Open brief aan de Dames van Lamers

Beste Dames van Lamers,

Vorige week hebben jullie op advies van jullie reclamebureau jullie naam gewijzigd in Meisjes van de Slijterij. Nu is Meisje van de Slijterij niet alleen sinds 2003 de naam van mijn blog, maar sinds 2008 ook een geregistreerd Benelux Handelsmerk. Een Benelux handelsmerk is natuurlijk iets anders dan een Nederlandse handelsnaam maar het Benelux Merkenrecht gaat in de rechtspraak wel boven het Nederlands handelsnamenrecht. Je staat dus juridisch sterker als je een Benelux merk hebt gedeponeerd. Het criterium voor een rechter zal altijd zijn of er verwarring bij het publiek kan ontstaan. Of er bijvoorbeeld gelijke diensten worden aangeboden.
Ik werd enkele dagen geleden benaderd door een klant die me vroeg of ik eindelijk ook een zaak in Brabant had geopend. Verwarring dus. Mijn klanten bevinden zich door het hele land.
Dat Benelux handelsmerk is van mij. Zoals Zeeuws Meisje een beschermd merk van Unilever is, is Meisje van de Slijterij een beschermd merk van Slijterij de Vuurtoren.
Jullie hebben een reclamebureau ingehuurd dat zegt dat Meisje van de Slijterij alleen maar een boek en een blog is en niks te maken heeft met een winkel in dranken.
Dat is niet zo, Meisje van de Slijterij werd door het delen van mijn leven tussen flessen een ‘Personal Brand’, onlosmakelijk verbonden met mij en mijn winkel. Ik registreerde het merk ook al enkele jaren voor ik het boek schreef. Nog voor ik wist dat ik ook een boek KON schrijven.
Dat boek uit 2010 beschreef juist hoe die ‘Personal Brand’, dat merk  dus, ontstond. Hoe je je kunt onderscheiden en hoe je door middel van kennis delen, transparantie, authenticiteit en innovatie een merk kunt opbouwen. Corporate Branding met een hippe marketingterm, of een Corporate Identity creëren, waar jullie reclamebureau zo goed in zegt te zijn.

WP_20141211_002In dit artikel claimt jullie reclamebureau vandaag dat jullie in de wandelgangen al ‘Meisjes van de Slijterij’  werden genoemd. Gisteren aan de telefoon vertelde diezelfde meneer me net iets anders, namelijk dat jullie bekend stonden als de meisjes van Lamers. Lamers, jullie familienaam die al generaties lang drank verkoopt in jullie regio. De Meisjes van Lamers, het is een prachtnaam. Of de Dames van Lamers, misschien nog net iets sjieker. Die gaan ook veel beter te vinden zijn online. Als je nu naar Meisjes van de Slijterij zoekt zie je: ‘bedoelde je Meisje van de Slijterij?’  en volgen er 17 pagina’s met linkjes naar mij, mijn winkel en mijn producten. Dat is toch zonde en kapitaalvernietiging als de historie van jullie zaak ligt bij de naam Lamers?

Ik gun echt iedereen zijn handel, de reden dat ik de naam Meisje van de Slijterij als Benelux merk deponeerde was wel dat dat merk inmiddels landelijk zo sterk met mij en mijn winkel verbonden was dat ik het wettelijk moest gaan beschermen. Dat doe ik ook. Ik ben alvast aan het sparen. En ik hoop jullie ook, want dit gaat ons beiden erg veel geld kosten.

Overigens is er altijd te praten over mijn merknaam op de gevel van een Slijterij zetten, en een extra letter doet daar juridisch gezien waarschijnlijk helemaal niks aan af, dan moet er wel een fee per jaar betaald worden en er aan een aantal voorwaarden worden voldaan wat betreft assortiment, vakkennis, beleving en combinatie bricks & clicks. Bel me voor de voorwaarden.

Ik heb het in december eigenlijk veel te druk voor al dit geneuzel. En ik denk jullie ook. Maar dit merk zie ik wel als mijn levenswerk en hij is als Benelux Merk gedeponeerd om juist dit soort gedoe te voorkomen. Dat is helaas niet gelukt.

De dorpsslijterijstrategie

Ik moet bekennen soms een beetje allergisch te zijn voor marketeers en hun ‘strategie-gezeur’. En laten we eerlijk zijn. Zonder marketeers hadden we geen bel-me-nietregisters, nee-neestickers of een cookiewet nodig gehad. Ik vind marketing vaak echt geneuzel vanuit ivoren torens, mijlen weg van de werkvloer en consumenten. Sommigen vinden dat ook ik marketing bedrijf. Ik moet uiteindelijk ook wel verkopen. Ik doe maar wat, vind ik zelf altijd, maar wel altijd vanuit een bepaald gevoel.

Ik kreeg via Twitter een linkje van zo’n marketeer. Het linkje leidde naar een artikel op marketingprofs.com, een Amerikaanse marketingsite, met een verhaal over een Slijterijmeisje in Oklahoma. ‘The Liquor Store Model for Social Media Succes’ heette het artikel. Het had zomaar een vertaald interview met mij kunnen zijn. Lees verder

No!

Column gepubliceerd in Whisky etc nr 3 2014

Schermafbeelding 2014-12-03 om 20.54.15Er vond op 18 september een historisch referendum plaats in Schotland en heel de wereld keek mee. De keuze: werd Schotland een onafhankelijke soevereine staat of bleef Schotland onderdeel uitmaken van het Verenigd Koninkrijk.

De directe democratie sprak. 55,3% van de Schotten koos er uiteindelijk voor aangesloten te blijven bij het Verenigd Koninkrijk. De 44,7% YES-stemmers gedesillusioneerd achterlatend. 44,7% stemde voor hoop en verandering, 55,3% was wellicht bang voor verandering en koos voor zekerheid. Lees verder

Graham’s Port, waar geschiedenis, kwaliteit, traditie en innovatie elkaar ontmoeten

MalvedosentreeVorige week was ik samen met een aantal collega’s van de Wijnkring te gast bij Graham’s in Portugal. Voor mij was het de derde keer dat ik het Portgebied bezocht en het blijft een magische plek. We waren het helemaal met elkaar eens; van alle wijngebieden in Europa is de Douro-vallei toch wel de plek die altijd de meeste indruk maakt. De familie Symington bezit in de Douro Vallei 29 Quinta’s en 11 wijnmakerijen. Ze zijn een grote speler op de Portmarkt. Volgens eigen zeggen hebben ze 33% van de wereldwijde Portmarkt in handen.
Inmiddels staat de 5e generatie Symington’s aan het roer van dit prachtige bedrijf (sinds 1820). Lees verder

Opsporing Verzocht

chivas_regal_12_year_4_5_literOp vrijdagmiddag 3 oktober 2014 net voor 15 uur loopt een donkerharige meneer tussen de 30 en 40 jaar oud met een zwart poloshirt, een camelkleurige broek en een opengeklapte klapzonnebril bij Slijterij de Vuurtoren in Sluis binnen. Hij blijft voor in de winkel staan waar op de grond op de kop van het schap op dat moment een 4,5 literfles Chivas Regal staat. Hij bukt even, waarschijnlijk om te kijken of de fles vast staat. Lees verder

21 jaar ondernemer, 21 jaar de winkel

Vanmiddag was ik een factuur aan het tikken en moest even kijken welke datum het was. 29 september. Goh, 29 september. Op 29 september 1993 opende ik na 10 jaar in de Horeca te hebben gewerkt mijn winkel. 21 jaar geleden. Dat betekent dat de winkel nu echt volwassen is, en ik als ondernemer misschien ook wel.
21 jaar vol mooie momenten, diepe dalen en hard werken om vanuit die dalen weer toppen te bereiken. Heel veel momenten waarop men tegen me zei: “stop er toch mee, het is het allemaal niet waard”, maar ik was eigenwijs en ging door. Ik ben er na 21 jaar nog steeds en de winkel ook. Lees verder

Waarom ik nooit meer genomineerd wil worden voor de titel Slijter van het Jaar

Het was ooit de meest prestigieuze prijs in mijn branche; Slijter van het jaar.
De Slijtersunie introduceerde de titel in 1999. Officieel heet die prijs inmiddels Slijterij van het Jaar, maar ik wil echt nooit meer een nominatie en ik ga nu ook eindelijk opschrijven waarom.

Vorig jaar stond ik na 2005 en 2009 voor de derde keer tussen de finalisten voor die titel. Maar het was toch anders dan de voorgaande keren, er klopten een aantal zaken niet, eigenlijk klopte het helemaal niet.
Dat ik deze blog niet vorig jaar schreef maar pas een jaar later heeft enkele redenen. Ik wilde dat de ‘winnaar’ wel kon genieten van zijn titel en me geen slecht verliezer tonen door openbaar te maken hoe het echt zat.
De prijs is dus in het leven geroepen door de Slijtersunie. Ik was in die begintijd misschien wel het meest actieve principiële niet-lid van die club. Ik zette me wel in voor de branche en koppelde ook zaken terug die ik aan de orde stelde, want we hadden wel dezelfde belangen. Mensen die mijn boek ‘Meisje van de Slijterij’ lazen kennen het verhaal. Lees verder

De wereld huilt

Ik las ergens dat ze naar de zon vlogen.
Zoveel  jonge levens in de zomer van hun leven.
Weg.
Zoveel kinderen die niet eens wisten wat oorlog was.
Waarom?
Gesneuveld in een strijd die niet de hunne was.
Wereldburgers waren het.

Ik zag witte linten aan takken in een koren- en zonnebloemveld.
Witte linten, zo onschuldig en vaak een teken van overgave.
Overgave zonder keuze.

Verlies
Verdriet
Afschuw
Rouw

De wereld huilt.

Petra de Boevere 23-7-2014

Goud

column gepubliceerd in Whisky etc. Magazine nr 2 2014
auriverdes_landingDe gelimiteerde editie van Ardbeg, die traditioneel gepresenteerd wordt op Ardbegday, is inmiddels een ware cult geworden. De laatste dag van het Feis Isle festival, dit jaar 31 mei, valt samen met Ardbegday. Elk jaar lijkt er minder aanbod te zijn en elk jaar stijgt ook de wereldwijde vraag. Dat betekent dat op Ardbegday-liefhebbers zowat bij hun whiskyspecialist op de stoep moeten gaan liggen om een fles te kunnen bemachtigen. De meeste winkels krijgen maar enkele flessen geleverd als het hen al lukt iets te bemachtigen. Ik kreeg zelf ook maar enkele flessen en wel 70 e-mails van mensen die graag een fles wilden reserveren. Dat ging hem dus niet worden.

Ik zou ze alleen in de winkel verkopen aan degenen die op de ochtend van 31 mei de fles persoonlijk kwamen halen. Als er meer mensen waren geweest dan flessen was er geloot.

Maar wat bleek? Ardbeg-lovers zijn luie consumenten. Ze surfen en klikken een beetje rond maar willen er weinig moeite voor doen. Om 10 uur die zaterdagochtend stonden er geen drommen mensen op de stoep. Waren de mensen die me mailden wel echte Ardbeg-lovers? Of waren het vooral speculanten? De adviesprijs van de Ardbeg Auriverdes was € 95,-. Ik verkocht de laatste fles laat in de middag aan een klant die nog nooit van Ardbeg had gehoord en alleen wat gin kwam inslaan, maar wel nieuwsgierig was naar de smaak.

Dat vond ik leuk. Whisky wordt gemaakt om van te genieten. Lees verder

Droeftoeter

lapin“Ik ben de grootste brouwer van Brugge.” De man voor de toonbank op die zondag een paar maanden geleden kijkt me grijnzend aan. Hij heeft zijn vrouw en zoon bij zich. “Alléz in lengte dan,” voegt hij er met pretoogjes aan toe.
Ik moet lachen, want in mijn hoofd liet ik tijdens die korte stilte al brouwerijen in Brugge de revue passeren. Het bleek Kristof Vandenbussche van Fort Lapin te zijn en die had ik nog even net niet in gedachten.
Tot zijn verrassing hadden we zijn bier al op de plank staan, tussen al die andere bieren van ambachtelijke microbrouwerijen. Hij had enkele proefflesjes voor ons meegenomen en er ontspon zich een mooi gesprek over ambachtelijk bier, bierbrouwen en kleinschalig ondernemen. Zijn zoon van een jaar of 12 mocht helpen afvullen en stond apetrots te glunderen terwijl zijn vader daarover vertelde.
“Dus als ik een vat voor je heb kun je voor mij ook een uniek gelagerd bier maken?”
“Ja dat kan, maar die vaten zijn vaak juist het probleem, die zijn wat lastig te krijgen.” Lees verder