n fles toch jarenlang koesteren als investering en niks hebben.’
De Vlaamse whiskyverzamelaar voor mijn toonbank is inmiddels genezen van kopen op E-bay. Hij werd geflest.

LEGE FLESSEN
Ik kijk ook weleens op die veilingsites en verbaas me regelmatig over de hoge prijzen die betaald worden voor lege flessen van bijvoorbeeld Ardbeg. 75 euro voor een lege fles Ardbog plus originele doos is geen unicum. Daar gaat in het gunstigste geval een goedkope blend in en wordt over een paar jaar voor een honderdje of vier verhandeld.

Onlangs werd er een lege fles Black Bowmore plus de originele box verhandeld voor 800 euro. Nu de prijs van whisky harder stijgt dan die van goud worden ook de oplichters wakker. Whisky leent zich nu voor lucratieve flessentrekkerij. Als ik in onze winkel exclusieve flessen limited editions verkoop voor 90 euro staan ze vaak de volgende dag al op E-bay voor minstens 150. De whiskyliefhebber die de fles wel leegdrinkt maar weet dat hij die lege fles ook op E-bay kan zetten in plaats van naar de glasbak brengen, kun je het niet eens kwalijk nemen. De kopers van die lege flessen die ze weer opvullen en aanbieden natuurlijk wel. Maar hoe ontmasker je die? Als je een fles koopt voor je verzameling en hem niet openmaakt, heb je geen idee. Als je je mee laat voeren in de ‘investeer in whisky hype’ ben je een dankbaar en naïef slachtoffer. Het lastige aan het ontdekken of een whisky echt is of niet, is dat je de fles uiteindelijk toch moet openmaken en moet proeven, maar dat is bij verzamelaars niet de bedoeling.

WIJNFRAUDE
In Californië werd onlangs een bekende wijnverzamelaar ontmaskerd die voor miljoenen dollars andere wijnverzamelaars had opgelicht met nepwijnen. Hij was er zelfs in geslaagd die via gerenommeerde veilinghuizen te verkopen. Hij viel alleen maar door de mand doordat hij een foutje maakte. Als je wijn aanbiedt uit 1929 van een château waarvan de eerste flessen pas in 1934 werden gebotteld krijgen mensen argwaan. In zijn kelder lagen 43000 flessen.

PARTICULIERE VERZAMELINGEN
Steeds meer whiskyspecialisten kopen ook particuliere whiskyverzamelingen in om die weer te verhandelen, er is immers een markt voor. Hoe controleren mijn collega’s de echtheid van de aangeboden flessen en voor wie is het risico als het een frauduleuze fles blijkt? Of is de pakkans van whiskyfraude zo klein – omdat niemand die dure flessen opent – dat het pas in een volgende generatie zal worden opgemerkt? Echte whisky’s koop je bij de echte winkel die bevoorraad wordt door de officiële importeur. Alleen dan heb je volgens mij de garantie dat er ook in je fles zit wat er op staat.

Petra de Boevere