Zorgen om de zorg

Vandaag publiceerde de NRC een artikel dat mijn aandacht trok. Ik las zelfs ergens (was het bij de NOS?) dat hij inzage had in patiëntendossiers. Ik reageerde op dat nieuws met een cynische tweet.
Ik maak me zorgen over hoe de zorg denkt hun branche te ‘marketen’ en daar steeds verder in gaat.  Ik maak me zorgen over hoe de zorg hun imago en kijkcijfers hoger achten dan de privacy van hun patiënten.
Van een schrijver snap ik het juist wel. Een schrijver wil dingen weten, wil onderzoek doen. Van de zorginstellingen snap ik het niet, die moeten de privacy van hun patiënten respecteren in mijn ogen. Dat is niet de taak van schrijvers, of tv-stations.
Een zorginstelling moet in mijn ogen waken niet te gaan voor publiciteit omwille van de publiciteit. Ze zijn Bol.com niet.
Ik kreeg vanavond een mailtje van Ronald.
Hij noemt me een matennaaier en zegt dat ik me baseer op onjuistheden. En dat ik zonder kennis van zaken direct mijn mening klaar heb.
Een mening heb ik inderdaad vaak snel. Daar heeft hij gelijk in. Een mening gebaseerd op wat ik lees. Hij schijnt nooit patiëntendossiers te hebben ingezien. Dat is goed nieuws.

Ik schijn een maatje kwijt te zijn geraakt in 140 tekens. Dat vind ik jammer, maar het verandert niets aan mijn mening over zorginstellingen die in eerste instantie zorg moeten verlenen en de privacy van hun patiënten moeten bewaken. Ook zonder kijkcijfers.

3 reacties op “Zorgen om de zorg

  1. Van Ronald Giphart had ik verwacht dat hij de duiding van het sprookje “de kleren van de keizer” kende. Dan had hij blij kunnen zijn met jouw tweet, waarin je duidelijk maakt hoe hij erbij staat. Zodra een eigen mening of kritiek betiteld wordt als ‘maten naaien’ betekent dat iemand zich beroept op een relatie. Een relatie waarin je blijkbaar met elkaar afgesproken hebt, dat je elkaar slechts applaus geeft, je kritiekloos zwijgt om wille van..??? Zulke ‘ons kent ons’ relaties gaan ten koste van kwaliteit en functionaliteit van ieder vak. Het gaat ook ten koste van individuele personen in relaties, want waar ik ontevreden ben over jouw werkwijze of product, zwijg ik i.p.v te klagen en je zo te voorzien van een gratis advies. Je leeft en creëert zo met elkaar een schijnwereld van harmonie. Het is een gesloten systeem.
    Zo’n kameraadschap is een hol vat. Het is onechtheid, funest voor alle insiders en iedere ontwikkeling. Vanuit de hulpverlening weet ik hoeveel moeite het vaak kostte om inzage in dossiers te krijgen, zelfs wanneer er grote vermoedens van kindermishandeling lagen. In de samenwerking 1e en 2e lijn geldt altijd Wet Bescherming Persoonsgegevens en Geneeskundige Behandeling. Voorwaarde is.een onderbouwd verzoek aan de cliënt/patiënt en een ondertekende toestemmingsverklaring. Deze wet leerde ons om open en eerlijk te zijn als hulpverleners. Iets waar iedere patiënt en cliënt recht op heeft.
    Op moment dat in samenwerking inzage voor hulpverleners en met reden zo zorgvuldig gehanteerd wordt , is het absoluut not done om als wat dan ook, in en aan te schuiven in een primair proces dat geneeskundige zorg, therapie e.d. aan een cliënt/patiënt betekent.
    In deze discussie wordt het vaak duidelijker wanneer je het omkeert ….zou Ronald Giphart willen, dat ik zonder zijn weten geïnformeerd ben over het medische dossier van zijn gezin?
    En wat dat ‘matennaaien’ betreft….echte maten trekken aan de bel, niet om me neer te sabelen maar om aan mijn kijk en handelen andere perspectieven toe te voegen.
    Ik hoop, dat jij blijft doen wat je doet, jezelf trouw blijvend en zonder aanzien des persoons.

  2. Volgens mij zijn we inmiddels weer vriendjes trouwens. Hij had gewoon even zijn dag niet afgelopen maandag.

Reacties zijn gesloten.