BruDi, een bijzonder en uniek vat Bruichladdich

Brudidoos11 jaar geleden, in het voorjaar van 2007 liepen Alwin en Milo onze winkel binnen en vertelden enthousiast over een vat Bruichladdich dat ze gekocht hadden op Islay.
Ik vroeg hen wat ze in vredesnaam dachten te gaan doen met een heel vat whisky. Dat wisten ze zelf ook nog niet, maar het was wel hun vat en dat was helemaal fantastisch.
Ze bezochten hun vat later nog eens, en drapeerden er een Nederlandse vlag overheen.


In de tussenliggende jaren werd de distilleerderij verkocht, en hun vat bleef liggen. Vorig jaar, in het voorjaar van 2017, moesten ze besluiten wat er nu met dat inmiddels 10 jaar oude vat moest gebeuren.
De keuze was terugverkopen aan de distilleerderij of bottelen en in het laatste geval heb je dan wel iemand nodig die zorgt dat dat met accijnzen en zo allemaal in orde komt.
En toen zaten Alwin en Milo bijna 10 jaar later weer bij ons aan tafel met een proefsample van hun vat. Lees verder

Waarom ik niet wil toetreden tot het digitaal erfgoed.

Deze week kreeg ik mail van de Koninklijke Bibliotheek. Ze willen dit weblog gaan archiveren als digitaal erfgoed om te behouden voor het nageslacht.
Dat lijkt natuurlijk een hele eer maar er stonden wel een aantal zaken in die mail die bij mij vragen opriepen waardoor ik wat meer tijd nodig had om er goed over na te denken.

Dit weblog is mijn persoonlijk weblog. De afgelopen 15 jaar heb ik daar in ruim 5000 postings mijn waan van de dag tussen flessen gedeeld. Er waren jaren dat ik heel actief was en dagelijks schreef en postte, de afgelopen jaren is dat een stuk minder, maar dit is nog wel steeds mijn gekoesterde plekje op het web. Dit weblog was vaak het begin van bijzondere avonturen. Ik heb hier vele jaren geëxperimenteerd om uit te vinden wat ik kon met een eigen platform en hoe ik die kracht en mogelijkheden kon gebruiken. Ik heb hier dan ook vooral heel veel geleerd. Er ontstonden hier nieuwe producten, nieuwe inzichten, nieuwe concepten en zelfs alternatieven voor banken.

Opt-out
Als ik niet gedigitaliseerd wil worden – ze gaan dit weblog dan leegtrekken en zelf elders publiceren, eerst alleen intern, later via internet toegankelijk – moet ik dat voor 14 juli laten weten. Dat is raar, normaal gesproken geldt voor auteursrechtelijk werk een opt-in in plaats van een opt-out. Er moet dus wettelijk gezien expliciet toestemming zijn verleend om dat werk te mogen vermenigvuldigen en dat is iets heel anders dan gewoon doen en zien waar het schip strandt.
Aan de basis van deze ‘pragmatische aanpak’ ligt een document waarin verwezen wordt naar een rechtszaak in Amerika tegen Google waarin de rechter mee ging in de opt-out aanpak, dit ging echter om het schrapen, het zogenaamde ‘harvesten’ door zoekmachines waarvoor het technisch lastig is vooraf een stuk van het internet uit te sluiten. Deze ‘pragmatische opt-out aanpak’ zal volgens mij dan ook weinig kans van slagen hebben als een auteursrechthebbende de gang naar de rechter zou maken. De Koninklijke Bibliotheek heeft namelijk al een selectie gemaakt van websites die onderdeel moeten worden van dat digitaal erfgoed.

Lees verder

Private labels, etiketje er op of toch liever een uniek product?

eigen-merkenPrecies vijfentwintig jaar geleden, in het voorjaar van 1993, zat ik tijdens de voorbereidingen voor het openen van onze winkel aan tafel met twee heren uit het oosten van het land. Het gesprek ging over private labels. Geen slijter kon destijds zonder. Een jenever, vieux, bessenjenever, advocaat en natuurlijk kruidenbitter met een eigen etiket.
Het ging niet om eigen recepturen maar enkel om het eigen etiket.
Ik kon bij de kruidenbitter destijds wel kiezen uit vier recepturen. Jarenlang verkocht ik die producten, vooral aan toeristen die in elke plaats dezelfde kruidenbitter kochten, telkens met een ander etiket.
De volumes van de private labels werden kleiner, en wij specialiseerden steeds verder. Toen twee jaar geleden onze leverancier van de private labels failliet ging stopten we er definitief mee.  Lees verder

Infinity, de fles die nooit leeg raakt, mijn eigen ‘Immer’.

Solera Bottle
ralfyHeb jij ook altijd al een fles willen hebben die nooit leegraakt?
Mijn grote vriend Ralfy wijdde in oktober 2012 al een vlog aan zijn eigen ‘Solera Bottles’. Hij gooit restjes goede whisky bij elkaar en creëerde zo zijn eigen ‘Solera Bottle’. Alles wat hij eruit haalt gaat er ook weer in. In hoeveelheid dan. Ik vond het wel grappig. Zo creëer je je eigen unieke blend, je eigen unieke smaak, samengesteld uit whisky’s die je ooit dronk, in een fles die nooit leeg raakt en zelfs een uniek erfstuk kan worden als ook je nabestaanden door blijven gaan met hun kletsjes kwaliteitswhisky toevoegen.
Vanaf januari 2013 mogen slijters laten proeven. Voor 1 januari 2013 was je als slijter strafbaar als je een open fles in je winkel had zonder een apart proeflokaal met vergunning.
Lees verder

Beste Linda

(open brief aan Linda Duits)
Hier een brief uit Zeeland, om precies te zijn helemaal uit West-Zeeuws-Vlaanderen. Recht vanuit de verstikkende monocultuur van de periferie zoals jij het noemt.

Route
Dat is per auto vanaf de ring van de A10 naar het zuiden via de nieuwe A4, dan via de A58 naar de tunnel en dan na 6,6 km tunnel rechtsaf richting het westen. Ongeveer drie uur later-als je tenminste zoals ik altijd doe even stopt om te plassen en wat te eten- kom je dan aan in het uiterste zuidwestelijke puntje van ons land.
Met het openbaar vervoer kan ook, trek dan een uur of vijf uit en zorg dat je op tijd vertrekt want de laatste boot in Vlissingen vertrekt altijd netjes op tijd.

Zeeuws-Vlaanderen is een Bourgondisch stukje Nederland dat dan ook vaak en veel bezocht wordt door toeristen. Toeristen overal vandaan, uit allerlei landen, ja zelfs vanuit de grote geweldige stad Amsterdam. Sommige stedelingen vinden het hier zelfs zo fijn dat ze er na diverse vakanties een woning kopen. Die kosten hier maar een fractie van die in Amsterdam.
In Amsterdam wonen ze in een soort van kippenhok terwijl ze voor de helft minder hier een riante woning met tuin hebben. En als je dan niet gebonden bent aan de stad voor je werk is de keuze niet zo heel moeilijk. Lees verder

Van de Boevere in IJzendijke naar DeBoover in Phelps New York

Na enkele avonden – eigenlijk halve nachten – in publieke archieven te hebben zitten struinen (lang leve de open data) ben ik inmiddels al 300 jaar terug in de zoektocht naar mijn voorouders.
Ik ben inmiddels beland bij Pieter de Boever in de 18e eeuw, de vader van Louis de Boever die in 1790 in Boekhoute wordt geboren en in 1832 in IJzendijke sterft. Mijn voorouders waren vooral veldarbeiders, werkmannen en dienstmeiden.
Het wordt ook steeds duidelijker dat mijn voorvaderen al eeuwenlang resideren in IJzendijke of maximaal 20 km daarvandaan. De familie is nogal honkvast zeg maar. Maar ik kwam ook iets tegen dat mijn nieuwsgierigheid wekte.
In november 1900 vertrok Emile de Boevere, zoon van Jan Bernard de Boevere (ineens met een e), ook wel Johannes Bernardus (en een zoon van Louis) vanuit IJzendijke met zijn gezin naar Amerika. Ik heb in de familie nooit iets gehoord over geëmigreerde familie.
Emile was de halfbroer van Jacobus Bernardus, mijn overgrootvader. En van Pieter Bernard en Rozalia. Nadat Jan Bernard’s eerste vrouw Sophia Elias op haar 37e stierf hertrouwde Jan Bernard met Johanna Theresia Roegiest, Emile is hun zoon. Lees verder

De Zeeuwen, Rum en het vergeten vat

Zeeuwen en Rum
GEORGETOWN
In 1581 stichtten de Zeeuwen in wat nu Brits Guyana is een kolonie met de naam Pomeroon. Later werd dat de Zeeuwse kolonie Essequibo en Demerary, genoemd naar de twee rivieren.
Het gebied werd meerdere malen heroverd op Spanjaarden, Fransen en Engelsen tot het uiteindelijk Brits werd en bleef.
De Zeeuwen bouwden er in 1817 een vuurtoren om de schepen vanaf de Atlantische Oceaan de Essequibo op te leiden. Deze werd door de Britten in 1830 op dezelfde plaats herbouwd en staat er nog steeds.
Rond  1800 waren er in Essequibo en Demarary maar liefst 380 suikerplantages. En bijna net zoveel distilleerderijen, bijna elke plantage had zijn eigen distilleerderij waar rum werd gestookt van de melasse die overbleef na de suikerproductie. Daar kwam verandering in toen men in Europa suikerbieten ging verbouwen. Lees verder

Help, we hebben handjes nodig!

Gisteravond was er een B2B event georganiseerd door de Gemeente Sluis en de Rabobank. Het thema dit jaar was de arbeidsmarkt in onze gemeente. De discussie spitste zich vooral toe op het schrijnend tekort aan horecapersoneel. Maar niet alleen in de horeca zijn er handjes nodig, ook de zorg in de streek kampt met personeelstekorten en meerdere branches hebben de grootste moeite vacatures in te vullen. Lees verder

Whisky, Blended, Malt en Single Malt

Whisky blijft hot. Steeds meer consumenten raken geïnteresseerd in whisky en zijn bezig met een ontdekkingsreis door de verschillende stijlen en smaken.
Omdat er ook een groep whiskyfanaten is met een tunnelvisie dat alleen Single Malt goed is -dat hebben de marketeers van de Schotse distilleerderijen best heel goed gedaan de afgelopen 20 jaar- zie ik ook steeds vaker verwarring of naar mijn mening vooroordelen. Ik lees het in discussies online en ik ervaar het dagelijks voor mijn whiskyschappen. Lees verder

English Harbour Rum uit Antigua

english harbourrechtop“Do you want me to put you back on the plane to Guadaloupe?” vraagt de grote zwarte man met Caribisch accent bij de douane op Antigua dreigend en neerbuigend aan me. Het is januari 1986, Ik ben 18, heb er net mijn eerste vliegreis opzitten. Amsterdam-Parijs, Parijs-Guadeloupe, op Guadeloupe een hotelovernachting en nu na een korte vlucht geland op Antigua waar ik word verwacht op het schip waar ik ga werken. Met een one-way-ticket.
De man op het net enkele jaren zelfstandige eiland wil niet geloven dat ik diezelfde avond nog per schip het eiland weer verlaat en geeft me uiteindelijk een stempel in mijn paspoort met een vermelding dat ik me moet melden op het politiebureau.
Maar voor ik dat kan doen ben ik al aan boord en op weg naar het volgende eiland. Elke zaterdag zal ik de daaropvolgende maanden terugkeren op Antigua, en omdat op zaterdag de Canadese en Amerikaanse passagiers wisselen (See seven Islands a week) hoef ik op zaterdagavond niet in het restaurant te werken. Wel een hele zaterdag cabins poetsen en beneden in het bloedhete ruim, waar de kakkerlakken vrij spel hadden, in de wasserette helpen. Lees verder