Het familiediner

De meesten zien we slechts eens per jaar. Toen mijn schoonmoeder begin januari 2007 overleed spraken we af het gezamenlijke kerstdiner in ere te houden. Met haar traditionele tomatensoep met zelfgedraaide balletjes. Sindsdien komen we elk jaar op eerste kerstdag samen. Wij komen er vanaf met het verzorgen van het toetje en de wijn, de anderen verzorgen de rest, en dat is veel. Alles mag veranderd worden, maar niet en nooit de tomatensoep met zelfgedraaide balletjes.

De sigaretjes buiten met mijn zwager zijn altijd bijzonder. Wij zijn de enigen die roken, die zwager is bedrijfseconoom en we bespreken buiten tussen de gangen door zakelijke dingen waar we het binnen niet over hebben. Gek eigenlijk, maar voor mij wel heel waardevol. Ieder jaar weer.

Zo’n 22 jaar geleden werden er vanuit Colombia vier kinderen uit één gezin geadopteerd. Ik ben hun aangetrouwde tante. Toen ze arriveerden spraken ze alleen Spaans. De meisjes, de twee oudsten, speelden toen ze net gearriveerd waren met mijn blonde lange haar, ik bekeek foto’s met hen en probeerde hen het woord ‘zwembad’ te leren. Zij bleven volhouden dat het een ‘piscina’ was. De jongste was 1,5 jaar, die liep net. Vijftien jaar later kwam hij een aantal weken in de zomervakantie bij ons logeren en werkte hier op een strandpaviljoen.
We zochten samen via internet naar aanknopingspunten in Colombia. Hij zocht zijn roots. Verder dan het kindertehuis kwamen we niet. We zijn inmiddels weer negen jaar verder.
Ze zijn allemaal volwassen nu. En het was niet makkelijk. Niet voor hen, en niet voor hun adoptie-ouders.
In 2013 traceerden ze hun biologische moeder, ze weten nu in ieder geval wie ze is. Ze weten dat ze broers en zussen hebben en hebben met enkelen zelfs contact via Facebook. Ze weten nu ook dat er een geadopteerde broer in Afrika woont.
Het was een bijzonder familiediner, misschien gaf het ‘weten’ wel meer rust dit jaar of zijn ze gewoon volwassen.

In 2014 willen ze erheen, naar Colombia, terug naar hun roots. Ik hoop dat ze het geld daarvoor bij elkaar krijgen en pijnig mijn hersenen hoe ik hen daarmee kan helpen.