Twitterpolitie en minderjarigen

Mediawijsheid
Ik probeer mijn kinderen enigszins mediawijs te maken.
Door onder andere te bespreken wat ze online doen, wat er online in hun community’s gebeurt. Ze ook te laten nadenken over wat ze openbaar delen en wat niet en de mogelijke gevolgen daarvan. Door ze te leren volwassenen die ze niet persoonlijk kennen en hen aanspreken – of gaan volgen – te blocken.
Ik heb in mijn puberteit wel eens dingen gedaan die niet mochten. Dat was spannend. Ik heb op mijn 15e wel eens op een brommertje gereden, we hebben wel eens een vuurtje gestookt en ik heb wel eens sneeuwballen gegooid om iemand een beetje te treiteren. We hebben ook wel eens ‘belletje getrokken’.
Dat is ruim 30 jaar geleden en ik ben geen crimineel geworden.

Naar Halt voor een sneeuwbal
Begin dit jaar lag er sneeuw. Omdat mijn 15-jarige zoon al een hele week binnen zat schopte ik hem die vrijdagavond zowat naar buiten om te sneeuwballen met de jongens. Binnen een half uur stond hij terug, ze waren door de politie ‘gepakt’. ‘Wat heb je dan gedaan?’ ‘Sneeuwballen gegooid tegen een huis.’
Ik kon me niet voorstellen dat hij daarvoor gestraft zou worden en niet een waarschuwing kreeg. ‘Niet meer doen en nu naar je moeder!’  was waarschijnlijk wel effectief genoeg geweest.
Hij moest naar Halt. Wij moesten naar Halt, want ik moest mee. Ook ik werd gestraft.
Twee gesprekken waarin de dame er naar toe probeerde te praten dat wij slechte ouders waren die ons kind aan zijn lot over lieten. Ik vond het absurd, maar er werk van maken kostte me gewoon teveel energie die ik het niet waard vond. Erg coöperatief was ik dan ook niet. Ik vond het verspilling van gemeenschapsgeld. Opvoeden is mijn taak, niet die van de politie en bij opgroeien hoort ook de puberteit. Onderzoekende avontuurlijke pubers worden niet allemaal criminelen. Denk ik.

Twitterpolitie
Gisteravond zag ik in de volgerslijst van mijn zoon op Twitter dat hij gevolgd werd door de jeugdagente. Haar avatar in uniform, gezag uitstralend. Ze volgt meer jongeren uit de buurt actief. Ik heb mijn zoon opdracht gegeven in te loggen en te blocken.
Als er een probleem is moet ze bij mij zijn. Dat de politie aanspreekbaar is op Social Media is prima, maar wat zijn de criteria om actief zelf minderjarigen te gaan volgen? Zijn dat de jongeren die ooit in aanraking met de politie kwamen? In een openbare volglijst van de jeugdagente zodat iedereen kan zien (of minstens denkt) ‘die heeft dus wat uitgevreten!’
Zijn het jongeren die verdacht zijn? Worden ze gevolgd om ze te intimideren? Zo van ‘let op, ik hou je in de gaten!’  Is de politie zich wel bewust dat in zo’n volglijst staan stigmatiserend en intimiderend kan werken? En is het landelijk beleid?

Monitoren
Dat we allemaal online gemonitord worden weten we nu wel. Dat dat gewoon via privé-lijsten en searchtools kan zonder dat we dat zien weten we ook. Maar wat zijn de criteria voor een jeugdagente om minderjarigen via een openbare volglijst te volgen?
Wat zegt het over je als je als puber in die lijst staat?
Ik belde de politie met deze vragen. Die reageerde vooral geïrriteerd, ze konden me niet meedelen wat de openbare volgcriteria waren. ‘Dan moet u maar een klacht indienen.’
Dat ga ik niet doen. Zolang politieagenten blocken nog niet strafbaar is, is het verder niet echt een groot probleem. Hoe zo’n geblockte wijkagente de volgende keer op je puber reageert als hij haar op straat tegenkomt is afwachten. Je kunt ook te persoonlijk willen zijn als overheid. Zolang mijn kinderen minderjarig zijn ben ik het aanspreekpunt als ze iets uitvreten. Ook online.
Afgezien nog van het feit dat die jongeren zich de tering schrikken als ze ineens gevolgd worden, zich afvragen wat ze hebben gedaan en zich geïntimideerd voelen. Of niet eens durven blocken omdat ze bang zijn dat dat een negatief effect zal hebben.
Net zoals wij vroeger als puber een zijstraatje inreden met dat brommertje als we in de verte een politie-auto zagen aankomen gaat de jeugd dus waarschijnlijk meer whats-appen. En dat is best jammer.

Internetjurist Arnoud Engelfriet schreef al eerder over door de politie gevolgd worden op Twitter, maar die gaat daar niet specifiek in op minderjarigen.

Update: En dit zegt de politie er zelf over, het doel en de aanleiding is me dus nog steeds niet duidelijk en die lijken wel cruciaal bij de vraag of het toelaatbaar is.

19 reacties op “Twitterpolitie en minderjarigen

  1. Natuurlijk lazen we je blog…als ouders die zelf hun pubers door de puberteit loodsten en als professionals (jeugd)welzijnswerk en politie. Beiden vinden we dat je als politie en zonder verzoek en uitleg aan de opvoeder/ouder geen jongere mag volgen op sociale media. Het is n brug te ver….ouders zijn opvoeders, waarnodig zoeken zij ondersteuning hierin. Preventie gebeurt op straat en vanuit dit echte contact kun je evt. elkaar uitnodigen te volgen. Zomaar volgen vanuit n politiefunctie is stiekum, achterbaks. Zo werk je niet. Trouwens laat de jeugdagent in Zeeuws Vlaanderen vooral ns de eigen collegae aanspreken over hun omgaan met hun kroost!

    • Misschien is het wel meer knulligheid dan beleid. Als ik geen antwoord krijg, maar enkel irritatie ervaar, op vragen wat het twitterbeleid is bij actief volgen van minderjarigen kan het best het eerste zijn.

  2. Veel (jeugd)agenten volgen idd om een oogje in het zeil te houden. Een heel gevaarlijk iets ik heb mijn puber ook gezegd de jeugdagent te ontvolgen.
    Regelmatig vliegen er tweets voorbij waarvan ik al zoiets heb van wat is er met jou???
    Niets hoor is gewoon een stukje uit een liedje of ik zet het er neer omdat ze het dan retweeten.
    Een buitenstaander zou zeker denken dat mijn puber suïcidaal was.
    Dan het stukje sneeuwbal, ik roep al jaren de jeugd mag niks meer tegenwoordig.
    Als ze met een groepje ergens staan wat wij vroeger ook deden worden ze weggestuurd.
    Kattenkwaad wordt gelijk bestraft evenals een vechtpartij.
    En idd wat kost dat allemaal? een verhoor of aangifte opnemen duurt anderhalf a 2 uur.
    Dan heb je dader, slachtoffer en evt. getuigen van beide partijen reken maar uit.
    Dan nog de officier van justitie of rechter die er over moet oordelen.
    Te triest voor woorden maar wat doe je eraan???
    Maar je hebt een punt

  3. Het zou jeugdagent Pronk sieren wanneer zij dan ten minste nog de moeite zou nemen geen d/t-fouten te maken.

  4. Ik ga het soort trainingen waar jij het over hebt.
    (Niet die met ouders, trouwens. Wel voor opgeleid, niet gegeven)
    Ik heb nooit jongeren gehad die alleen maar een sneeuwbal gooiden. Bijna altijd was er meer aan de hand. Ik weet ook nog dat er flink op die trainingen bezuinigd werd. Nog vreemder dus, dit geval.

    Bijna alle trainingen die ik gaf zijn zinvol geweest. Jongeren waarbij een heleboel tegelijk speelt. Die zich verloren voelen. Vaak weinig steun vanuit huis krijgen (Lang niet altijd trouwens). En die verkeerde vrienden hebben, maar blij zijn dát ze tenminste vrienden hebben.
    Die jongeren heb ik op weg kunnen helpen met door ze wat meer zelfvertrouwen te geven. En handvatten om voor zichzelf te kiezen.

    Deze bijvoorbeeld.
    http://jacobjanvoerman.nl/525/

    Niet alles is weggegooid geld.

    Jouw ervaring, met een kanon een mug doodschieten, zal er best tussen zitten. (Ik kan me één training herinneren die ik niet nodig vond, en die toch per sé moest), maar er gebeuren ook nuttige dingen, dus.

    • Als ik had geweten (maar wat nog niet bevestigd is) dat het ondergaan van die Halt-sessies om er vanaf te zijn er nu voor zorgt dat hij op een lijstje ‘te volgen jongeren’ kwam, was het me de energie en tijd om naar de rechter te gaan om te horen of hij een strafbaar feit pleegde met die sneeuwbal meer dan waard geweest.
      Wie zijn die mensen die denken dat ze zich met mijn opvoeding moeten bemoeien en problemen moeten gaan zoeken die er niet zijn?

      • Het was al een tijd terug en ik weet de regels niet precies meer.
        Ik werkte niet voor HALT. De jongeren die ik kreeg hadden een taakstraf opgelegd door een kinderrechter.
        Ik vermoed (maar weet du niet zeker) dat HALT een soort ‘voorstattion’ is. Want de jongeren die ik kreeg hadden wel wat meer gedaan dan een sneeuwbal gooien.
        Ik ga dus denk ik niet het soort trainingen waar jij het over hebt, maar trainingen, één stap verder.
        Die vond ik nuttig.
        Over Halt kan ik niet oordelen. Het leest als goedbedoeld, maar te veel met oogkleppen op, en niet meer kunnen kijken naar individuele gevallen.
        Ik ben er trots op dat ik die oogkleppen niet had, en elke keer fris startte.

  5. Pingback: Twitterpolitie en minderjarigen | Cops in cyberspace

  6. Beste Petra,

    Het heeft even geduurd voordat we reageren, maar we vinden het belangrijk om eerst even met onze jeugdagent te spreken en die was nog even op vakantie. Je snijdt een interessante discussie aan. Het is voor ons ook goed om feedback te krijgen over wat het met een ouder doet.

    Als politie begeven we ons steeds vaker op social media en dan vooral Twitter. Op dit moment zijn er richtlijnen voor bepaalde accounts, zoals gebiedsaccounts (bijv. @Politie_Zeeland) en wijk- en jeugdagenten. Het gaat hierbij dan meer om de inrichting van deze accounts, maar niet het inhoudelijke gebruik hiervan. Dit laatste maakt onderdeel uit van de ontwikkeling naar de nieuw te vormen identiteit van de Nationale Politie. Het omgaan met sociale media raakt uiteraard de kernwaarden van de politie. Het gebruik van Twitter is een reis, die we met z’n allen afleggen. We gebruiken Twitter om contact te maken met onze omgeving, in gesprek te gaan, vertrouwen op te bouwen, informatie te geven en vooral te vertellen hoe we dagelijks een bijdrage leveren aan een veiliger Nederland.

    Petra Pronk, jeugdagent in de gemeente Sluis, is deze uitdaging aangegaan om de doelstellingen na te streven. Dus ook via Twitter laten zien dat we het werk van de jeugdagent belangrijk vinden, contacten leggen, een netwerk opbouwen enz. Dat doen we dagelijks al op de traditionele manier, namelijk door in gesprek te gaan met onze jeugd. Twitter hebben we daaraan toegevoegd. Petra gebruikt Twitter om te ontdekken of we ook zo contacten kunnen leggen. Het is dus absoluut niet de bedoeling om te kijken wat de jeugd uitspookt. Daar zijn andere manieren voor. Het is dan toch niet zo gek om jongeren te volgen? Twee jongeren hebben hier de afgelopen tijd op gereageerd. Petra heeft ze uitgelegd waarom dit contact is gelegd. Jongeren die hier geen zin in hebben, zijn prima in staat om het ‘slotje’ te gebruiken of een agent te ‘blocken’.

    Hopelijk geeft deze uitleg wat meer achtergrondinformatie dat ze de jongeren ‘volgt’, vanuit een integere en tevens professionele bedoeling.

    Met vriendelijke groet,
    @AlwinDon
    Woordvoerder politie

    • Bedankt voor je reactie. Deze geeft echter helaas nog geen antwoord op de vraag hoe jongeren geselecteerd worden om te gaan volgen. Ik heb het hier niet over terugvolgen van jeugd die de agent gaan volgen maar actief op zoek gaan naar jongeren uit de wijk op basis van….ja van wat?

  7. Beste Petra,

    Ik ben net terug van vakantie, en las de interessante discussie over het volgen van jongeren op twitter.

    We gebruiken onze twitteraccounts als informatiebron voor en over jongeren. Om die reden is het account transparant en makkelijk toegankelijk voor een ieder.

    Op het twitteraccount staat regelmatig informatie bestemd voor jongeren, waardoor hopelijk verbinding wordt gemaakt met deze groep. Laten we hopen dat zo de stap kleiner wordt om zorgen met de jeugdagent te delen. Dit blijkt ook goed te werken. De politie is aanwezig in onze analoge wereld en nu ook in de wereld van internet.

    Zit er een chronologie in het volgen van jongeren?
    – Ik kijk naar de jongeren die in mijn werkgebied wonen.
    – Ik maak contact met jongeren op scholen en vind ze dan ook vaak op twitter.
    – Het doel is dus niet de jongeren intensief te volgen, om te kijken wat voor informatie zij verspreiden.
    – Ook wordt er niet naar een verleden van een jongere gekeken.
    – Mijn doel als jeugdagent op twitter is: ‘Helpen waar nodig, informatie delen, en doorverwijzen’.

    Het komt ook voor, dat jongeren het niet prettig vinden dat de politie hen ‘volgt’. Ze mogen natuurlijk altijd het account blokkeren of hun pagina beveiligen.

    Mocht u nog vragen hebben, laten we dan een afspraak maken om elkaar ergens te ontmoeten.

    Met vriendelijke groet,

    Petra Pronk
    Wijkagent jeugd, van de politie West-Zeeuws Vlaanderen.
    0900-8844

    • Beste Petra,

      Bedankt voor je reactie, ik heb verder geen behoefte aan een gesprek.
      Het ging me ook niet om de individuele agent maar meer om het beleid. Een overheid of overheidsambtenaar kun je wel blocken op je Social Media-kanalen, maar je zult altijd met die overheid te maken blijven krijgen. Dat is iets anders dan een bedrijf waarvan je niet wilt dat ze je volgen of een persoon die je niet in je lijst wil.

      Overheidsinstanties en opsporingsambtenaren zouden zich wat mij betreft terughoudend moeten opstellen waar het actief de volgknop indrukken betreft. Terugvolgen van iemand die jou ging volgen is iets anders dan zelf actief gaan volgen. Zeker bij minderjarigen. Waar het doel is dichter bij de burger te komen ga je ze hiermee afschrikken en daarmee streef je je doel voorbij.
      Een overheidsambtenaar is ook een persoon, en geen enkele persoon vindt het leuk geblockt te worden terwijl er juist contact gezocht wordt.

      Er is blijkbaar bewust gekozen overheidsambtenaren als persoon te laten twitteren, maar wel vanuit hun functie, met als doel een beter contact met de burger.

      Het is een goede ontwikkeling dat jullie aanspreekbaar en bereikbaar zijn, jongeren volgen en als ze dat niet leuk vinden zeggen ‘dan block je ons maar’ vind ik een omgekeerde redenering. Maar dat is mijn mening. Ik adviseer ook de vriendjes van mijn zoon agenten die hen gaan volgen te blocken en hun Facebookaccounts af te schermen.
      Privacy online is al een issue en gaat dat in de toekomst nog veel meer worden.

  8. @Petra: Ik vind de ‘aannames’ die je doet over het uit eigen beweging volgen van jongeren erg suggestief, negatief en zelfs voorbarig. Maar blijkbaar twijfel je niet aan je eigen oordeel hierover, anders had je wel in gesprek gegaan om de andere kant van het verhaal te horen of twijfel weg te nemen.

    Ik vind het zelf erg positief dat de politie met diverse typen accounts op Twitter & Facebook deelneemt aan social media verkeer. Daarbij zie ik vooral bij wijkagenten een positief effect als het gaat om ‘verbinding’ met burgers, al is de ene wijkagent daar succesvoller in dan de andere. Er wordt in ieder geval zichtbaar veel moeite in gestoken, wat in de loop van de tijd ongetwijfeld voor verdere verbetering zal zorgen.

    Jarenlang is er een grote afstand geweest tussen politie en burgers, mede als gevolg van (wederzijds) onbegrip en het ontbreken van een ‘menselijk gezicht’ achter de politie. Ik ben dan ook erg enthousiast over de (pro)actieve aanwezigheid van politie op social media. Ook / juist het verbinden met jongeren vind ik een positieve ontwikkeling. Velen (lees: volwassenen) hebben (nog) een vrij negatieve beeldvorming jegens de politie. Dan is het proactief toenadering zoeken om daarna te laten zien dat de politie er niet alleen is om je te ‘betrappen en bestraffen’ in mijn ogen een mooie stap. En natuurlijk kun je dan zelf de deur dichtgooien via een block. Ik vraag me in dit geval af wat het effect is op de beeldvorming jegens de politie als ouders van jongeren zo reageren als jij?

    En dan ook andere jongeren adviseren om de agenten te blocken. Je geeft zelf aan dat als er wat is met betrekking tot jouw kids, dat een zaak is van de ouders/jou. Waarom dan de beslissing wat andere jongeren doen niet overlaten aan hun ouders?

    Ik vraag me af in hoeverre een schrikreactie, het gevoel geïntimideerd te worden of vergelijkbaar, wordt veroorzaakt doordat een jeugdagent een jongere gaat volgen, of door het negatieve beeld wat de ouders van de politie hebben? Als jeugdagenten jongeren gaan volgen op de manier waarop Petra Pronk dat schetst, dan begrijp ik niet waarom dat tot achterdocht zou leiden bij anderen?

  9. Misschien snap ik het niet goed. Maar volgens mij is Twitter (Social Media) vooral te vergelijken met een soort van digitale leefomgeving. Een sociaal gebeuren, ‘onder elkaar’. Zoals op straat, waar je elkaar tegenkomt, met elkaar spreekt. Een openbare gelegenheid, in dit geval op Internet.

    Daarvan uitgaand, wat is dan het probleem dat de Politie (zoals zovelen) hier contact maken met anderen? Zoals zij op straat ook contact maken met allerlei mensen, een praatje maakt, al dan in groepsverband?

    Misschien moet je een beetje wennen aan het begrip ‘sociaal’ bij Social Media?

    • Het gaat hier om minderjarigen, en overheidsambtenaren, dat is wel degelijk een ander verhaal dan bij volwassenen onder elkaar

      • Laten we elkaar goed begrijpen; minderjarigen zijn ook in de publieke ruimte te vinden, niet alleen op Twitter. Ik zie hen vaak, al dan niet groepsgewijs, gewoon op straat. Maak daar ook regelmatig een praatje met ze, of zeg ze gedag. De kletsen dan gewoon terug, of zeggen ‘hoi’. Mag dat ook niet?

        Je begreep denk ik best wat ik bedoelde, of niet? Maakt natuurlijk geen fluit uit of iemand minderjarig is, Social Media is gewoon publiek domein. Als je (ze) Twitter niet als publiek domein wil betreden, gooi dan gewoon een slotje op je account. Klaar is Kees.

        • Als het zo is dat je als minderjarige (openbaar) gevolgd wordt door de politie in de vorm van agenten die vanuit hun functie twitteren nadat je met hen in aanraking bent geweest (en alleen die jongeren pro-actief gevolgd worden, ik heb het niet over terugvolgen) wordt een volglijst van een agent ook een openbare schandpaal en dus een aantasting van de privacy van die jongeren.
          Volgens mij heb je mijn punt inderdaad niet goed begrepen.
          Het gaat niet om de tweets, maar de openbare volglijsten.
          Volgens de politie en de agente is het niet zo dat de lijst met namen die bekend is bij HALT ingevoerd wordt om te kijken of ze een account hebben en ze dan te gaan volgen. Daar leek het in dit geval echter wel op.

          • Nee, dat is inderdaad een cconclusie die ik in de praktijk nergens in terugzie. Suggestief dus.

            Alsof de Politie de illusie heeft dat ze op deze manier mensen (jong of oud) in de gaten kunnen houden. Die argwaan zit denk ik meer in jezelf. Ik denk dat een korte bestudering van hun openbare lijst je geholpen had om daar niet zo bang voor te zijn.

            Ik had op geen moment de link tussen je eerste alinea en de rest van je betoog niet op die manier gelezen. Ik dacht dat je geen onderscheid maakte tussen minderjarigen die in aanraking zijn geweest met Halt en minderjarigen die dat niet zijn geweest. Ik had wellicht de ijdele hoop dat je het sowieso intimiderend vond, voor iedere jongere.

            Na een bezoekje Halt is de gemiddelde agent echt niet bovengemiddeld geinteresseerd in het Twittergebruik van je zoon. De vrouw in kwestie heeft wel iets beters te doen, dunkt me…

  10. Pingback: Overheid op de Sociale Media: controle of contact? | Maureenbol's Blog

Reacties zijn gesloten.