Krimp, de arbeidsmarkt en de ‘hardheid’ van de grens

Zeeuws-Vlaanderen is een zogeheten ‘krimpregio’. Het bevolkingsaantal daalt en de verwachting is dat die daling doorzet. Een aantal jaren geleden leidde dat de oprichting van de taskforce ‘Uw Nieuwe Toekomst’. Vorige week stond er op de Emigratiebeurs in Houten voor het vierde jaar op rij een stand van Zeeuws-Vlaanderen. Het idee achter de aanwezigheid van onze regio op de emigratiebeurs is dat veel mensen die met emigratieplannen lopen dat doen omdat ze rust en ruimte zoeken en vaak over het hoofd zien dat die rust en ruimte ook in eigen land gevonden kan worden.

Vorige week mocht ik op uitnodiging van de ROVL een praatje over Social Media houden op het Provinciehuis in Limburg. Dat kon ik mooi combineren met een bezoekje aan het kantoor van de Stichting Regiobranding Zuid-Limburg. Misschien kunnen wij in Zeeuws-Vlaanderen wel iets leren van Zuid-Limburg. Ard Kramer wou wel met me mee en zo reden we op een zonnige februarimiddag in Maastricht het terrein van de oude Enci-fabrieken op waar de stichting kantoor houdt.
We hadden daar een afspraak met Wim Ortjens, de directeur van de stichting, en Jim Rutten.
We werden hartelijk ontvangen. Zuid-Limburg deelt de Bourgondische inborst met Zeeuws-Vlaanderen. Maar er zijn ook verschillen. Zuid-Limburg, een gebied van 25 bij 25 km met 18 zelfstandige gemeentes telt 600.000 inwoners, zes maal zoveel als Zeeuws-Vlaanderen. Er is dientengevolge ook meer bedrijvigheid. Meer bedrijven die er alle belang bij hebben gekwalificeerd personeel in Zuid-Limburg te krijgen en te houden en ook bereid zijn voor dat doel een financiële bijdrage te leveren.
De krimp is er minder dramatisch in percentages dan bij ons. Zuid-Limburg is zelfs het op één na dichtbevolkste gebied van Nederland.
Zuid-Limburg kent wel vergrijzing, er dreigt een tekort aan inwoners tussen de 25 en 65 jaar, de werkzame leeftijd, terwijl de bevolking tot 25 jaar juist groeit. Die laatste groep zijn studenten die vaak na hun studie weer vertrekken omdat er in de regio niet voldoende vacatures zijn voor met name juristen en economen die afstuderen.
Er is een mismatch tussen de opleidingen die aangeboden worden in Zuid-Limburg en de vraag van arbeidskrachten in de regio. Daar is weer een overeenkomst met Zeeland. De Hogeschool Zeeland levert ook elk jaar afgestudeerden af waarvoor in onze eigen provincie weinig vacatures beschikbaar zijn.
“Er wacht een glanzende carriëre voor techneuten in Zuid-Limburg en die zijn er niet”, verzuchtte Wim Ortjens. Alweer een overeenkomst met Zeeland. Ook hier kunnen techneuten zo aan de slag maar worden ze in onze eigen provincie niet opgeleid.
In de regio Aken zijn er wel voldoende banen voor economen, maar die kunnen niet worden ingevuld door Limburgers door de bureaucratische tegenwerkingen.
“Het grootste probleem hier is niet eens de krimp maar is de hardheid van de grens.” Wim Ortjens schetste hetzelfde probleem waar wij in Zeeuws-Vlaanderen mee kampen.
Allerlei bureaucratische regeltjes maken het haast onmogelijk voor inwoners om over de grens te werken. Het gaat dan om bijvoorbeeld de hypotheekrente-aftrek die je kwijt bent als je in het buitenland werkt, de ziektekostenverzekeringen, de pensioenregelingen en allerlei belastingen en sociale regelingen waarin verschillende lidstaten van de EU elkaar tegenwerken. Wim liet ons enkele kaartjes zien.


Op het tweede kaartje zie je de kleuren van Zuid-Limburg en Zeeuws-Vlaanderen in gunstige zin veranderen. Dat zou de situatie van beschikbare banen zijn voor de inwoners van de regio’s als de grens niet zo hard was en de bureaucratie niet zo stug.
Zeeuws-Vlaanderen profiteert daar nog meer van dan Limburg omdat wij grenzen aan de Vlaamse randstad.
Door de vergrijzing in Zuid-Limburg worden er in Zuid-Limburg de komende 15 jaar 17000 extra vacatures in de zorg verwacht. Er is echter te weinig aanwas vanuit de opleidingen. Wim Ortjens: ” De gezondheidszorg zijn de nieuwe staatsmijnen, eigenlijk hebben we hier immigranten voor nodig maar het ligt politiek een beetje lastig om dat te zeggen.”
Met dit verhaal nog in mijn achterhoofd kreeg ik deze week een presentatie te zien van Corné Wielemaker waaruit bleek dat ook wij in Zeeland op korte termijn kampen met een tekort aan mensen in de zorg.

Als we de opleidingen in de regio’s meer kunnen afstemmen op de vraag in diezelfde regio’s en de grensproblematiek komt hoger op Haagse agenda’s te staan kan de toekomst voor beide regio’s een stuk rooskleuriger worden. Ook denk ik dat het aanbod van zorg hoger op de provinciale agenda’s mag komente staan.

We kunnen inderdaad iets leren van Zuid-Limburg. De les zou kunnen zijn dat we samen met Zuid-Limburg de grensproblematiek en het aanbod van het onderwijs hoger op politieke agenda’s zouden moeten proberen te krijgen.

8 reacties op “Krimp, de arbeidsmarkt en de ‘hardheid’ van de grens

  1. En weer ben ik eens met wat ik hier lees !!!
    Met name met :
    ” We kunnen inderdaad iets leren van Zuid-Limburg. De les zou kunnen zijn dat we samen met Zuid-Limburg de grensproblematiek en het aanbod van het onderwijs hoger op politieke agenda’s zouden moeten proberen te krijgen. ”
    Zou ik dan toch ook een ZVpositivo zijn ?

  2. Zelfs een positieve verkiezingsuitslag voor ZeeuwsVlaanderen wordt hier niet gemeld,…..TRIEST…..
    Met positiefbedoelen we bijvoorbeeld dat – om naar eens iets te noemen – een WestZeeuwsVlaming ( in de persoon van Francois Babijn uit ” woosburg ” ) – met VOORKEURS-STEMMEN in ONZE Provinciale Staten aan de slag mag gaan.
    Het ligt er tenslotte helemaal maar aan wat JIJ positief vindt…. ja toch.

  3. Maar…het positieve, waar het toch ook in ZeeuwsVlaanderen omgaat, wordt toch voor een groot deel wel door de POLITIEK bepaald.
    Ja toch ?
    Maar..waar gaat dit weblog dan wel over ?

  4. ……maar dan weet ik nog steeds niet waar het hier WEL overgaat, zeker omdat mijn respondatrice toch ook een politiek figuur is… ja toch..

  5. Samenwerken hoor je vaak, samenwerken moet echter een doel een functie hebben. Dan spreek je over functionele samenwerking gericht op een gezamenlijk bepaald doel. Daarvoor is open communicatie nodig, het streven naar win-win. Vanuit ervaring van wonen en werken in beide grens- en krimpgebieden kan ik het helemaal met je eens zijn. Behalve de regels spelen echter ook culturele verschillen, de economische impact en de bespreekbaarheid ervan een grote rol.
    Alle stereotypen blijken namelijk gebaseerd op kernen van waarheid…….en je moet de meerwaarde van de verschillen plaatsen t.o.v. de te bereiken doelen.
    ‘Ut op t gemakje’ is soms heerlijk voor een toerist in een strandpaviljoen waar hij op 1 consumptie een dagdeel kan teren…. echter de toerist die dorst of honger heeft vertrekt gefrustreerd…commercieel gezien weet ik ook niet of dit de opzet is…..
    Het ZuidLimburgse ”onskentons” kostte Orbis in Sittard 23 miljoen. Venlo heeft net de NL klant weer terug na jaren vooral op Duitse klant gericht te zijn geweest.
    De Duitse arbeids- en dus ook studiemoraal kan niet iedere Nler en Belg aan.
    Functioneel samenwerken dient het credo te zijn om meer te worden dan gezelligheid.

Reacties zijn gesloten.